อ่านแล้วรู้สึกดีเลยมาแบ่งปัน จากหนังสือหัวใจก้าวเดิน สำนักพิมพ์ดอกหญ้าจ้า
เพื่อน ความหมายสำคัญของการมีชีวิต
ไม่มีใครไม่อยากมีเพื่อน แม้ปากจะบอกว่าชีวิตฉันอยู่คนเดียวได้ ไม่ต้องการใครสักคนก็ไม่ได้หมายความว่าเขาหรือเธอคนนั้นไม่ต้องการเพื่อนหรืไม่พร้อมจะเป็นเพื่อน เพียงแต่ว่ากำลังหลอกตัวเอง กำลังปิดกั้นความรู้สึกตัวเองอยู่และคนที่ปิดกั้นความรู้สึกของตัวเอง เป็นคนที่ไม่รู้จักความสุข
เพื่อนมีไว้ทำอะไรบ้าง คิดได้สองมุม
เมื่อเราต้องการจะมีเพื่อนดีดี สักคนเราก็ต้องเป็นเพื่อนที่ดีของใครสักคนเหมือนกันเราอยากได้เพื่อนซี้เพื่อนสนิทกับใครเราก็ต้องมอบความจริงใจนั้นให้กับเขาไปก่อนแต่ไม่รับประกันว่าจะได้รับความจริงใจกลับคืนมา
การลงทุนมันก็ต้องมีเสี่ยง มีได้ก็ต้องมีเสีย
สำหรับความ “เพื่อน” อย่ารอแต่จะ “ได้รับ”
เสียร้อยครั้งพันหน “ได้รับ” เพื่อนดีดีกลับมาสักคนก็คุ้มกว่าคุ้มแล้ว
บางคนมีคำถามและสงสัยทำอย่างไรดีนะ จึงจะได้ชื่อว่าเป็นเพื่อนที่ดี หลักและกฏเกณฑ์ไม่เคยตายตัว
...ยอมรับในสิ่งที่เราเป็น
...มีความเชื่อมั่นในตัวเรา
...โทรมาหาเราแค่จะถามว่าสบายดีไหม? ไม่ใช่โทรมาทีไร มีเรื่องให้รับใช้ทุกที
...ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือในทุก ๆ เรื่อง
...ให้อภัยถ้าเราทำผิดหรือทำอะไรไม่เข้าท่า
...ตั้งใจให้สิ่งดีดีกับเราโดยไม่ได้หวังผลตอบแทนใด ๆ
...ไปไหนก็เอ่ยปากชวน ถึงจะรู้ว่าเราไม่ไปก็ตามที
...ไม่ตัดสินว่าเราผิดหือถูก เพียงแต่พร้อมที่จะอยู่ข้างๆ
...รักเราอย่างที่เราเป็น และไม่คิดจะเปลี่ยนแปลงเรา
...เวลาเราออกนอกลู่ ก็ช่วยตบเราให้เข้าที่เข้าทาง
...นั่งอยู่ใกล้ ๆ เราเวลาเรามีน้ำตา หรือบางทีอาจให้ยืมไหล่
...พูดถึงเราในแง่ดี ไม่ว่าต่อหน้าหรือลับหลัง
...บอกความจริงกับเราเสมอ ไม่หลอกให้เราหลงทาง หรือหลงผิด
...ศรัทธาในตัวเรา
...เข้าใจเรา
...พร้อมที่จะเดินไปข้าง ๆ เราเสมอ
...พร้อมพูดคุยกับเราเสมอ แม้จะเป็นเรื่องไร้สาระก็ตามที
ชีวิตคนบางคนก้าวเร็วก้าวช้าก็อยู่ที่เพื่อนนี่แล ได้เพื่อนดีได้เพื่อนที่คอยประคับประคองกันไป ก็ก้าวไปข้างหน้าได้เรื่อย ๆ ได้เพื่อนงอแง ได้เพื่อนแต่จะคอยเฮฮาแต่อย่างเดียวก็เหมือนเดินทางลัด “ สนุก” นั้นเป็นเรื่องดีแต่ว่าถึงจุดหมายช้าหน่อย ช้าหรือเร็วไม่เป็นประเด็น ประเด็นก็คือเอื้อกันไป
อย่ากลัวที่บางทีเราเดินช้าเกินไป
หรือหวั่นใจถ้าบางวันเรารู้สึกตัวว่าเราเดินเร็วจนเกินควร
ถึงจุด หมายช้าหรือเร็ว ขอให้ถึงอย่างมีความสุขและระหว่าทางที่เดินกอบเกี่ยวประสบการชีวิต เก็บรอยยิ้ม มีประสบการณ์ มีวันเก่า ๆ ที่ดีๆ ร่วมกันก็พอ
( ที่มา จากชุดสาระสำหรับชีวิต.. “ หัวใจก้าวเดิน ” ต้นกล้า นัยนา )
อ่านแล้วรู้สึกดีมากๆเลยค่ะ
รู้สึกว่าที่เราเป็นอยู่เราเป็นเพื่อนที่ดีรึเปล่านะ
...คือในบางทีเราก้หวังดีนะแต่ไม่รู้ว่าเพื่อนจะคิดยังไง...
ได้แต่หวังขอให้มิตรภาพของคำว่าเพื่อนอยู่กับพวกเราไปนานๆก้พอ
อ่านแล้วก้อเลยรู้ว่า
นอกจากครอบครัวที่เรารักแล้ว
เราก้อยังมีคนที่เรียกตัวเองว่าเพื่อน
คอยหวังดีกับเราด้วยเช่นกัน
นั่งอยู่ใกล้ ๆ เราเวลาเรามีน้ำตา หรือบางทีอาจให้ยืมไหล่
...บอกความจริงกับเราเสมอ ไม่หลอกให้เราหลงทาง หรือหลงผิด
...ศรัทธาในตัวเรา
...เข้าใจเรา
...พร้อมที่จะเดินไปข้าง ๆ เราเสมอ
นี่แหละค่ะคือเพื่อนแท้ของเรา
เป็นบทความที่อ่านแล้วประทับใจมากค่ะ
เพื่อน
ไม่จำเป็นต้องเก่ง
ไม่จำเป็นต้องเลิศหรูดูดี
สำหรับเรา ขอแค่ คำว่าไหวมั้ย โอเคนะ ในยามที่เราอ่อนแอ
แค่นี้ก็รักที่สุดแล้ว