คนชนบท
ร่างหนึ่งนิ่งนอนข้างถนน
ร่างนั้นคือคนที่ทนหิว
แปดเปื้อนนโยบายชายธงทิว
“ท้องกิ่ว” โซเซล้มลง
ร่างหนี้คือชนคนไทย
ทำนาทำไร่ดินเป็นผง
ธรรมชาติไร้เมตตาเกื้อดำรง
รัฐป่าดงกลับซ้ำมาย่ำยี
กี่ยุคกี่สมัยกี่คน
ก็นำหมู่ฝูงชลตายเป็นผี
ชาวนาชาวสวรรค์ชาวกาลี
พักร่างพลีบูชาชะตาทราม
กียุคกี่สมัยคนไทยเอ๋ย
ละเลยลืมถิ่นแผ่นดินแม่
ละทิ้งบ้านนาไม่เหลียวแล
พ่อแม่..ตาละห้อย..คอยลูกคืน..
ขอบคุณครูอ้อ
แวะมาชื่นชมคนเก่ง ผู้ประพันธ์บทความค่ะ
และได้รับรู้ฝีมือครูอ้อ เยี่ยมค่ะ
ขอบคุณค่ะ
คงไม่ต่อกลอนหรอกคะ
เพราะกลอนคุณพิมลมีคุณค่า
เนื้อหาเชิงชั้นลีลา
ล้วนปรัชญาชาวบ้านเดินดิน
ขอบคุณค่า
สงสัยจังว่าทำไมเขียนกลอนขอบคุณครูอ้อแล้วทำไมไม่ปรากฏเลย ครั้นจะเขียนใหม่
ก็จำไม่ได้เสียแล้วเพราะด้นสด ขอบคุณครูอ้อนะครับที่มาร่วมสานต่อให้กลอน
มีความหมายหมดจดยิ่งขึ้น
สวัสดีค่ะ
บทประพันธ์อันมีคุณค่าและความหมาย
บอกกล่าวความเป็นไปในสังคมชนบท
อาจารย์แต่งกลอนเก่งมากค่ะ
^_^
ขอบคุณครับคุณkrutoi ที่มาเยี่ยมยลผลกลอนไม่รู้ว่าจะหวานหรือเปรี้ยว ขอบคุณที่มาชมเสมอนะครับ
ขอบคุณครับคุณอรุณรัตน์ แม้นวงศ์
ที่ร่ายบทกลอนชื่นชม บทชมของคุณแสนจะคมเสียยิ่งกระไร ขอบคุณครับ
ขอบคุณครับครูเทียนน้อย ที่เข้ามาเอื้อนเอ่ยวาจาหวานสะท้านขุมขน กระผมมิใช่ผู้เก่งฉกาจดอก หากแต่พอรู้บ้างครับบ
จะมี สักวัน ไหมหนา
ชาวนา อ้าปาก ลืมตาได้
หมดหนี้ หมดสิน เป็นไท
ก่อนหมด กำลังใจ จะไถนา
ขอบคุณครับคุณpis.ratana เข้ามาเยี่ยมชมผสมอักษรเป็นกลอนน่าซะออนเสียจริง ขอบคุณครับ