ชีวิตพอเพียง

ผมมีเพื่อนเป็นเศรษฐีมีเงินหลายสิบล้าน อีกล้านบนศรีษะก็พอประกันได้ว่าเขารวยดุจขุนช้างร่างอ้วนท้วมสมบูรณ์ แต่ละวันนั่งทำงานอยู่ในห้องแอร์แช่เย็นจนผิวพรรณขาวซีด เขามีลูกน้องมากมาย บ้างก็เป็นสาวๆสวยๆหอมกรุ่นเครื่องสำอางที่บางกลิ่นโชยเข้าจมูกแล้วผมรู้สึกคลื่นไส้อยากจะอาเจียน อิจฉาชีวิตเขาที่มีพร้อมทุกสิ่งทุกอย่าง อยากได้อะไร? อยากทำอะไร?ได้หมด มีแต่คนประจบประแจงเอาอกเอาใจ มันเป็นสวรรค์บนดินที่ชวนให้หลงใหล

เขาชวนผมไปเที่ยวบ้าน บ้านที่เป็นคฤหาสน์หลังใหญ่โต มีแต่คนใช้แก่ๆและสุนัขพันธุ์ดุตัวโตกระดิกหาง เห่าต้อนรับ ภายในบ้านมีเฟอร์นิเจอร์ครบครันล้วนแล้วแต่เลิศหรูราคาแพง มองไปรอบๆบ้าน เขาเล่าให้ฟังว่า โจรชุม ต้องสร้างรั้วสูงๆบนขอบรั้วประดับด้วยเศษแก้วแหลมคมยังไม่พอ ยังเดินสายไฟฟ้าปล่อยกระแสไฟฟ้ากันขโมยในบางวันบางคืนที่รู้สึกว่าไม่ปลอดภัย โลกของเขากว้างไกลใหญ่โตแต่กลับกักตัวเองอยู่ในโลกแคบที่รายล้อมด้วยภัยต่างๆมากมาย สำรับอาหารที่สุดวิเศษของเขานั้น เขาบอกว่ากินช้อนเดียวก็คือสร้างหนี้ ลูกๆและภรรยาหายไปไหน ไม่ทราบ ใครจะกลับบ้านเมื่อไหร่นั้น ตัวใครตัวมัน แต่ละวัน วนเวียนอยู่กับการบริหารธุรกิจไม่มีเวลาพักผ่อน

พอมีโอกาส เขาไม่ปฏิเสธเมื่อผมชวนไปเที่ยวบ้านผมบ้าง บ้านผมเป็นกระท่อมหลังเล็กๆซุกตัวอยู่ในดงไม้นานาพรรณ หลังบ้านเป็นลำห้วยมีน้ำไหลรินตลอดทั้งปี ภรรยาผมเก็บผักที่ปลูกไว้รอบบริเวณบ้านมาทำกับข้าวไม่มีชื่อไม่มีสูตรไม่ผสมผงชูรสใดๆเพื่อให้เลิศล้ำอร่อยแซบอีหลี มีทีวีเก่าๆตู้เย็นเล็กๆรถกระบะรุ่นพ่อไว้ใช้งาน ลูกๆของผมกลับจากโรงเรียน ช่วยให้อาหารไก่ ให้อาหารหมู ดูแลรดน้ำพรวนดินแปลงผัก เย็นใกล้ๆค่ำเราก็นั่งล้อมวงรับประทานอาหาร ที่นี่ไม่มีอาหารเลิศหรูอย่างหูฉลาม ไก่ตุ้น หมูสะเตะ มีเพียงผักสด ผักต้ม ไว้จิ้มน้ำพริกอ่อง กินกันไป หยอกล้อกันไป คุยกันไป ป้อนกันไป แม่ป้อนพ่อ พ่อป้อนลูก ลูกป้อนแม่ วนเวียนจนครบ เขาปั้นก้อนข้าวเหนียวด้วยความยากเย็นและเหนียวติดมือ จิ้มน้ำพริกอ่องกลืนกินสุดอร่อย เขาบอกว่า อยากมีชีวิตอย่างนี้เหลือเกิน ชีวิตเรียบง่ายที่อยู่กันพร้อมหน้าทั้งพ่อแม่ลูก ว่าแล้วก็ล้วงผ้าเช็ดหน้าในกระเป๋ามาปาดเม็ดเหงื่อที่ซึมเปื้อนบนริมฝีปากแดงๆ และไม่ลืมซับน้ำตาที่ไหล ผมไม่แน่ใจว่ามันมีเพราะทนความเผ็ดของน้ำพริกไม่ได้หรือว่าซาบซึ้งมากมายจนต้องปล่อยน้ำตาออกมา เขาเท่านั้นแหล่ะที่รู้ดี