เล่าประสบการณ์ (ภาษาอิงลิชนี่สำคัญเจงๆ)


เล่าประสบการณ์ (ภาษาอิงลิชนี่สำคัญเจงๆ)

            ตั้งแต่เล็กจนโตเท่าบัพฟาโล่ เราเรียนภาษาอังกฤษกันมากี่ปีกันแล้วนะ ก็คงตั้งแต่อนุบาล เริ่มท่อง A B C D E F G… แล้วก็เรียนมาเรื่อยๆจนจบชั้นมัธยม มาจนระดับมหาวิทยาลัยเราก็ไม่ได้หยุดเรียนกันเลย บางครั้งต้องขวนขวายหาสถานที่เรียนที่ดี และราคาสมน้ำสมเนื้อ แต่เอ๊ะ! เราได้อะไรคืนมาบ้าง

            ก้าวแรกที่เหยียบเมืองฟ้าอมรแห่งนี้ ก็ไม่เคยคิดว่าจะปะกับคนต่างชาติเลยก่ะ(สำเนียงเหนือ) ตั้งแต่ออกจากท้องแม่เว้าภาษาพื้นถิ่นแถบอีสาน ภาษาไทยก็พูดไม่ค่อยจะถูก ภาษาอังกฤษยิ่งแล้วใหญ่

            ครั้งแรกที่เจอชาวต่างชาติแถวๆวัดพระแก้ว ไปครั้งแรกซะด้วยนะคะ มีฝรั่งมาพูดอะไรไม่รู้ฟังไม่รู้เรื่อง สุดท้ายรู้สึกจะถามว่า         เว้าอิงลิชได้บ่ ไอ้เราก็ตอบด้วยความมั่นใจมากว่า NO! บักสีดา (ภาษาอีสานที่ใช้เรียกฝรั่งที่เป็นผลไม้) ชะงักแล้วเดินจากไปเนื่องจากรู้สึกตกตะลึงกับพลังเสียงของข้าน้อย

            ครั้งที่2 ตอนเช้าตรู่ (7 โมงครึ่งนี่เช้าตรู่?) กับหนุ่มชาวญี่ปุ่นหน้าตาดี บริเวณสถานีรถไฟหน้าสวนจิตรฯกำลังถามทางกับลุงที่มาเช็ดรั่วอะลูมีเนียมแถวนั้น ขณะที่ข้าน้อยกับเพื่อนกำลังเดินรับอากาศบริสุทธิ์ ลุงก็ได้ชี้นิ้วมาที่เรา ก็รู้ว่าความซวยกำลังเยือน หลังจากได้สนทนาภาษาอังกฤษที่สันทัดน้อยแล้ว เหมือนพากันงมหาหอยขมในคลองกับเพื่อนอยู่นั้น ได้ความว่าหนุ่มหน้ามนผู้นั้นถามทางเพื่อจะเดินทางโดยรถไฟไปที่ไหนสักแห่งจำไม่ได้ และสุดท้ายชายหนุ่มก็ไหว้ขอบคุณและก็ไป TAXI 55555 รู้สึกสะใจอย่างประหลาด

            ครั้งสุดท้ายที่รถไฟใต้ดินแถวสีลม ขณะที่ข้าน้อยกับเพื่อนบรรจงดูแผนที่ว่าจะไปทางไหนต่อดี บักสีดาก็ถามว่า “Can you speak English?” เราก็ยังยืนยันคำว่า NO!

            บางครั้งการคิดว่าเราอยู่เมืองไทยไม่จำเป็นต้องใส่ใจในภาษาอังกฤษแล้วนั้น ไม่ใช่เลย อย่างน้อยเราก็ควรทำตัวเป็นเจ้าบ้านที่ดี ให้คำแนะนำแก่ผู้ที่มาเยี่ยมเยียนเมืองเราได้ ภาษาอังกฤษถือได้ว่าเป็นภาษาสากล ไม่จำเป็นต้องรู้หลักไวยกรณ์มากมาย เพียงขอให้เราใช้ความรู้ที่มีแม้เพียงน้อยนิด มั่นใจสักหน่อยก็เชื่อได้ว่าจะสามารถพูดภาษาอิงลิชได้อย่างแน่นอน

หมายเลขบันทึก: 253480เขียนเมื่อ 4 เมษายน 2009 23:40 น. ()แก้ไขเมื่อ 20 มิถุนายน 2012 14:29 น. ()สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกัน


ความเห็น (6)

                         อ่านแล้วนึกถึงตัวเองเลยค่ะ yes No ถนัดมั่กๆๆ  ถ้านอกจากนี้ ม่ายรู้จริงๆ

ใช่ ๆ ภาษาอังกฤษนี่สำคัญจริง ๆ นะสำหรับชีวิตคนไทยทุกวันนี้

ก็อยากจะพูดภาษาอังกฤษได้เหมือนกันค่ะ แต่ไม่รู้ว่าต้องเรียนไปอีกสักกี่ชาติ เกิดอีกกี่หน ถึงจะพูดอังกฤษได้

เรียนมากี่ปีแล้วก็ไม่รู้ก็ยังพูดได้แค่ yes no o.k พูดได้สามคำแค่นี้แหละค่ะ

เป็นคนขี้อายนะค่ะ เจอฝรั่งทีไรเป็นต้องวิ่งหนีทุกทีเลย

ใช่ค่ะ สำคัญมากจริง เราอยากพูดได้แบบน้ำไหลไฟดับไปเลย

แต่ก็ได้แต่อ้ำอึ้ง เจอฝรั่งเดินหนีเลย น่าอายที่สุด

อ่ะ ใช่ค่ะ เราก็พูดไม่ได้

กลัวฝรั่ง

ฮือๆ อยากพูดให้ได้ จะได้ไปเมืองนอก

เค้าเป็นคนชอบภาษาต่างประเทศนะ

เเต่ว่าไม่ได้มีโอกาสไปเรียนอย่างจริงจังหรอก

อันที่จริงต่อให้เราเรียนไปมากเเค่ไหนเเต่ว่าไม่มีโอกาสได้ใช้ก็ไม่มีทางเก่งได้

ฉะนั้นหันมาพูดภาษาอังกฤษกันถ้ามีโอกาสนะเราจะได้เก่งมากขึ้น

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี