รีบเร่ง เลยเกิดความรุ่มร้อน เพราะมัวเลือกทำในสิ่งที่ตนชอบ ไม่เว้นว่าเป็นเรื่องกุศล หรืออกุศล
เลยไม่รู้ทันความจริงที่เป็นปัจจุบัน เห็นแต่สิ่งที่ต้อง ทำต้องเลือก เพราะขาดตัวรู้ที่เป็นกลาง
ปากพร่ำสอน บอกกล่าวผู้อื่น แ่ต่ไม่เคยสำเหนียกดูจิตตัวเอง
ว่าเกิดอัตตาขึ้นมาตอนไหน มากเท่าไหร่ ยิ่งเขียนยิ่งยึดมั่น จับแน่น
เกิดแรงดันขึ้นมา ก็บอกว่า กูรู้แล้ว กูเก่งกว่าคนอื่น
กูบรรลุก่อนมึงแน่ กูปฏิบัติเก่งกว่า กูดีกว่ามึง กูทั้งนั้น
เรียกกูไม่สุภาพ
เรียกผม ดีกว่าไหม
หรือไม่เข้าถึงใจ
เหมือนเวลาด่า
คำด่าจะต้องเป็นคำเป็น ที่ลากเสียงได้ยาว
ตะโกนออกมาได้โดยไม่ต้องทำปากมากนัก
เออ แม้แต่คำด่าก็ต้องเรียบง่ายเนอะ
อิอิ
แค่สมมติครับอาจารย์