27 กพ. 52

เวลาบ่ายแก่ๆ นั่งรถกลับจากตรัง หลังจากที่พวกเราได้รับความอนุเคราะห์จาก ผอ.ให้ไปดำน้ำดูประการัง

ที่กระบีไปโผล่กันอีกทีที่จ.ตรัง (ดำน้ำไกลจัง) หนุกมากๆๆๆๆ ทุกคนลืมเหน็ดลืมเหนื่อย จากการเตรียมรับ

การตรวจประเมิน HA เมื่อหลายเดือนก่อน

ทุกคนมีความสุข สนุก หัวเราะจนหน้าบานกันทั่วทุกคน

......งานเลี้ยงต้องมีวันเลิกลา

ถึงเวลาอันสมควรโชเฟอร์ก็หันหน้าพารถบัสที่บรรทุกพวกเราจนเต็ม

ส่งกลับบ้านพร้อมกับความปลอดภัย

ไม่น่าเชื่อเลยว่า เวลาแห่งความสุขมันชั่งหมดไปรวดเร็วนัก ทอดถอนใจมองออกไปนอกหน้าต่างรถ

ทำไมท้องฟ้ามันดูเหงาอย่านี้

คิดถึงบ้านอย่างบอกไม่ถูก ทั้งๆที่เรายังสนุกกันอยู่เมื่อครู่นี้เอง

แค่คิด......ใจมันก็เล่าร้อน...อยากถึงบ้านเร็วๆจังเลย

นานมาแล้วเคยได้ยินเพลงนึงร้องว่า

บ้านคือวิมานของคน..........

.......บ้านฉันมีเพลงสรรให้ฟัง มีเสียงระฆัง จากกังสดาลพริ้งไป มีสวนไม้ดอกผลิบานก้านกอช่อใบ

มีความรัก มีน้ำใจ มีให้อภัย มีกรุณา.................(ถ้าจำผิดก็ขอโทษด้วยแล้วกัน)

และก็ได้แต่ฝันว่าอยากให้ทุกที่ ทุกแห่ง เป็นวิมานอย่างนั้นด้วยเช่นกัน...............

คิดถึง.....

คิดถึงบ้าน.........