วันนี้พี่วั้นซึ่งอยู่ม.6 และเสร็จสิ้นการเรียนการสอนที่โรงเรียนอย่างเป็นทางการกันไปแล้ว เอาแผ่นกระดาษ Frienship ของเพื่อนๆมารวบรวมนั่งอ่าน เด็กสมัยนี้เขาเก่งกันมากเลยนะคะ นึกถึงสมัยเรามีเป็นเล่มๆเวียนให้เพื่อนเขียน เดี๋ยวนี้เขาร่อนแจกกระดาษสีเป็นแผ่นๆให้เพื่อนเขียนให้ ใช้เวลาแค่ไม่กี่วันได้มาจากเพื่อนเกือบทั้งชั้นแล้ว รวบรวมมาเหมือนกระดาษข้อสอบเลยค่ะ แต่ละคนก็ตกแต่งวาดรูประบายสี เขียนกันมามากบ้างน้อยบ้าง อ่านกันเพลิดเพลินทีเดียว

ได้อ่านสิ่งที่เพื่อนๆเขียนให้ลูก ก็เป็นกระจกสะท้อนภาพให้เรารู้ได้ว่า ลูกเป็นอย่างไรในสายตาเพื่อนๆ และเนื่องจากพี่วั้นเป็นคนที่คุยกับคุณแม่อยู่เสมอ ทำให้คุณแม่รู้จักบุคลิกของเพื่อนๆลูกหลายๆคนโดยแทบจะไม่เคยพบเจอตัวจริงกันเลย แต่ถ้าดูรูปจะบอกได้ว่าคนไหนชื่ออะไร ส่วนมากคุณแม่จะจำลักษณะของคุณพ่อคณแม่ของเพื่อนลูกได้มากกว่า เพราะคุณแม่อาสาเป็นตัวแทนห้องเรียนในคณะกรรมการเครือข่ายครู ผู้ปกครอง อ่านสิ่งที่เพื่อนๆลูกเขียนก็สะท้อนให้รู้ว่า เด็กแต่ละคนก็ได้ลักษณะหลายๆอย่างมาจากบุคลิกของพ่อแม่นั่นเอง

นึกย้อนไปว่า ในโรงเรียนที่พี่วั้นอยู่นี้เป็นโรงเรียนแนวใหม่ ที่คุณพ่อคุณแม่ตั้งใจจะส่งลูกเข้ามาเรียน เพื่อที่จะพัฒนาเด็กไปด้วยกันกับโรงเรียน สัดส่วนของเด็กที่พ่อแม่มีการศึกษาสูง มีฐานะดี มีสภาวะทางสังคมอยู่ในระดับดี ถึงดีมากนั้นสูงมากๆ ค่าเทอมแต่ละเทอมนั้นมากกว่าค่าเทอมโรงเรียน พี่เหน่นและน้องฟุงรวมกันเสียอีก ดูเหมือนว่าจะเป็นสังคมเล็กๆที่มีคุณภาพมาก เพราะพ่อแม่มีเวลาให้ลูก มีฐานะพอที่จะสนับสนุนลูกได้ สภาพแวดล้อม ปัจจัยส่งเสริมคุณภาพชีวิตมีมากจนเกินพอด้วยซ้ำ แต่เราก็ได้เห็นว่า มีเด็กจำนวนไม่น้อยที่ มีความน่าเป็นห่วงในแง่ของการใช้ชีวิตในสังคม ทำให้เห็นว่า สิ่งที่ดูเหมือนจะเอื้ออำนวยคุณภาพเหล่านี้ ยังไงๆก็ทดแทนความเข้าใจ ความรัก การมองโลกอย่างรอบด้าน ความไม่เห็นแก่ตัว และการเป็นตัวอย่างที่ดีของพ่อแม่ไม่ได้

เสียดายแทนคุณพ่อคุณแม่หลายๆท่านที่ให้ความรักกับลูก ด้วยการบังคับเคี่ยวเข็น พูดกับลูกมากกว่าฟังสิ่งที่ลูกอยากพูด ใช้มาตรฐานของตัวเองไปกะเกณฑ์ลูก คาดหวังกับลูกในสิ่งที่ไม่ใช่ความต้องการของเด็ก คิดแทนลูกโดยไม่ได้นึกในทางกลับกันจริงๆบ้างว่า ถ้าเราเป็นลูก เราคิดอย่างไร เคยได้ยินที่ลูกมาเล่าให้ฟังว่า เพื่อนทำข้อสอบเสร็จก็มานั่งเครียด ว่าต้องได้คะแนนไม่ดี โดนพ่อแม่ดุแน่ๆ แล้วก็มีบางคนบอกว่า ถ้าให้พ่อแม่มาทำข้อสอบดูบ้างซิ จะทำได้คะแนนดีไหม และอีกหลากหลายความรู้สึกของเด็กๆ ที่พ่อแม่คงไม่มีโอกาสได้รับรู้ หากไม่เปิดใจให้ลูกอย่างจริงจัง มีหลายกรณีที่เด็กดูเหมือนมีปัญหา เข้ากับเพื่อนๆไม่ได้ ไม่มีใครชอบ หากเราย้อนดูที่พ่อแม่ก็จะพบว่า ปัญหานั้นน่าจะมาจากการที่เด็กไม่ได้รับความรัก ความเข้าใจจากพ่อแม่นี่เอง

มาชักชวนคุณพ่อคุณแม่และผู้ที่มีเด็กๆในปกครองทั้งหลาย ให้รักเขาในแบบที่เปิดโอกาสให้เด็กได้พูด ได้แสดงสิ่งที่เขาต้องการกันตั้งแต่เล็กๆกันเถอะนะคะ เรามีหน้าที่เลี้ยงดูให้เขาเติบโตเป็นคนดี แต่เราไม่ใช่เจ้าชีวิตที่มีอำนาจสิทธิ์ขาดในการบงการชีวิตของเขา ไม่ว่าเราจะคิดว่าเราหวังดีกับเขาขนาดไหนก็ตาม คนทุกคนเป็นเจ้าของชีวิตของตัวเอง สอนให้เขาคิดได้เอง ทำทุกอย่างได้เอง ด้วยความสุข ความภาคภูมิใจในตัวเองก็พอแล้ว ทำกรอบที่ดีงามให้เขาในวัยเยาว์ แล้วค่อยๆละลายกรอบเหล่านั้น ให้เขาสร้างกรอบใหม่ให้ตัวเอง น่าจะเป็นแนวทางในการสร้างคนรุ่นต่อๆไปที่ดีกว่าไหมคะ