ถนนเชียงใหม่ – ลำพูน สายเก่า ( ถนนต้นยาง )

หากเอ่ยถึงถนนสายหนึ่งที่มี ความสำคัญและเป็นถนนสายแรกที่เป็นเส้นทางคมนาคมติดต่อระหว่างเมืองทั้งสอง จังหวัดเชียงใหม่ และจังหวัดลำพูน ถนนสายนี้เป็นถนนต้นยาง ซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของอำเภอสารภี จังหวัดเชียงใหม่ มีต้นยางกว่า 1,500 ต้นบนถนนต้นยาง เอกลักษณ์เพียงหนึ่งเดียวนี้ ที่หลายคนมีโอกาสได้เดินทางผ่านจะต้องเกิดความประทับใจ
เพราะมีต้นยางที่สูงเป็นทิวแถวตลอดสองข้างทาง ช่วงระหว่าง ตำบลหนองหอยถึงอำเภอสารภี ซึ่งมีจุดหมายไปยังจังหวัดลำพูน รับรองจะต้องได้เห็นต้นไม้ลำต้นสูงชะลูดตลอดระยะทางร าว 10 กิโลเมตร เป็นทิวแถวตลอดระยะของเส้นทางอย่างเป็นระเบียบ เป็นถนนที่ได้ชื่อว่ามีความงดงามและมีเอกลั กษณ์ที่โดดเด่น
ถนนสายเชียงใหม่ ลำพูน ( สายเก่า ) นี้ หากพูดถึงความเป็นมานั้นมีความผูกพันกับแม่น้ำปิงห่าง ต้นยาง และต้นขี้เหล็กอย่างแยกกันไม่ออก แต่เดิมแม่น้ำปิงตามตำนานพื้นเมืองล้านนาเชียงใหม่ เป็นเส้นทางคมนาคมทางน้ำที่ใช้ติดต่อกันระหว่างเมืองเชียงใหม่กับเมืองลำพูน อารยธรรมลุ่มแม่น้ำปิงห่างยังปรากฏให้เห็นในการตั้งหมู่บ้านตลอดแนวแม่น้ำและมีวัดสร้างริมฝั่งแม่น้ำตลอดแนวแม่น้ำปิงห่าง ประมาณ 30 วัด การตั้งถิ่นฐานไปตามแนวแม่น้ำปิงห่าง ทำให้เกิดเส้นทางคมนาคมทางบกเลียบแนวแม่น้ำปิงห่าง เส้นทางสายนี้เป็นเส้นทางสำคัญของการติดต่อระหว่างเมืองเชียงใหม่กับเมืองลำพูน และมีการพัฒนาเส้นทางขึ้นตามลำดับ ตามหลักฐานของหอจดหมายเหตุแห่งชาติ ในปี พุทธศักราช 2443

( บทสัมภาษณ์ คุณ (คนแก่)

และในปี พุทธศักราช 2454 ได้กำเนิดต้นไม้สองข้างทาง โดยหลวงเจ้าพระยาสุรสีหวิสิษฐ์ศักดิ์ ข้าหลวงคนแรกของมณฑลพายัพ ได้นำต้นยางนามาให้ชาวบ้านช่วยกันปลูกจำนวนกว่าพันต้นตลอดแนวถนนเชียงใหม่-ลำพูน ตั้งแต่เชิงสะพานนวรัตน์เป็นต้นไปจนสุดเขตจังหวัดเชียงใหม่ ถนนเชียงใหม่-ลำพูน ในเขตเชียงใหม่ปลูกต้นยางทั้งสองฟาก ลำต้นมหึมาของต้นยางนี้จะหาไม่พบอีกแล้วแม้แต่ในป่าภาคเหนือ พอเลยเขตเชียงใหม่เข้าเขตลำพูนก็ปลูกต้นขี้เหล็กให้รู้ว่าเป็นเขตแบ่งของสองจังหวัด ซึ่งต้นไม้ตลอดเส้นทางของถนนสายนี้มีร่วมสองพันต้น มีการปลูกเป็นแถวอย่างมีระเบียบ มีระยะห่างกันระหว่างต้นประมาณ 10 ถึง 20 วา ตลอดเส้นทาง

บทสัมภาษณ์
( ชาวบ้านผู้พักอาศัยติดกับถนนเชียงใหม่ - ลำพูน กับปัญหาที่พบเจอ 2.00 )