วันนี้โทรไปคุยกับน้าไก่ (พยาบาลที่เป็น childbirth educator) กะว่าจะแวะไปหาพร้อมแม่ เอาของไปให้ไปนั่งคุย

แต่น้าไก่ไม่อยู่บ้าน เลยคุยกันทางโทรศัพท์แทน เหมือนน้าไก่จะจับไต๋ได้ว่ากำลังเหนื่อยๆเนือๆ

น้าไก่ถามว่าเป็นอะไรเสียงอ่อยๆ เราตอบไปว่า "อึดอัดมาก รออยู่เนี่ยะค่ะ ไม่คลอดซักที"

น้าไก่บอกว่าช่วงนี้จะเป็นแบบนี้แหละ อย่าไปรอมาก ยิ่งคนถามว่า เอายังเอายัง คลอดยัง เราอาจจะยิ่งเซ็ง

(จริงๆไม่เซ็งที่คนถามเลยนะคะ แต่ว่าแอบรู้สึกจริงๆว่า เมื่อไหร่เจจะออกมาน้า)

น้าไก่น่ารักมาก บอกว่า ให้หาอะไรทำซะ ไปอ่านหนังสือ ฟังเพลง เดินเล่น ไปซื้อของก็ได้ แต่ให้ไปแป๊บเดียวให้รู้ตัวเอง ยิ่งไปรออยู่เฉยๆยิ่งไม่มา เราก็ยิ่งรู้สึกเหี่ยวๆเปล่าๆ 

แหม...คุยกับน้าไก่แล้วสบายใจขึ้นจริงๆ  มิน่าหล่ะฝรั่งเค้าถึงมี doula คอยให้คุยให้โทรหา เป็นโค้ชให้ทั้งก่อนคลอดและหลังคลอด

น้าไก่บอกว่าโทรมาได้ทุกเวลา เหมือนเป็น doula ประจำตัวแม่จริงๆเลยเจ

น้องเจโชคดีมากนะเนี่ยะ แม่สามารถลางานได้ ได้พักอยู่บ้านตากับยาย มียายคอยดูอาการที่บ้านให้ด้วย (ยายเป็นหมอสูติ) มีตาคุยเป็นเพื่อนตลอด มีอาหารดีๆอร่อยๆทาน งานบ้านแม่ก็ไม่ต้องทำเองเหมือนอยู่แวนคูเวอร์ อากาศก็ไม่ร้อนมาก ฝนตกเป็นระยะ บ้านเรามีต้นไม้เยอะ นกเยอะ แม่ก็ได้อยู่ใกล้ธรรมชาติ พ่อก็ได้งานที่ไม่กลับบ้านดึก 6 โมงพ่อก็กลับบ้านมาคุยกับเจแล้ว

นี่เดี๋ยววันนี้นักเรียนของแม่ต้องส่งการบ้านให้แม่ตรวจทางอีเมล แม่จะต้องอ่าน refelctive journal ของนศ.ปี 4 หลังจากที่เค้าได้พูดคุยกับผู้สูงอายุที่เราเชิญมาจากชมรมผู้สูงอายุ รพ. ธรรมศาสตร์ แม่จะมีอะไรสนุกๆทำไปได้อีกวันละ

แม่จะรอเจตมัยแบบไม่รอนะ : )