สุภาษิต...ฉบับท่านพุทธทาส...สุดยอดจริงๆ

เป็นหนังสือเล่มเล็กๆที่เปิดแล้ว หยุดอ่านไม่ได้ค่ะ ตะลุยทีเดียวหมดเล่ม แล้วก็อยากเก็บเอาชิ้นที่ถูกใจ โดนใจมารวมกันไว้ในบันทึก แบบขอแอบคิดตามไปด้วยเล็กๆในวันพักผ่อนแบบนี้

ถ้อยคำที่ใช้เป็นประโยชน์ได้ จัดเป็นสุภาษิตได้ทั้งนั้น
(ชอบคำจำกัดความของท่านมากๆเลยค่ะ)
สุภาษิตหลุดออกมาจากปากของคนบ้าก็ยังมี สังเกตดูให้ดีๆ เพราะธรรมชาติดันให้ออกมา
(เคยได้ยินคนที่ใครๆบอกว่าบ้าพูดแล้วพบอย่างที่ท่านว่าไว้จริงๆค่ะ)
คำสุภาษิตที่ท่านรู้สึกว่าตื้นๆชืดๆนั่นแหละ อาจจะเป็นเพราะลึกเกินไปสำหรับท่านก็ได้
(อ่านแล้วต้องคิดซ้ำหลายๆรอบนั่นเองนะคะ)
ถ้าไม่มีความทุกข์แล้ว จะสร้างความสุขขึ้นบนรากฐานอะไร จงขอบใจความทุกข์กันเสียบ้าง
(ชอบมุมมองนี้จริงๆค่ะ)
ถ้าอยากเป็นคนเด่นคนดัง ก็ต้องเลิกหวังในความสงบ ซึ่งมันอยู่ด้วยกันไม่ได้
(เห็นตัวอย่างมากมายจนเกินพอเลยนะคะ)
การไม่ต่อสู้ในบางกรณี กลับเป็นวีรกรรมยิ่งกว่าการต่อสู้แบบเอาเป็นเอาตาย
คนไม่ดี ที่จริงเขาก็อยากดีเหมือนกัน เพียงแต่เขาเข้าใจความไม่ดีว่าเป็นความดี อย่างกลับกันอยู่
จะตำหนิติเตียนคน ก็ต้องดูอย่าให้ตนมีข้อควรตำหนิติเตียนอย่างเดียวกัน มันจะย้อนกลับมาหาตนก่อนไปหาเขา
(ข้อนี้ต้องจำให้ขึ้นใจ เพราะเวลาได้ยินใครว่าอะไรใคร เราก็มักจะคิดทันทีว่าคนพูดทำเรื่องนั้นยังไง)
คนเราต้องฉลาดแต่พอดี และในทางที่ถูกที่ควรเท่านั้นที่จะเจริญและเอาตัวรอดได้, เรามักจะฉลาดกันจนเฟ้อ
วันเวลาที่ท่านสามารถทำหน้าที่ของท่านได้ดีที่สุด นั่นแหละคือวันฤกษ์ดียามที่ดีที่สุดสำหรับท่าน อย่าไปดูหมอให้เสียเวลา
ผู้ที่สามารถทำสิ่งสำคัญ ให้กลายเป็นสิ่งที่ไม่สำคัญ นั่นแหละคือคนสำคัญที่แท้จริง ซึ่งไม่มีใครรู้จักหรือสนใจ
(อันนี้ประทับใจ เพราะเราจะเห็นคนทำได้น้อยเหลือเกิน)
เพียงแต่คิดจะเป็นคนดีนั้นยังไม่พอ ต้องพยายามเป็นคนดีให้ได้ด้วย จึงจะพอ
(พยายามค่ะ พยายามอยู่...และจะพยายามต่อไป)
เงินนั้นสร้างได้ ทั้งสร้างความดีให้คนดี และสร้างความชั่วให้คนชั่ว อย่าไปโทษเงินเสียท่าเดียว
(นั่นสินะคะ ได้ยินกันบ่อยเหลือเกิน เงินไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย)
พูดดี แต่ฟังไม่ดี ก็มีเรื่องได้, แต่ที่พูดไม่ดี ถึงจะฟังดี ก็ไม่มีประโยชน์อะไรเลย
(ต้องจำไว้ดีๆเชียว...อันนี้ใช้ได้ตลอดเวลา)
การทำผิดโดยไม่ได้ตั้งใจ เป็นสิ่งที่ควรได้รับอภัยตามสมควรแก่กรณี
(อันนี้ชอบส่วนสุดท้ายมากๆค่ะ ต้องดูเหตุผลเท่านั้นแหละสำคัญ)
ในโลกนี้ อะไรจะเป็นของสำคัญหรือไม่สำคัญ อยู่ที่การสมมติของมนุษย์
ชีวิตนี้ เมื่อดูเล่นๆก็เป็นของเล่น เมื่อดูจริงๆก็เป็นของจริง จงใช้มันให้ถูกต้องตามสมควรแก่กรณี
(2 ประโยคนี้ เสริมกันพอดี๊ พอดีค่ะ)
ผู้มีมรรยาทแท้ ย่อมไม่ต้องระวังรักษามรรยาทอะไรอีกต่อไป
พรุ่งนี้ มีไว้สำหรับแก้ไขข้อผิดพลาดของวันนี้ มิใช่เพื่อเสริมความผิดพลาดให้สมบูรณ์เต็มที่
(เพราะฉะนั้น เราต้องมีสติระลึกรู้อยู่ตลอดเวลา...)
รู้รักษาตัวรอดเป็นยอดดี นั่นมีได้เฉพาะต่อเมื่อความรู้นั้นประกอบไปด้วยธรรม
พอดีมีคนพอใจ เสมอต้นเสมอปลายมีคนนับถือ แต่ดีเกินไป ใครๆก็เมินหน้า
(ต้องระวังให้พอดีๆนั่นเองค่ะ)
มากเกินไปก็เกินดี น้อยเกินไปก็ไม่ถึงดี พอดีๆนั่นแหละคือดีถึงที่สุด
เราคิดว่าเขาโง่ ก็เพราะความโง่ของเราเองที่มีมากจนล้นออกมาเที่ยววัดผู้อื่น
จงเป็นมิตร ทั้งต่อผู้ที่เป็นมิตร และผู้ที่เป็นศัตรู แม้จะเป็นมิตรคนละชนิด
การไม่รับเมื่อสมควรรับ นับว่ายังน่าเกลียดน้อยกว่าการรับเมื่อไม่สมควรรับ
(เพราะฉะนั้น ตอนจะรับอะไรต้องคิดดีๆหน่อยนะคะ)
งานหนักหรืองานเบา ย่อมเป็นได้ทั้งงานต่ำและงานสูง งานมีเกียรติหรือไร้เกียรติ, ไม่สำคัญอยู่ที่หนักหรือเบา
(เวลาจะตัดสิน ต้องคิดให้หนักๆเชียวนะคะ)
ความสงสารศัตรู นั่นแหละมันจะขับไล่ศัตรู หรือกำจัดศัตรู ด้วยการแปลงศัตรูให้เป็นมิตรเสียได้
(วิทยายุทธนี้ล้ำเลิศจริงๆนะคะ)
คำพูดแสนดีมีประโยชน์ แต่ถ้าพูดมากเกินไปก็กลายเป็นไม่ดีมีโทษขึ้นมาได้
หน้าที่สุจริตทุกชนิด เป็นหน้าที่ที่มีเกียรติเสมอๆกัน จงเลือกเอาแต่หน้าที่ ที่ตนสามารถพอที่จะทำได้
สุขแท้เกิดจากความสงบเท่านั้น, ส่วนที่เกิดจากความวุ่นวายนั้น เป็นเพียงความสนุก หาใช่ความสุขไม่