ห่างหายไปจากgotoknow เสียนานก็เพราะต้องไปอบรมหลักสูตรการพยาบาลเฉพาะทางสาขาเวชปฏิบัติทั่วไป(การรักษาโรคเบื้องต้น) รุ่นที่ 3 ปีการศึกษา 2551 ที่จัดการอบรมโดย วิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนีพุทธชินราชพิษณุโลก ระหว่างวันที่ 27 ตุลาคม 2551 – 13 กุมภาพันธ์ 2552 รวมระยะเวลา 15 สัปดาห์ แบ่งเป็นการเรียนภาคทฤษฎี 8 สัปดาห์ จะมีแพทย์พยาบาล วิทยากร จากโรงพยาบาลพุทธชินราชพิษณุโลก มหาวิทยาลัยนเรศวร จากโรงพยาบาลกำแพงเพชร จากจังหวัดเพชรบูรณ์ นครสวรรค์และคณาจารย์จากวิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนีพุทธชินราช หมุนเวียนกันมาสอนอย่างใกล้ชิด เรียนกันอย่างเข้มข้นในวิชาที่ว่าด้วยการตรวจรักษาโรคเบื้องต้นที่มีทั้งโรคทั่วไปและโรคในภาวะฉุกเฉิน เรียนไปสอบไป กว่าจะผ่าน 8 สัปดาห์นี้ไปได้ ทำเอาผู้เรียนทั้ง 60 คน สมองบวมไปตามๆกัน
จากนั้นก็นำความรู้ที่ได้จากการเรียนภาคทฤษฎีไปใช้ในการฝึกภาคปฏิบัติ ซึ่งเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดเพราะเป็นการฝึกกับคนกับผู้ป่วยที่มีชีวิต มีจิตใจ ไม่ใช่หุ่นที่อยู่ในห้องเรียน ดังนั้นการทำกิจกรรมต่างๆต้องใช้ความรู้ ทักษะ และการบริการที่ถูกต้องตามหลักวิชาการ ตามบทบาทหน้าที่ โรงพยาบาลกำแพงเพชร เป็นสนามฝึกที่ทางวิทยาลัยจัดให้ พร้อมด้วยเพื่อนๆอีก 15 ชีวิต ซึ่งเป็นกลุ่มใหญ่ที่สุด พยาบาลพี่เลี้ยงแหล่งฝึก (พี่ดุ๊ก) ได้จัดให้เราได้อยู่รวมกันที่บ้านพักของท่านรองผู้อำนวยการ (เป็นบ้านร้างมาหลายปี) ต่อมาบ้านร้างหลังนี้กลายเป็นความทรงจำ และมีความประทับใจหลายอย่างเกิดขึ้นที่บ้านหลังนี้ (ขอเก็บไว้เองแล้วกัน เพราะคงเล่าไม่หมด) ตลอดระยะเวลาที่ฝึกภาคปฏิบัติเราทุกคนมีอาจารย์แพทย์พี่เลี้ยงที่เราประทับไม่มีวันลืมได้ในชีวิตนี้ คือ อจ.นายแพทย์ประดิษฐ์ เพื่อนๆพากันให้ฉายาท่านว่า อาจารย์พ่อหมอประดิษฐ์ เป็นครูที่ประเสริฐที่สุดอีกท่านหนึ่งที่ได้พบในขณะที่เราจากบ้านมาไกลจากหลายๆที่มาอยู่รวมกัน เพื่อเรียนรู้สิ่งใหม่ๆในสถานที่ใหม่ ความเครียดจากการฝึกงาน จากรายงาน(paper) ที่ต้องหลังขดหลังแข็งกันทุกวัน และการเรียนเสริมความรู้จากอาจารย์แพทย์ในรอบค่ำ ทำให้เราแทบไม่มีแรงที่จะออกไปเที่ยวชมเมืองกำแพงเพชร ร่องรอยของกำแพงเมืองโบราณ และวัด ทำให้เราได้รู้ว่าเมืองกำแพงเพชรมีประวัติศาสตร์ที่สำคัญอันยาวนานและรุ่งเรืองมากในอดีต
ปัจจุบันเมืองกำแพงเพชร เป็นเมืองที่น่าอยู่ติดอันดับโลกจากการให้คะแนนของนักท่องเที่ยว มีประชากรที่อาศัยอยู่มีหลายชนเผ่า ประเพณีนบพระเล่นเพลง มีแหล่งท่องเที่ยวมากมาย (เสียดายไม่ได้เห็น) นอกจากนี้กล้วยไข่เมืองกำแพงเพชร รสชาติดีมีให้เราได้ซื้อหาเป็นของฝากกลับบ้านทุกสัปดาห์ ก่อนจากลา อจ.หมอได้เมตตาให้พี่ดุ๊กพาเราเที่ยวชมเมือง 1 วัน ไม่เช่นนั้นคงไม่ได้รู้จักเมืองกำแพงเพชร ต้องขอขอบพระคุณไว้ ณ. โอกาสนี้
สัปดาห์สุดท้ายก่อนเสร็จสิ้นการอบรมผู้จัดการอบรมได้พาไปศึกษาดูงานศูนย์สุขภาพชุมชนดีเด่น ในจังหวัดหนองคาย คือศูนย์สุขภาพชุมชนบ้านนาฮี และบ้านหินโงม ซึ่งเราได้มีโอกาสเก็บเกี่ยวประสบการณ์จากการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ในครั้งนี้ กับทีมคณะทำงานของศูนย์สุขภาพชุมชนทั้งสองแห่งอย่างเต็มที่และการต้อนรับอย่างอบอุ่น
วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2552 เป็นวันสิ้นสุดการอบรม เป็นวันที่เราทั้ง 60 คน ต้องแยกย้ายกันกลับภูมิลำเนา วิทยาลัยบรมราชชนนีพุทธชินราช จัดให้มีพิธีรับใบประกาศนียบัตรเพื่อเป็นขวัญ กำลังใจให้กับผู้เข้ารับการอบรม เป็นวันที่ได้เห็นรอยยิ้มอย่างมีความสุขของเพื่อนทุกคนในวันนี้ ภาพแห่งความสดใส เสียงหัวเราะ ท่ามกลางดอกไม้ที่เบ่งบานทั่วบริเวณงาน พยาบาลในชุดขาวที่วิ่งถ่ายภาพกับเพื่อน กับครอบครัว กับญาติสนิทมิตรสหายที่มาให้กำลังใจกัน ดูวุ่นวายแต่เป็นความวุ่นวายที่ดูแล้วมีแต่ความสุข.... ก่อนจบขอฝากภาพความประทับใจของผู้เขียนไว้เป็นอีกหนึ่งความทรงจำดี ดี ในบันทึกของชุมชนคนบ้านกร่างนี้
ขอขอบคุณสำหรับทุกๆกำลังใจ...ที่ทำให้หัวใจดวงนี้กลับมายิ้มได้อีกครั้ง
สวัสดีค่ะ
หนูรัตน์เรียนจนผอมเลยแฮะ ได้ความรู้กลับมาดูแลคนบ้านกร่างของเราอย่าปล่อยให้หลงลืมไปกับกาลเวลานะ
สวัสดีค่ะครูคิม...ยินดีที่ได้รู้จักและขอบคุณสำหรับกำลังใจ
เป็นกอดที่รู้สึกอบอุ่นในหัวใจได้...จริง ๆ ค่ะ อจ.หมอเจ๊ขา แต่อุ๊ย ! จั๊กจี๋ ที่ถูกคนสวยจุ๊บ
ขอแสดงความดีใจกับพี่รัตน์มากเลยค่ะที่ได้รับความรู้เพิ่มขึ้น..กลุ่มงานเราโชคดีมากนะที่มีคนเก่งมาพัฒนางานของเราและชุมชนคนบ้านกร่างต่อไป..ขอเป็นกำลังใจให้ตลอดไปนะคะ
ยินดีด้วยนะคะ..พี่รัตน์..เวลาคนมีความสุขนี้..หน้าตาบ่งบอกไปหมดเลยนะคะ
ขอบคุณน้องเกี๋ยงกะน้องอุ๋ย ม้าก มาก วันนั้นนะรู้สึกดีใจมากๆที่เห็นหน้าพี่ๆน้องๆจากกลุ่มงานเวชศาสตร์ฯ...หน้ามันก็เลยบานอย่างที่เห็น ถ้าหัวหน้ากับพี่โต้งมาด้วยคงบานกว่านี้เยอะ