ู้หญิงทำไมถึงยอมเสียตัว ทั้งๆที่เราเป็นฝ่ายเสียเปรียบ

            พอใกล้วันที่ 14 กุมภาพันธ์ ของทุกปี ใครต่อใครก็จะพูดถึงวันแห่งความรัก ผมนายเบดูอิน ก็กลัวลูกหลานจะว่าป๊ะป๋าไม่ทันโลกทันเหตุการณ์เอาเสียเลย อาจจะทำให้สถาบันความเป็นพ่อพลอยเสื่อมเสียไปด้วย ในฐานะที่ผมก็เกิดมาด้วยความรักที่พ่อมีต่อแม่อย่างมากมาย จึงต้องเอากับเขาด้วย

            วันวาเลนไทม์ ของนักบุญในศาสนาคริสต์ กับวาเลนไทม์ สมัยนี้จะเหมือนหรือต่างผมบอกไม่ได้ คงมีหลายคนได้ว่ากันไปแล้วส่วนผม ก็จะขอนำประเด็นที่หลายๆคนหวั่นวิตกมาวิตกด้วยคน

            ในฐานะที่เป็นสื่อด้วยก็ขอติงสื่อด้วยกันนิดหนึ่งว่า วันแห่งความรัก ที่สื่อกำลังนำเสนออยู่นั้น เกือบ 100% จะเน้นไปในรักของคู่รัก ถึงมีขนานบางคนต้องแต่งงานวันนี้ จดทะเบียนที่เขตบางรัก ถึงจะรักกันยาวนาน ผมเห็นคนจดทะเบียนที่บางพลัดอยู่กันจนตายก็มี ขนาดจดที่บางรัก อย่าว่าหม้อข้าวยังไม่ทันดำเลย ยังไม่ได้ติดไฟเลยไปซะแล้ว

            ที่น่าวิตกมากๆคือค่านิยมเสียตัว ผมไม่รู้ค่านิยมบ้าๆบอๆสื่อไปตอกย้ำกันทำไม ความรักคืออะไร คิดไม่ออกเสียแล้ว ที่ไม่เข้าใจเอามากๆก็คือ ผู้หญิงทำไมถึงยอมเสียตัว ทั้งๆที่เราเป็นฝ่ายเสียเปรียบ มันไม่ใช่เรื่องสนุก ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น

            ท่านลองดูต่อจากนี้ไป รายการโทรทัศน์ ก็จะเอาเรื่อง คนนั้นรักกับคนโน้น คนโน้นจีบกับคนนี้ มาออกรายการ

            วันวาเลนไทม์ ผมว่าน่าจะหมายถึงความรัก ความเมตตา ความสมานฉันท์ ความเข้าใจ มากกว่าความหมายที่ว่าเด็กหญิงแอ๊ดไปรักกับนายอู๊ด หรือเด็กหญิงกระติ๊กพบรักหนุ่มหล่อ หรือเบดูอินปิ้งนางสาวไทย อะไรทำนองนี้ หรือท่านว่าไง.....