จากเรื่องเล่าของเภสัชกรทศพร...มองเห็นความงามของงาน ผ่านการที่ได้มองทั้งเรื่องราวดีดี และส่วนที่ยังเป็นจุดอ่อน...ข้าพเจ้ามองว่าจุดอ่อนที่ว่านั้นนำไปสู่การนำมาเป็นโอกาสแห่งการพัฒนา การเริ่มต้นของการพัฒนาหากว่าเราได้มองเห็นตนเอง เราจะรู้และเข้าใจว่าเราจะก้าวเดินไปเช่นไร...

การเริ่มต้น ที่ไม่หมกมุ่นแต่เรื่องปัญหาอย่างเดียวเท่านั้น

แต่เราเปลี่ยนการเรียนรู้มาเริ่มต้นจากเรื่องราวแห่งความสำเร็จ ความดี ความงาม เพื่อต่อยอดความงามนั้นให้งอกงามยิ่งขึ้น เปรียบเสมือนเรากำลังปลูกต้นไม้ ... ข้าพเจ้าเทียบได้กับการพัฒนา การปลูกต้นไม้เราคอยรดน้ำพรวนดินดูแล ต้นไม้ให้เติบต้น มากกว่าที่จะไปเพ่งกำจัดวัชพืช เมื่อไรที่ต้นไม้ที่เราปลูกนั้น เติบโตขึ้นเรื่อยๆ ผืนดีที่เราลงพืชพันธุ์ลงไปนั้น จะเต็มไปด้วยคุณประโยชน์แห่งพรรณไม้นานานั้น

ในการทำงานเองก็เช่นเดียวกัน...

การเพ่งแต่ปัญหา...ทำให้ใจเรานั้น เคร่งเครียดและหวาดหวั่น หวาดกลัว และที่สำคัญ การเพ่งมองแต่ปัญนั้นทำให้เราคอยเพ่งหาแต่คนผิด ในทัศนะของข้าพเจ้าเองมองว่าเป็นการเริ่มต้นการพัฒนาทางด้านพลังลบ มากกว่า...

และเมื่อได้ลองเริ่มต้นนำเรื่องเล่าดีดี...มาเป็นประเด็นสู่การพัฒนา

เภสัชกรนุ๊ก ... เธอก็ทำได้ค่อนข้างดี จากเรื่องเล่านั้นเธอนำมาพินิจใคร่ครวญมองว่ามีประเด็นไหนบ้างที่ยังเป็นจุดอ่อนบ้าง และจุดไหนบ้างที่น่าจะนำไปพัฒนาต่อได้บ้าง เธอเล่าว่า จากเรื่องเล่านั่นเธอได้เห็นจุดอ่อน...(เรื่องเล่า...เดิมเล่าไว้)

·        ไม่มีวิธีที่จะป้องกันไม่ให้เกิดปัญหาซ้ำ

·        การดูแลต่อเนื่องระยะยาวไม่มีแบบแผนที่แน่นอน

·        การฝึกให้ผู้ป่วยดูแลตนเองในความดูแลของชุมชนของเขาอีกทีหนึ่ง

·        ทำงานเยอะแต่ทำไปไม่ค่อยเห็นผลงานว่าดีขึ้นจริงๆ

·        จัดสรรเวลาที่จำกัดไม่เป็น ไม่ทัน ลำดับความสำคัญ

เมื่อวิเคราะห์ลงไปอีกถึงสาเหตุที่มาที่ไปของจุดอ่อน โดยเธอใช้เทคนิคการค้นหาสาเหตุด้วยวิธีการที่ว่า...“ตั้งคำถามต่อไปเรื่อยๆ จนกว่าจะพบว่า มันถามต่อไปก็ไม่ได้แล้ว”...

สาเหตุจุดอ่อน...

·        ไม่ได้แลกเปลี่ยนวิเคราะห์อย่างจริงจังกับสหวิชาชีพอื่นๆ หรือส่วนอื่นๆ

·        ไม่มีเป้าหมาย/ผู้รับผิดชอบดำเนินการกระตุ้น/ขาดพลังอำนาจ

·        การประสานงานกับชุมชนน้อย ชุมชนไม่ให้ความสำคัญ ไม่มีคนเสียสละ

·        ไม่ได้นำวิธีคิดกระบวนการ ผลงานมาประมวลให้เข้าถึงง่ายหรือนำไปใช้ต่อได้

เมื่อได้พิจารณาถึงเหตุที่มาที่ไปของจุดอ่อนแล้วนั้น ... ทำให้สามารถมองเห็นโอกาสแห่งการแก้ไขจุดอ่อนนั้นได้ ... คือ

·        หาวิถีทาง เข้าร่วม ขวยขวายหาผู้ร่วมอุดมการณ์และเดินหน้านำเสนอปัญหาให้เน้นที่ตระหนัก ปรึกษากับทีมงานที่เข้มแข็ง

·        เข้าหาชุมชน เพื่อค้นหาความต้องการ

·        ทำงานวิจัย

สิ่งที่คิดว่าน่าจะได้จากการแก้ไข...จุดอ่อน... เภสัชกรทศพร เธอได้เสนอว่า...ผู้ป่วยไม่มาด้วยปัญหาเดิมซ้ำๆ อีก มีคุณภาพชีวิตทีดี่ไม่ต้องมาโรงพยาบาลบ่อยๆ ไม่เจ็บป่วยหรือดูแลตัวเองได้จากการที่มีเราคอยให้คำปรึกษาต่างๆ... นอกจากนั้นขยายประโยชน์จากคนไข้รายเดียวที่เราคลุกคลีด้วย สู่รายอื่นๆ ที่กำลังจะตามมา หรือป้องกันไม่ให้เขามาด้วยแบบเดียวกัน...

 

 จากนั้นเธอก็ได้ตั้งคำถามกับตนเองต่อไปอีก...เช่น

ปัญหาซ้ำๆ ==> มาด้วยน้ำตาลสูง/น้ำตาลต่ำ + โรคแทรกซ้อน เกี่ยวกับยา?

"ไม่น่าจะมากแต่ยาเป็นตัวช่วยให้อาการที่มีมากมายน่าจะดีขึ้น"

===> ยาช่วยอาการทางใจได้มากน้อยแค่ไหน...?

หากเราได้ฝึกกระตุ้น "ต่อมเอ๊ะ! ให้ทำงาน"... จะทำให้เรามองอะไรที่ลุ่มลึกขึ้น สิ่งที่ได้เรียนรู้ คือ คนหน้างานของเราไม่ถนัดหรือคุ้นชินที่จะฝึกการตั้งคำถามกับตนเอง

เภสัชกร...ท่านนี้ เธอเป็นผู้ร่วมเรียนรู้ที่น่ารักคนหนึ่ง...

ร่วมกันเปิดประตูใจสู่การเรียนรู้...ในอีกรูปแบบที่ไม่คุ้นเคย

 ------------------------------------------