กลับมาแย้วค่ะ.... 
อ.ปิ ผ่าตัดเรียบร้อย และออกมาพักฟื้นที่บ้านได้ 2-3 วันแล้ว หมอบอกว่าต้องพัก 1 เดือนถึงจะเข้าที่..วันๆ มีแต่พักผ่อน เดิน กิน แล้วก็นอน กลัวว่ากลับไปโรงเรียนคราวนี้ แทนที่หุ่นจะสวย ...อาจจะกลายเป็นยายอ้วนเบ๊อะแทน... 
วันนี้ อ.ปิ อยากจะนำบทเรียนครั้งสำคัญในชีวิตมาเล่าสู่กันฟัง...เพื่อจะได้ไม่ปล่อยปละละเลยการดูแลตัวเอง จนทำให้ตัวเองเกือบไม่ได้แก่ตาย....การเรียนรู้ประสบการณ์ชีวิตของผู้อื่น จะช่วยทำให้เราดำเนินชีวิตของตนเองได้ดีขึ้น...
อย่างที่ อ.ปิ ได้เคยเล่าให้ฟังว่า อ.ปิ เป็นคนที่มีสุขภาพแข็งแรงมาตลอด การเป็นนักกีฬาบาสของโรงเรียนตั้งแต่เด็ก ก็ดีอย่างนี้แหละ ทำให้ได้ออกกำลังกายทุกวัน ไม่เคยต้องเข้ารักษาตัวในโรงพยาบาลเลย มีแค่ปวดหัว เป็นหวัดเล็กๆน้อยเท่านั้น... 
จนมาเมื่อถึงวัยทำงาน ใหม่ๆ ก็ยังไม่มีอาการอะไรผิดปกติ เพราะงานที่ทำสนุก สอนเด็กนักเรียน แม้จะดื้อบ้าง เกเรบ้าง แต่ อ.ปิ ไม่เคยเครียดกับเด็กเลย มีความสุขมากกว่า ยิ่งเด็กห้องเซียนๆเนี่ย...ของโปรด 
มาเริ่มมีอาการก็เมื่อ ปี 41 - 48 ตอนนั้น ได้รับตำแหน่งเป็นผู้ช่วยผู้อำนวยการฝ่ายวิชาการ ทั้งๆที่ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะได้มาเป็น แต่คงเพราะผุ้ใหญ่เห็นว่าเราเป็นคนขยันทำงาน จึงมอบให้ เราเองก็ไม่คิดอะไรนอกจากเมื่อได้รับมอบหมายอะไร ก็จะตั้งใจ และมุ่งมั่นทำงานให้ประสบความสำเร็จ โดยไม่ได้คิดถึงตัวเองเลย...
เช้ามาทำงานแต่เช้า...กลับบ้านดึก..วันเสาร์ อาทิตย์ ก็ยังมาเคลียร์งาน เพราะงานทุกอย่างถูกสั่งตรงมาให้เราแต่เพียงผู้เดียว....อ.ปิ เป็นคนสนุกกับการทำงาน จึงพยายามเรียนรู้และทำได้อย่างไม่เบื่อหน่าย....แต่ละวันอ.ปิ จะเดินตรวจงานทั่วโรงเรียนตามหน้าที่เพื่อดูแลการสอนของครูได้ครบทุกตึก....แล้วกลับเข้าทำงานต่อในห้องจนดึก
อ.ปิ มีลูกน้องมือดี...เป็นคู่ใจ...ช่วยทำงานเพียงคนเดียว...ที่เหลือ ก็คือลูกน้องที่พอใจบ้าง...ไม่ค่อยพอใจบ้างกับหัวหน้าคนนี้ที่ชอบสั่งงาน..ทั้งที่อายุ และอายุงานก็น้อยกว่า...แต่มาทำเป็นเข้ม...ตำหนิครูที่ทำงานไม่work...อ.ปิ ประสบความสำเร็จในการทำงานให้กับโรงเรียน เป็นที่พอใจของผู้บริหาร แต่ไม่ได้ใจลูกน้อง....มาเรียนหลักบริหารในภายหลังที่เขาสอนว่า ถ้ามุ่งงานมาก ก็จะไม่ได้คน.....ถ้ามุ่งคนมากก็จะไม่ได้งาน....ต้องเดินสายกลาง ถึงจะได้ทั้งคนและงาน อ.ปิ มีปัญหาเรื่องคนหนักมาก...อีกทั้งหลายครั้งก็ได้รับความกดดันจากเจ้านายที่รักยิ่ง...จนเกิดอาการเครียดบ่อยๆ...
ความเครียดเหล่านี้สะสมในร่างกาย....โดยที่ อ.ปิ ไม่รู้ตัว...บางวันปวดกระเพาะ...แสบท้อง...เพราะกินข้าวไม่ตรงเวลา...ปวดหัวบ่อย...นอนไม่ค่อยหลับ...ต้องขอยาพารา และ D2 จากห้องพยาบาลบ่อยๆ...จนกลางปี 47 - 49 อ.ปิ เริ่มมีอาการผิดปกติ....เรื่องนี้อาจจะดูเป็นเรท R..แต่ก็ถือเป็นบทเรียนที่อยากบอกให้ผู้หญิงด้วยกันพึงระวัง...
ประจำเดือนเริ่มมาผิดปกติมาก...มากจนไม่น่าเชื่อ..แต่ก็ไม่ได้มีอาการเจ็บปวด..แม่ และพี่ๆ บอกให้ไปตรวจ แต่ อ.ปิ ดื้อ เพราะกลัวหมอสูติฯ...ก็เหมือนกับผู้หญิงคนอื่นๆที่กลัวและอายแหละ...กิตติศัพท์การตรวจภายในที่ได้ยินมาทำให้ อ.ปิ ปล่อยให้ความผิดปกตินี้ดำเนินต่อไปเรื่อยๆ โดยปลอบใจตัวเองว่า สงสัยจะถึงเวลาที่จะหมดแล้วมั้ง ถึงได้มาเยอะ....จนเพิ่งจะมาเมื่อปีที่แล้วที่ทุกอย่างเริ่มกลับมาเป็นปกติ...อ.ปิ ก็เลยยิ่งได้ใจ...ไม่ได้คิดว่ามีอะไรเกิดขึ้นในร่างกายเรา...เพราะเราก็ยังคงทำงานได้อย่างสนุกและกระฉับกระเฉงเหมือนเดิม.....
สิ่งหนึ่งที่ อ.ปิ เพิ่งมาพินิจพิจารณาได้ ก็คือ ตั้งแต่ปี 49 เป็นต้นมา อ.ปิ เริ่มเป็นคนใหม่ที่ไม่เครียดในการทำงาน ปล่อยวางมากขึ้น ไม่แบกโรงเรียนทั้งโรงไว้เหมือนเมื่อก่อน ยืดหยุ่นกับลูกน้องมากขึ้น เข้าใจความแตกต่างระหว่างบุคคลมากขึ้น.. ไม่มาทำงานวันเสาร์ อาทิตย์ ถ้าไม่มีงานด่วน...พูดคำว่า " ช่างมัน" มากขึ้น...
ความเปลี่ยนแปลงนี้เกิดจากการได้เรียนรู้หลักธรรมในการดำเนินชีวิต การปรับเอาธรรมะมาใช้ในการทำงาน...อ่านหนังสือธรรมะ และเริ่มสวดมนต์ไหว้พระ อย่างต่อเนื่อง ...ถือเป็นบุญของ อ.ปิ จริงๆที่พบทางออก
อ.ปิ รู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงของตัวเอง....ลูกน้องหลายคนเริ่มเห็นและรับรู้ถึงความเปลี่ยนแปลงในหัวหน้าคนนี้ และให้การยอมรับมากขึ้น เราทำงานด้วยกันอย่างสนุก..เข้าใจกันมากขึ้น...ลูกน้องเข้าพบเพื่อปรึกษาหารือมากขึ้น...
อีกทั้งมีการเปลี่ยนแปลงเจ้านายใหม่ ที่ทำให้ อ.ปิไม่เครียด ไม่กดดัน มีความสุขในการทำงาน....
อ.ปิ จึงวิเคราะห์ได้ว่า ความไม่เครียดในการทำงานทำให้ ประจำเดือนกลับมาเป็นปกติอีกครั้งหนึ่ง....
และอีกครั้งของปีนี้ ที่งานกลับมาเริ่มเครียดในช่วง Edutainment Day ทำให้เกิดการอักเสบที่กรวยไต...อ.ปิ หนาวสั่นอยู่ 2-3 วัน จนต้องเข้ารักษาตัวในโรงพยาบาล หมอประจำตัวจึงจับ อ.ปิ อัลตราซาวน์
ก็ได้พบความจริงที่เป็นใครๆก็ต้องกลัว แต่ อ.ปิ กลับนิ่งจนหมองง เพราะหมอบอกว่า มีเนื้องอกก้อนใหญ่ขนาด 9 ซม. และซีสต์ขนาด 5 ซม อยู่ในมดลูก และซีสต์ก้อนนี้ขยายตัวไปดันไต ทำให้เกิดการอักเสบ จนเกิดอาการไตบวม..ถ้าปล่อยไว้ คงหามีชีวิตไม่เป็นแน่แท้....
อย่ากระนั้นเลย หมอจึงนัดผ่าตัดทันที.....หมอต่อว่าเล็กน้อยว่า ผู้หญิงวัย 40 ควรตรวจภายในทุกปีทำไมไม่ตรวจ....แหะแหะ...ก็หนูกลัวหมอสูติฯนี่นา...หมอเลยจัดหาหมอสูติฯผู้หญิงที่เป็นมือหนึ่งของโรงพยาบาลกรุงเทพ ชื่อหมอกิตติกาญจน์ มาช่วยรักษา และผ่าตัดให้ อ.ปิ.เป็นที่เรียบร้อย ไม่มีอาการเจ็บปวดใดๆอย่างที่ใครๆร่ำลือเลย..หมอเป็นคนเก่งและใจดีมาก....ตอนนี้ อ.ปิ ไม่กลัวหมอสูติฯ อีกแล้ว....
อ.ปิ เชื่อว่าบุญกุศลที่ได้จากการไปปฏิบัติธรรมที่บ้านไร่ทอสี...ทำให้ อ.ปิ ได้พบโรคภัยที่มาโดยไม่รู้ตัวนี้ และได้รักษาก่อนที่จะสายเกินไป...
เมื่อคืนนี้ อ.ปิ อ่านเจอข้อคิดของท่าน ว.วัชรเมธีใน"ธรรมะพารวย"...ซึ่งก็ตรงกับเรื่องของ อ.ปิ เรื่องนี้จริงๆ ท่านบอกว่า...
....จะ"เป็น" หรือ จะ"ทำ" อะไร ขอให้อยู่บนทางสายกลาง หรือหลักแห่งความพอดี...คนที่ป่วยเพราะการทำงานนั้นไม่ได้หมายความว่าเพราะทำงานไป ทุกข์ไปเท่านั้น.... คนที่ทำงานแล้ว เพลินกับงาน หรือ สุขกับงานมากๆนั่นแหละ ควรระวังตัวเอาไว้ให้มากที่สุด เพราะความสุขจากการเพลินกับงานนั้น บางที อาจเป็นเพียง "ความทุกข์ที่รอเวลาอยู่"ก็ได้
ทำงานมาก สุขกับงานมาก จนลืมไปว่า ใจสุข แต่กายอาจทุกข์....
ความสุขจากความเครียด วันไหนไม่เครียดไม่มีความสุข วันไหนไม่มีปัญหาไม่มีความสดชื่น....
อยู่กับความเครียดจนเห็นความเครียดเป็นความสุขอย่างนี้บ่อยๆ ระวังให้จงดี มีโอกาสได้ไปนอนเล่นในห้องไอซียูหรืออาจเลยจากห้องไอซียูไปถึงห้องเย็นเลยก็ได้.....
ถ้า อ.ปิ ได้อ่านเจอเรื่องนี้ก่อน ก็คงไม่ต้องไปนอนให้หมอผ่าตัด และอาจเกือบเลยไปถึงห้องเย็น....อยากให้ทุกคนหันกลับมาใส่ใจในการดูแลสุขภาพของตัวเองให้มากขึ้นนะคะ โดยเฉพาะคุณผู้หญิงทั้งหลาย...จะได้มีชีวิตยืนยาว อยู่ดูโลก... ดูแลคนใกล้ชิด... คนที่เรารัก....พ่อ...แม่...พี่...น้องไปนานๆ ค่ะ
ตอนนี้กำลัง fever " Wonder Girls " ค่ะ ขอฝากเพลงNobody มาให้ฟังนะคะ
You Know I still Love You Baby.
And it will never change.
I want nobody nobody But You, I want nobody nobody But You
Nandareun sarameun silheo nigaanimyeon silheo
I want nobody nobody nobody nobody
Nan silheunde wae nar mir eonaeryeogohani jakku naemareun deutji anhgo
Wae ireohge dareun namjaege narbonaeryeo hani eotteohge ireoni
Nar wihae geureoh dan geumar
Neonbujok hadaneun geumar
Ijen geuman haeneon nareur aljanha wae won hajido anhneun georgang yohae
I want nobody nobody But You I want nobody nobody But You
Nandareun sarameun silheo niga animyeon silheo
I want nobody nobody nobody nobody
I want nobody nobody But You I want nobody nobody But You
Nandareun sarameun silheo niga animyeon silheo
I want nobody nobody nobody nobody
Nan joheun de nan haengbok hande neoman isseu myeondwae deo baral geeopt neunde
Nugur mannaseo haengbok haran geoya nan neor tteonaseo haengbok harsueopseo
Nar wihae geureoh dan geumar
Neonbujok hadaneun geumar
Mari andoeneun mari ran georwae molla niga eopsi eotteohge haengbokhae
I want nobody nobody But You I want nobody nobody But You
Nandareun sarameun silheo niga animyeon silh eo
I want nobody nobody nobody nobody
I want nobody nobody But You I want nobody nobody But You
Nandareun sarameun silheo niga animyeon silheo
I want nobody nobody nobody nobody
I don't want nobody body body.I don't want nobody body
Naneun jeongmar niga animyeon niga animyeon silhdan maryaa~
I want nobody nobody But You I want nobody nobody But You
Nandareun sarameun silheo niga animyeon silheo
I want nobody nobody nobody nobody
I want nobody nobody But You I want nobody nobody But You
Nandareun sarameun silheo niga animyeon silheo
I want nobody nobody nobody nobody
RAP)
Back to the days when we were so young and wild and free
Modeunge neomuna kkumman gatatdeon geuttaero doragago sipeunde
Waejakku nareur mireo naeryeohae
Why do you push me away. I don't want nobody nobody
Nobody nobody but you.
ขอบคุณ http://www.imeem.com/nabiya-2u/music/sB6vMZs7/wonder-girls-nobody/
ขอไปนอนพักก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ ;
อ่านบทความดีดีต่อได้ที่ http://cms.srivikorn.ac.th/svk_forum
เอาใจช่วย และเป็นกำลังใจให้ อ.ปิยลักษณ์ค่ะ