มินิยูเคเอ็ม

กลับมาอีกครั้งกับมินิยูเคเอ็มที่พายัพ คราวนี้ก็คงเป็นการถอดบทเรียนของตนเองว่าได้อะไรบ้าง หลังจาก BAR ไปแล้วในตอนที่ผ่านมา...การพัฒนาหลักสูตรหรือการจัดการเรียนการสอนให้สอดคล้องกับผู้เรียนหรือเอาให้แน่..ก็คงต้องบอกว่าให้ได้ตามมาตรฐานและครบตามเกณฑ์ตัวชี้วัดร้อยแปดพันอย่างที่สกอ.กำหนดนั้น(ขอเน้นประเด็น...ในเรื่องความเข้าใจในเกณฑ์และมาตรฐานต่างๆว่าต้องชัดเจน สอดคล้องและเป็นไปในทิศทางเดียวกัน...)...ไม่ง่ายอย่างที่คิด..แต่บางครั้งก็อาจเป็นเส้นผมบังภูเขาก็อาจเป็นไปได้ เพราะทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเป็นสัจธรรมของชีวิต...ว่ากันว่าหลักสูตรที่เขียนขึ้นมานั้นก็ต้องให้ดีที่สุด เป็นเลิศที่สุด แต่สุดท้ายจะได้ตามนั้นหรือไม่คงต้องติดตามกันตอนต่อไป....อีกทั้งการเน้นผู้เรียนเป็นศูนย์กลางจะว่ากันไปแล้วทุกสถาบันได้พยายามที่จะบรรจุลงไปในแผนทั้งสิ้น แต่อยู่ที่วิธีการและการลงมือปฏิบัติจริงๆต่างหากที่จะสามารถประเมินได้....การที่เราจะนำองค์ความรู้ที่มีอยู่และค่อนข้างหลากหลายมาทำการใส่เครื่องปั่น...ผสมผสานให้เข้ากันเกิดเป็นองค์ความรู้ใหม่ในการพัฒนา..ก็คงต้องอาศัยของเดิมที่ค่อนข้างมีคุณภาพอยู่แล้วเป็นทุนเดิมในการที่จะต่อยอด...ติดตา หรือทาบกิ่ง(ประโยคนี้...ยืมมาจากคำกล่าวปิดของดร.รักษ์..ค่ะ) อีกทั้งคงต้องมีการสานต่อ รดนำพรวนดิน และใส่ใจในทุกกระบวนการ...สร้างทายาท เพื่อถ่ายทอดและร่วมเปิดใจ/ลปรร.กันและกัน...ซึ่งที่พูดมาเหล่านี้จะเห็นได้ว่า..พัฒนาได้ไม่ยากอย่างที่คิด...