หลังจากที่เมื่อวานนี้ได้รับพัสดุไปรษณีย์ชิ้นหนึ่งซึ่งมีสภาพเสียหายจากการขนส่ง

 

 


ตอนแรกใจเราเองนั้นก็นึกโทษว่า ทำไมนะ คนที่ขนและส่งให้เรานั้นเขาไม่ระวังเลย ทั้ง ๆ ที่ผู้ส่งนั้นก็เขียนไว้อย่างชัดเจนว่า “ระวังของแตก...”

 

อีกวูบหนึ่งแห่งจิต เราก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า
นั่นน่ะสิเน๊อะ...! ใครเขาจะมาระวัง มาใส่ใจอะไรให้เราได้เท่ากับตัวของเราเอง

สิ่งที่มีคุณค่า หวงแหนยิ่งของเรา คงจะไม่ใช่เป็นสิ่งเป็นที่ควรรักษายิ่งของเขา
สิ่งที่เรารัก เราใส่ใจ เราต้องดูแล ระมัด ระวังด้วยตนเอง ไม่มีใครที่จะระวังอะไรให้เราได้

การฝากชีวิต ฝากความรู้สึกไว้กับใคร คนใด หรือผู้ใดนั้น เขาก็คงจะไม่ใส่ใจดูแลได้เท่า เราฝากใจไว้กับใจของเราเอง

 

ในปัจจุบันนี้ เรามักฝากชีวิต ฝากความหวัง ฝากความดูแลเอาใจใส่ไว้กับผู้อื่น จนทำให้บางครั้งเราลืมที่จะสั่งสิ่งที่มีค่ายิ่งนั้นไว้กับมือของเรา

มือที่รู้ มือที่รัก มือที่หวงแหน มือที่รู้จักคุณค่าของสิ่งที่มี “คุณค่า”

ชีวิตนี้ จิตใจนี้ ไม่มีใครระวังอะไรให้เราได้นอกจากเราจะระวังสำรวมใจ ใช้ชีวิตด้วยความไม่ประมาท
ไม่มีใครป้องกัน ระแวด ระวังอะไรต่ออะไรให้เราได้เท่า “ใจ” ของเราเอง...