My_ F-R-I-E-N-D-S

                              

My...Friends...^_^"

สวัสดีค่ะ นี่เป็นการทำบล็อคครั้งแรกของดิฉันเองค่ะ ถ้าเขียนไม่ดี

มีจุดที่ต้องแก้ไข

ก็ต้องขออภัยไว้ล่วงหน้านะคะ

และก็อย่าลืมให้คำติชมแนะนำใน

การเขียนบล็อคด้วยนะคะ ดิฉันจะได้นำ

ไปปรับปรุงในการเขียนบล็อคครั้งต่อไป

     เพื่อนๆที่ดิฉันจะพูดถึงก็คือเพื่อนที่

คณะในกลุ่มที่สนิทกันรวมกับดิฉันด้วย 

ก็มีกัน 6 คนค่ะ

ซึ่งทุกท่านก็คงเคยมีประสบการณ์เช่นเดียวกับดิฉัน

นั่นก็คือการที่เราได้เจอคนแปลกหน้าที่เราไม่เคยรู้จักมาก่อนตอนเข้าเรียน

ในมหาวิทยาลัยนั่นเอง

ตอนเด็กๆหรืออยู่โรงเรียนการที่เรามี

เพื่อนใหม่เป็นสิ่งที่น่าตื่นเต้น

และมีความสุขมาก

แต่พอเข้ามหาวิทยาลัยมันไม่ใช่อย่างนั้น

เพราะดิฉันไม่ได้อยู่ใกล้บ้านของตัวเอง

ไม่ได้อยู่ใกล้คุณพ่อคุณแม่ที่ดิฉันรัก

เหมือนแต่ก่อนแล้ว

นอกจากนั้นจะต้องมาใช้ชีวิตตามลำพัง

และต้องรับผิดชอบในการใช้ชีวิตประจำ

วันของตนเองมากขึ้น

มันจึงกลายมาเป็นความทุกข์มากกว่า

ความสุข

แต่...เมื่อดิฉันได้มาพบเพื่อนๆเหล่านี้

ซึ่งปัจจุบันพวกเราสนิทกันมากถึงขั้น

มองตาก็รู้ใจกัน

มันก็ทำให้ดิฉันกลับมามีความรู้สึกสนุก

ในการใช้ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยอีกครั้ง

 ไม่เพียงแค่สนุกเท่านั้นนะคะ

มันกลับทำให้ดิฉันกลับมามีความสุข

ในการใช้ชีวิตมากขึ้น

ถ้าไม่มีพวกเค้าดิฉันก็คงอยู่อย่างไร้

ความสุขค่ะ

เพราะเวลาดิฉันมีปัญหา เพื่อนกลุ่มนี้ก็จะ

คอยช่วยเหลือ

หรือคอยให้กำลังใจ

และคำแนะนำอยู่ข้างๆ

แน่นอนว่าดิฉันก็ทำเช่นนี้กับเพื่อนๆ

ของตนเองเช่นกันนะ

เวลาไม่สบาย ก็ลาอาจารย์และเก็บ

เอกสารการเรียนไว้ให้

ซื้อข้าวมาให้ทานถึงที่ห้อง

คอยดูแลเราเกือบทุกอย่างจนเราหายดี

อ่านมาถึงตอนนี้คงอิจฉาล่ะสิคะ

เล่าต่อดีกว่าเพราะยังเหลืออีกเยอะเลยค่ะ

เวลาดิฉันเครียดเรื่องต่างๆก็ปรึกษา

เพื่อนๆค่ะ

เราจะคอยช่วยเหลือซึ่งกันและกันเสมอ

ในเรื่องนี้

บางครั้งเราเกรงใจไม่กล้าปรึกษา

เลยไม่กล้าบอกเพื่อน

แต่เค้าก็ดูเราออกเหมือนตอนที่เรา

ดูเค้าออกนั่นแล่ะ

และเค้าก็ช่วยเราจนผ่านจุดนั้น

ไปได้ด้วยดีค่ะ

อ่านถึงตอนนี้แล้วคงจะสงสัยแล้วใช่มั้ย

ว่าเอาใจใส่ดูแลกันขนาดนี้

มีปัญหาทะเลาะเบาะแว้ง

หรือขัดใจกันบ้างหรือเปล่า

ดิฉันขอบอกเลยค่ะว่ามี

มันเป็นเรื่องธรรมดาของสัมคมมนุษย์ที่อยู่ด้วยกันจำนวนมาก

ย่อมจะมีความคิดเห็นแตกต่างค่ะ

แต่พวกเราก็แก้ปัญหาในจุดนี้ไปได้ทุกครั้ง

คือ พูดกันด้วยเหตุผลและใช้ถ้อยคำที่สุภาพนุ่มนวล

แต่ถ้าไม่ได้ผลก็จะปล่อยให้เวลาผ่านไปซักวันสองวัน

รอให้อารมณ์ที่ขุ่นมัวต่อกันดีขึ้น

แล้วค่อยคุยกันซึ่งจะไม่รื้อฟื้นเรื่องที่ทำให้ขัดแย้งกัน

ถ้าไม่จำเป็นจริงๆ

ดิฉันไม่ได้พูดลอยๆนะคะ เพราะมันใช้ได้ผลจริงๆค่ะ

ถ้าใครมีปัญหากับเพื่อนตอนนี้ลองนำไปใช้ดูนะคะ

เผื่อจะดีขึ้นเหมือนกลุ่มของดิฉัน

แต่ถ้าเป็นเรื่องน้อยใจกัน

หรือเริ่มห่างเหินกันในกลุ่ม

ซึ่งดิฉันเชื่อว่าอันนี้ต้องเกิดกับเพื่อนๆ

แทบทุกกลุ่มค่ะ

เพราะอยู่คณะเดียวกันก็จริง

แต่เราก็ไม่ได้เข้ากลุ่มด้วยกัน

เรียนคนละห้องกันบ้างล่ะ

ตารางเรียนไม่ตรงกันบ้างล่ะ

อันนี้เราก็แก้ปัญหาโดยการพยายาม

ทำตัวให้ว่าง

ถึงไม่ว่างก็ต้องว่าง

ถ้าคนไหนไปไม่ได้ก็ต้องไป

ยกเว้นติดธุระทางบ้าน

เพราะเราให้ความสำคัญกับครอบครัว

เอ..คงมีคนสงสัยล่ะสิว่าทำไม

ต้องบังคับใจเพื่อนถึงขนาดนั้น

ที่พวกเราทำเช่นนี้เพราะเราจะได้

มีกิจกรรมกลุ่มที่ทำร่วมกันไงคะ

การที่เราห่างเหินกันมากๆ

 แต่เมื่อมาอยู่ร่วมกัน

มีปัญหาที่จะต้องแก้ไขร่วมกัน

มันจะทำให้เราได้คิดทบทวน

สิ่งต่างๆที่ผ่านมา

และเกิดความรู้สึกผูกพันแน่นแฟ้น

กันมากขึ้น

และตอนนี้พวกเราเริ่มห่างเหินกันแล้ว

รู้มั้ย

ดังนั้นพวกเราจึงต้องมีกิจกรรมกลุ่ม

มาทำร่วมกัน

ลืมบอกไปค่ะ

กิจกรรมกลุ่มเรามีแต่กินและเที่ยว

กินในที่นี้คือ ทานอาหารตามร้านต่างๆ

ที่มีบรรยากาศสวยงาม

ดูแล้วสบายใจและมีความสุขที่ได้อยู่

กับเพื่อนๆ

ส่วนเที่ยวก็..เที่ยวทะเล...

สถานที่ท่องเที่ยวสวยงามต่างๆ

ยกเว้นผับเพราะทั้งกลุ่มไม่เคย

ไปผับเลยจริงๆค่ะ

แต่ถ้าเวลาน้อยจริงๆก็ไปดูหนังด้วยกันค่ะ

สงสัยล่ะสิว่าดูหนังช่วยอะไรได้

ก่อนไปดูหนังเราต้องรอกันตกลงกันว่า

ไปดูที่ไหน เรื่องอะไรใช่มั้ยคะ

ซึ่งมันทำให้เราได้พูดคุยแลกเปลี่ยน

ความคิดเห็นกันในช่วงนี้มากกว่าเก่า

มีเวลาให้กันมากขึ้น ใส่ใจความรู้สึกของ

เพื่อนทุกคนมากขึ้น

และเห็นความสำคัญของเพื่อนมากขึ้น

 (ดิฉันรู้สึกแบบนี้จริงๆค่ะ)

ระหว่างที่รอเข้าชมและหลังชมเสร็จ

 เราก็ได้ใช้เวลาส่วนนั้นพูดคุยกัน

ซึ่งอาจเป็นเรื่องประจำวัน หรือเรื่องขำๆ

เล็กๆน้อยๆ

แต่มันก็ทำให้เราได้รู้สึกขึ้นมาว่า

เค้าคือเพื่อนสนิทของเรานะ

เพียงแต่ช่วงนี้เราคุยกันน้อยลง

พบปะกันน้อยลงแค่นั้นเอง

ซึ่งเมื่อกลับมาจากการทำกิจกรรมกลุ่ม

ร่วมกันแทบทุกครั้ง

เราก็จะมานั่งเล่นในห้องใดห้องหนึ่ง

ด้วยกัน

มานั่งพูดคุยว่าหลังทำกิจกรรมร่วมก้นแล้วรู้สึกยังไงบ้าง

และทุกครั้งมันทำให้ดิฉันได้รู้

และคิดเรื่องหนึ่งขึ้นมา

นั่นก็คือ

เราเคยเจอเหตุการณ์ที่ดีๆ

และเหตุการณ์ร้ายๆอะไรมาบ้าง

ใครเป็นคนคอยช่วยเหลือให้กำลังใจ

คอยอยู่เคียงข้างเรา

และก้าวไปข้างหน้าพร้อมกับเรา

ในช่วงเวลามีปัญหานั้นๆ

ผ่านเข้ามาในชีวิตของเรา

ซึ่งแน่นอนอยู่แล้วว่าคนนั้นก็คือ

 เพื่อนของเรา ยังไงล่ะ