ปลดโซ่ได้...เพราะ ♥.·° ♥

มีท่านสุภาพบุรุษท่านหนึ่งเรียกพอลล่าว่า "Humanized blogger"

@ ตามมาเยี่ยมบันทึกของ Humanized Blogger ครับ

พอลล่าชอบมากๆเลยค่ะ ขอใช้ชื่อนี้เป็นฉายา ตลอดไปและจะนำเรื่องเล่าดีๆ ที่เป็นเรื่องความดี ความงาม ความรัก ความเอื้ออาทร มาฝากทุกๆท่านตลอดไปนะคะ วันนี้มีเรื่องเล่าจากรพ.ตาคลี มาฝากค่ะ

ทุกค่ำคืนยามเงียบสงบ หลายคนจะถูกปลุกให้สะดุ้งตื่นด้วยเสียงกรีดร้องโหยหวนและเสียงขว้างปาทำลายข้าวของ ของหญิงวัยกลางคนหนึ่งที่ชื่อว่า ....ป้าสังเวียน....

ป้าสังเวียน อายุ 51 ปี รูปร่างผอมโซ ไม่สวมเสื้อผ้า ศีรษะล้าน มีผมเหลืออยู่เป็นหย่อมๆ สีหน้าเฉยเมย ไม่พูด ข้อเท้าซ้ายมีโซ่ตรวนล่ามขังผูกไว้กับเสากลางบ้าน ลุงดำสามีป้าสังเวียนเล่าว่า หลังจากที่ลูกชายคนเดียวของลุงดำกับป้าสังเวียนไปทำงานรับจ้างที่กรุงเทพฯได้ไม่นาน ป้าสังเวียนก็เริ่มป่วยเป็นโรคจิตเภท ลุงดำจึงพาไปรักษาที่โรงพยาบาลจิตเวชในกรุงเทพมหานคร

ทุกครั้งที่หมอนัดต้องเสียค่าเหมาจ้างรถในการเดินทางและค่ายาแต่ละครั้งเป็นเงินจำนวนมาก จนในที่สุด ลุงดำต้องตัดสินใจขายที่นาเพื่อนำเงินมาเป็นค่ารักษาป้าสังเวียน รักษามานานกว่า 5 ปี จนเงินหมด ไม่มีเงินค่ารถเดินทางและค่ายา ลุงดำตัดสินใจหยุดพาไปรักษา หลังขาดการรักษาไม่นาน ป้าสังเวียนเริ่มร้องปวดศีรษะและจะดึงผมจนหลุดติดมือออกมาเป็นกำๆ บางครั้งเหม่อลอย หัวเราะคนเดียว พูดคนเดียว

ช่วง 2-3 ปี ก่อนมาเริ่มไม่พูดจากับใคร นั่งยิ้มคนเดียวทั้งวัน ไม่ค่อยกินอาหาร อุจจาระปัสสาวะราดไม่เป็นที่ ไม่ยอมสวมเสื้อผ้า ไม่อาบน้ำ กลางคืนไม่นอนจะส่งเสียงกรีดร้องโหยหวน เอะอะโวยวาย อาละวาดขว้างปาข้าวของเครื่องใช้ในบ้าน วันไหนถ้ามีอาการมากก็จะวิ่งเตลิดออกนอกบ้านจนต้องใส่โซ่ตรวนล่ามขังไว้เพราะกลัวว่า จะถูกรถชน ลุงดำมีชีวิตอยู่ด้วยความรันทดใจ ทุกวันก่อนจะออกไปประกอบอาชีพรับจ้าง ต้องจับป้าสังเวียนอาบน้ำ เตรียมอาหารเช้าและอาหารกลางวันทิ้งไว้ให้ แม้ว่า ป้าสังเวียนกินบ้างไม่กินบ้างก็ตาม กลับจากทำงานจะพบกับสภาพบ้านที่เลอะเทอะไปด้วยข้าวของที่ป้าสังเวียนขว้างปาแม้กระทั่งจานข้าวจนในบ้านแทบไม่มีของใช้เหลืออยู่ อุจจาระ ปัสสาวะที่ป้าสังเวียนขับถ่ายทิ้งไว้ไม่เป็นที่ ลุงดำรู้สึกเครียดมาก จึงหันไปเหล้าเครียด จนทุกวันนี้ ลุงดำกลายเป็นคน....ติดเหล้า...

ทีมงานสุขภาพจิตและจิตเวช เข้าไปเยี่ยมบ้านเพื่อประเมินอาการพบว่า ป้าสังเวียนอาการทางจิตกำเริบจากขาดยา มีหูแว่วภาพหลอน นั่งยิ้มคนเดียวตลอดเวลา ไม่สวมเสื้อผ้า ผมสั้นเป็นรอยเส้นผมถูกดึงติดหนังศีรษะ ข้อเท้าซ้ายถูกล่ามขังด้วยโซ่ตรวน รอบข้อเท้ามีรอยแผลถูกโซ่บาด กลิ่นตัวเหม็นสาบ ไม่พูดโต้ตอบ รูปร่างผอมโซน้ำหนักตัว 29 กิโลกรัม

ปัญหาสำคัญของการรักษาป้าสังเวียนคือ ขาดผู้ดูแลให้กินยาต่อเนื่อง โดยเฉพาะในช่วงเวลากลางวันที่ลุงดำต้องออกไปประกอบอาชีพรับจ้าง ป้าสังเวียนจะถูกทิ้งให้อยู่บ้านคนเดียวเพียงลำพัง นางแมวเป็นเพื่อนบ้านของป้าสังเวียนเล่าว่า ทุกวันนี้อยู่ด้วยความหวาดระแวงกลัวว่า ป้าสังเวียนจะอาละวาดและทำร้ายลูกชายซึ่งเป็นโรคปัญญาอ่อน ลุกนั่งเองไม่ได้ ต้องนอนอยู่ในเปลตลอดวัน อีกทั้งเสียงร้องโหยหวนของป้าสังเวียนก็ทำให้ทุกคนในบ้านตกใจและรู้สึกหวาดกลัว เราให้ความรู้เรื่องโรคจิต ความรู้สึกทุกข์ทรมานจากอาการของโรคและวิธีดูแลรักษาผู้ป่วยโรคจิตให้มีอาการสงบด้วยการกินยาต่อเนื่อง

นางแมวฟังแล้วรู้สึกสงสารและเห็นใจลุงดำและป้าสังเวียน จึงอาสาเป็นผู้ดูแลการกินยาและหาอาหารให้ป้าสังเวียนในช่วงกลางวันที่ลุงดำต้องออกไปรับจ้างนอกบ้าน เราจัดยาใส่ซองยาหนึ่งซองต่อหนึ่งมื้อให้นางแมวและลุงดำเป็นผู้ดูแลให้ป้าสังเวียนกินต่อหน้าและเก็บซองยาที่กินยาใส่กระป๋องยาเปล่าเพื่อตรวจสอบการกินยาทุก 1 สัปดาห์ นางแมวและลุงดำสามารถดูแลให้ป้าสังเวียนกินยาได้ถูกต้องตามแผนการรักษาหลังกินยา

ประมาณ 3-4 เดือน ป้าสังเวียนเริ่มมีอาการทางจิตสงบ ยังไม่พูดจา แต่สามารถพยักหน้าโต้ตอบได้ ยอมสวมใส่เสื้อผ้า ไม่ส่งเสียงกรีดร้อง ไม่เอะอะอาละวาดและขว้างปาข้าวของอีก นางแมวและเพื่อนบ้านใกล้เคียงสามารถนอนหลับได้อย่างมีความสุขโดยปราศจากเสียงดังรบกวนของป้าสังเวียนอีก ทีมงานได้จัดกลุ่มสนทนาเพื่อปลดโซ่ตรวนป้าสังเวียนร่วมลุงดำ นางแมว เพื่อนบ้านใกล้เคียงและเจ้าหน้าที่สถานีอนามัย หลังปลดโซ่ตรวน ทีมงานสุขภาพจิตยังคงติดตามเยื่ยมอาการป้าสังเวียนที่บ้านทุกสัปดาห์

หลังจากป้าสังเวียนมีอาการทางจิตทุเลา เราเริ่มต้นฝึกป้าสังเวียนทำงานบ้าน เพียงระยะเวลาไม่นาน ป้าสังเวียนสามารถล้างจาน หุงข้าว และกวาดบ้านได้ ทุกครั้งที่เยี่ยมบ้าน ป้าสังเวียนจะแสดงอาการดีใจ ยิ้มแย้มแจ่มใส ลุงดำเองก็ดูมีความสุขขึ้น ป้าสังเวียนสามารถเป็นวิทยากรวิทยาทานแก่อสม.เรื่องการดูแลผู้ป่วยจิตเวชในชุมชนด้วยการเล่าความรู้สึกและบอกความต้องการของผู้ป่วยจิตเวชที่ถูกล่ามขัง

ประโยคหนึ่งที่ป้าสังเวียนได้สร้างความรู้สึกเป็นสุขและประทับใจแก่ทีมงานผู้ดูแลก็คือ....“ขณะถูกล่ามขัง ฉันรู้สึกทุกข์ทรมานมาก เหมือนฉันไม่ใช่คน ถ้าไม่ได้หมอมาช่วย ฉันคงถูกล่ามขังตลอดชีวิต อยากขอบคุณหมอที่ช่วยให้ฉันหลุดจากโซ่ตรวน....เหมือนได้เกิดใหม่....”

รพ.ตาคลี จ.นครสวรรค์ ผู้เขียน

ตอนจบทีมงานตาคลี สรุปว่า ปลดโซ่ได้เพราะ Humanized Healthcare ค่ะ