จริงอยู่ความเครียดทำให้ชีวิตเป็นทุกข์ แต่ขณะเดียวกันมันก็เป็นแรงผลักดัน

 

มีโอกาสได้อ่านบทความดีดีเรื่องหนึ่ง     คุณของความเครียดโดย พระไพศาล วิสาโลพอได้อ่านแล้วเห็นว่าเป็นประโยชน์และได้ข้อคิดดี ๆ  เลยอยากแบ่งปันให้กับทุก ๆ คนได้อ่านกันลองอ่านกันดูนะคะ


จริงอยู่ความเครียดทำให้ชีวิตเป็นทุกข์ แต่ขณะเดียวกันมันก็เป็นแรงผลักดันให้ชีวิตจิตใจดิ้นรนขวนขวายหาสิ่งอื่นที่ดีกว่า อันได้แก่ความโปร่งเบา สบายราบรื่นและสมดุล ในยามเครียด จิตจะว่องไวเป็นพิเศษในการฉกฉวยอะไรก็ได้เพื่อมาบรรเทาความเครียด หรือบางทีก็ หลุดออกไปจากเรื่องจำเจได้ง่าย

ของบางอย่างในยามที่เราปกติก็เห็นเป็นเรื่องธรรมดา แต่เวลาเครียดแล้วจะเห็นเป็นเรื่องตลกหรือไร้สาระไปเลย(ภาษาสมัยใหม่เรียกว่า เซอร์”) ถ้าเราไม่หมกมุ่นหรือวิตกกังวลกับความเครียดมากเกินไปนัก ลองมองออกไปนอกตัวเพียงแต่เปลี่ยนมุมมองนิดเดียวก็มีเรื่องให้หัวเราะได้มากมายบางทีก็คิดเรื่องตลกออกมาได้อย่างน่าแปลก

แต่ถ้าท่านเป็นคนชอบเรื่องจริงจัง ไม่นิยมมุขตลกก็ลองมองประโยชน์ของความเครียดในอีกแง่หนึ่งก็ได้ นั่นคือการเป็นสัญญาณเตือนตนว่ากำลังมีสิ่งผิดปกติเกิดขึ้นกับเรา เมื่อรู้เช่นนี้เราก็ควรหย่อนลงมาอีกนิด ทำใจให้เป็นกลาง ๆ มากขึ้นต่อเมื่อความเครียดหายไปนั่นก็หมายความว่าจิตของเราได้สมดุลแล้ว สามารถ เดินหน้าต่อไปได้ 

แม้ในชีวิตประจำวันความเครียดก็เป็นสัญญาณเตือนภัยที่ดีสำหรับเราทุกคนมันอาจกำลังบอกเราว่าเรานอนน้อยเกินไป เราทำงานมากเกินไปหรือไม่ก็เตือนว่าเรากำลังคิดมากเกินไปแล้ว ถ้าเราหัดฟังสัญญาณจากความเครียดบ้างเราจะรู้ทันทีว่า ถึงเวลาแล้วที่เราต้องพักผ่อน หรือปล่อยวางความคิดลงเสียบ้าง

ความเครียดเตือนเราให้คืนสู่ดุลยภาพ ถ้าเรากินมากไปความอึดอัดจะเตือนให้เราหยุด ถ้าไม่หยุด ผลร้ายจะเกิดขึ้นตามมา ในทำนองเดียวกันถ้าเราหาเรื่องมาใส่สมองจนแน่นไปหมดมิตรที่จะเตือนเราให้รู้จักเพลาเสียบ้างก็คือความเครียดนี้เอง 

เป็นเพราะเราเห็นความเครียดเป็นศัตรูจึงมัวแต่วิตกกังวลกับมันเลยไม่ได้ทำสิ่งที่ควรทำมิหนำซ้ำบางทีก็หาทางสยบมันด้วยยาสารพัดชนิดโดยยังใช้ชีวิตและปล่อยจิตใจให้เสียศูนย์ไปตามเดิม ผลก็คือโรคภัยไข้เจ็บต่างถามหาโดยเฉพาะโรคหัวใจ โรคกระเพาะ หรืออาจรวมถึงโรคมะเร็งไม่ต้องพูดถึงโรคประสาทซึ่งกลายเป็นปัญหาใหญ่ของคนสมัยนี้ไปแล้ว


ขอบคุณบทความดีดีจากธรรมเดลิเวอร์รี่ดอทคอม

 ได้ข้อคิดดีดีอะไรจากบทความนี้อย่าลืมเล่าสู่กันฟังบ้างนะคะ