เวรเกิดจากความผูกอาฆาต เจ็บแค้นของบุคคลที่ 2

เจริญพร แด่สมาชิกและผู้อ่านทุกท่าน

เวร คือความเป็นศัตรูกันระหว่างบุคคล 2 คน 2 ฝ่าย ฝ่ายหนึ่งทำความเสียหายอีกฝ่ายหนึ่ง ฝ่ายที่ได้รับความเสียหายนั้นก็ผูกพยาบาทและคิดแก้แค้นเอาคืน

เวรเกิดจากความผูกอาฆาต เจ็บแค้นของบุคคลที่ 2 คือผู้เสียหาย พระพุทธเจ้าทรงแสดงไว้ว่า "ชนเหล่าใด ผูกอยู่ว่า คนนี้ได้ด่าเรา ได้ฆ่าเรา ได้ชนะเรา ได้ลักของของเรา เวรของชนเหล่านั้นไม่สงบระงับ"  ทั้งนี้ เพราะลำพังบุคคลที่ 1 ฝ่ายเดียวยังไม่เป็นเวรโดยสมบูรณ์ ต่อเมื่อบุคคลที่ 2 ผูกใจเจ็บแค้นไว้จึงเกิดเป็นเวรโดยสมบูรณ์ แต่หากบุคคลที่ 2 ไม่ผูกเวรอาฆาต ก็ไม่เกิดขึ้นเหมือนกัน

ฉะนั้น ความเกิดเป็นเวรขึ้น เพราะบุคคลที่ 2 เป็นสำคัญ เห็นอย่างง่ายๆ ในเรื่องเวร เมื่อมีใครมาทำร้าย ล่วงเกินอะไรต่อเรา หากเราไม่ผูกพยาบาทอาฆาต เขาและเราก็ไม่เกิดเป็นเวร เป็นศัตรูกัน

เวรระงับเพราะบุคคลที่ 2 คือไม่ผูกอาฆาตดังกล่าวแล้ว พระพุทธเจ้าทรงแสดงอีกว่า "ส่วนชนเหล่าใด ไม่ผูกอยู่ว่า คนนี้ได้ด่าเรา ได้ฆ่า้เรา ได้ชนะเรา ได้ลักของของเรา เวรของชนเหล่านั้น ย่อมสงบระงับ"

เวรไม่สงบระงับด้วยเวรในกาลไหนๆเลย แต่สงบระงับลง ด้วยการไม่ผูกเวร.