เมื่อวานในองค์กรพยาบาลโรงพยาบาลยโสธร...ได้ทำเวที “สุนทรียสนทนา” ในวงเล็กๆ ของคนพยาบาล งานนี้พี่จิ๊ หรือคุณประชุมสุข โคตรพันธ์ เป็นแม่งานใหญ่ และร่วมผลักดัน พร้อมขับเคลื่อนให้เกิดบรรยากาศแห่งการแลกเปลี่ยนเรียนรู้

 

พยาบาล...

เป็นผู้ที่ค่อนข้างมีความเสียสละทางกายอย่างมาก ต่อภาระการทำงานที่ต้องคอยดูแลและเยียวยาผู้ป่วย... ดังนั้น หากพยาบาลขาดพลังแห่งใจที่เข้มแข็ง... อาจพลาดโอกาสของการได้ทำความดีไปอย่างหน้าเสียดาย

 

บทสนทนาด้วยใจเบาเบานี้ ในทัศนะของข้าพเจ้าเองมองว่าเป็นน้อมนำการสัมพันธ์กันด้วยใจที่เปี่ยมไปด้วยความรัก ความเมตตาและความปรารถนาดี ต่อผู้ที่กำลังสนทนาและพูดคุยด้วย

 

กระบวนการเมื่อวานเราเริ่มกันบ่ายโมงครึ่ง

มีผู้คนทยอยเข้ามาเรื่อยๆ เกินเป้าหมายที่กำหนดไว้ ... อีกทั้งมีเพื่อนร่วมวิชาชีพอื่นเข้ามาร่วมด้วย

 

การเริ่มต้นด้วยการพักกาย-พักจิต เตรียมความพร้อม...ต่อการเรียนรู้

สมาธิภาวนาด้วยเพลงเบาเบา...พร้อมตามลมหายใจด้วยความอ่อนน้อมต่อตนเอง

ทันทีที่ลืมตา...โปรดอย่าได้ละเลยคนที่อยู่ข้างๆ เรา พร้อมแย้มยิ้มให้ด้วยความเบิกบานใจ

 

บรรยากาศการเริ่มต้นค่อนข้างพร้อม...ต่อการเปิดใจสู่การเรียนรู้ ข้าพเจ้าเกริ่นคร่าวถึง “การสุนทรียด้วยใจเบาเบา”... ใจเบาเบาที่ไม่กระแทกกระทั้นกันทางอารมณ์หรือความคิด หากแต่น้อมใจแบ่งปัน...เพื่อนำไปสู่ความสร้างสรรค์ต่อชีวิตและวิถีการทำงาน

 

การเรียนรู้ไม่มีการบรรยายมากมาย

แต่เราเรียนรู้ผ่านกระบวนการปฏิบัติ เน้นการฝึกฟังจากเสียงที่ได้ยิน พร้อมน้อมใจฟังเสียงแห่งภายในของเราที่กระซิบบอกเราขณะที่เรากำลังฟังเสียงภายนอกนั้นอยู่...

 

ฟังเรื่อง“ก้อนอิฐสองก้อน”...

เป็นเรื่องเล่าความสำเร็จที่เล่าถึงกระบวนการเรียนรู้และจัดการภายในตนเอง ผ่านการทำงานของพระภิกษุรูปหนึ่ง... ที่สามเดือนของการจมจ่ออยู่กับความผิดพลาดที่ก่ออิฐสองก้อนได้ไม่สวยงาม และทุกข์ต่อความรู้สึกของตนเองที่จมอยู่กับเรื่องนี้... จนสามเดือนผ่านไปมีคนมาทักให้ได้มองเห็นอิฐอีก 998 ก้อนที่ก่อเรียงตัวกันอย่างสวยงามและบุคคลนั้นก็ไม่ได้มองมาที่อิฐสองก้อนที่ไม่สมบูรณ์นั้นเลย...ทำให้พระภิกษุท่านนี้ได้ตื่นต่อการจมจ่ออยู่กับอิฐสองก้อนและได้เปลี่ยนมามองและให้คุณค่าต่ออิฐอีก 998 ก้อนแทน”

 

จากเรื่องเล่าดังกล่าว...

ขณะที่ทุกคนได้ฝึกการฟัง...ทั้งเสียงจากภายนอกและเสียงภายในหัวใจตนเองแล้ว ให้ถอดบทเรียนจากเรื่องเล่าที่ตนเองได้ฟัง...ว่าได้เกิดการเรียนรู้ต่อตนเองอย่างไรบ้าง...

มีเรื่องเล่ามากมายเกิดขึ้นในบรรยากาศการเรียนรู้ครั้ง และมีเรื่องที่ข้าพเจ้าประทับใจอยู่หลายเรื่อง เป็นความเชื่อมโยงจากภายนอกสู่ภายในและน้อมนำก่อเกิดเป็นพลังแห่งความดีเกิดขึ้น

 

นี่เป็นเรื่องเล่าบางตอน...

“จากเรื่องเล่า ทำให้ดิฉันมองเปรียบเทียบตัวเองว่า ที่นั่นที่ดิฉันอยากนั่งมากที่สุด คือ นั่งในหัวใจของทุกคน เริ่มจากองค์กรในห้องผ่าตัด น้องทุกคนแม้แต่ตัวดิฉันเอง ต้องมีเหมือนอิฐสองก้อนนั้นแน่นอน แต่ทุกคนก็ต้องมีอิฐตัว 998 ก้อนที่เป็นสิ่งที่ดี อยู่ที่ตัวดิฉันเองจะมองทุกคนให้เป็นเหมือนอิฐ 998 ก้อนตัวดิฉันก็จะมีความสุขและก่อนจะตายก็ยังคงมีสิ่งดีดีฝากไว้กับอนุชนรุนหลังบ้าง...”

 

เป็นบางส่วนของถ้อยความที่ข้าพเจ้าได้สัมผัสและซาบซึ้งใจ

กระบวนการเรียนรู้วันนี้...จบลงด้วยใจและแววตาแห่งความสุข

เป็นความตั้งใจของผู้จัดและอยากผลักให้เกิดบรรยากาศแห่งการเรียนรู้ในมิติแห่งความสัมพันธ์กันและกันด้วยใจเบาเบา...

นี่น่าจะเป็นกำลังใจที่ไร้มูลค่าทางวัตถุของคนหน้างาน ที่ข้าพเจ้าเชื่อว่าหากได้เกิดขึ้นภายในจิตใจของบุคคลใดแล้ว...ย่อมน้อมนำไปสู่โอกาสของการพัฒนา...จากกายในสู่ภายนอกและขณะเดียวกันสิ่งภายนอกก็น้อมนำมาสู่ภายใน เป็นสภาวะที่ไร้ความหยุดนิ่งหากว่า ณ ขณะนั้นเรายังมีลมหายใจอยู่...

ความบางตอน

26 กุมภาพันธ์ 2552