“กลุ่มเพศวิถี “ชาย” กับสิทธิ์ทางศาสนา”(8)

แต่ในทัศนะผู้เขียนเองฟันธงแบบไม่ต้องคิดได้เลยว่าผู้เขียนเชื่อได้เลยวิธีการดังกล่าวไม่ได้ถูกสนองตอบแน่นอนและเป็นเรื่องที่ห่างไกลต่อโอกาสที่จะเป็นไปได้อย่างแน่นอนแต่ในเวลาเดียวกันก็มีกลุ่มที่เห็นด้วยและสนับสนุนกลายๆต่อพฤติกรรมดังกล่าวว่าสามารถบวชได้ถ้าไม่ทำให้เกิดเป็น “โลกวัชชะ” ชาวโลกติเตียนที่ว่าทำตัวเหมือนกะเทยโยมแต่งหน้าทาปากหรือใช้เครื่องสำอางค์มีวิธีแต่งผ้าจีวรที่แปลกจากรูปแบบในพระธรรมวินัยถ้าบวชเพื่อปฏิบัติจริงตรงนั้นควรสนับสนุนแล้วถ้าพระพุทธศาสนาจะออกแบบเป็นกรณีไปก็คงเป็นการเปิดพื้นที่ให้กับผู้ที่นับถือพระพุทธศาสนาได้มีช่องทางในการเข้าถึงและแสวงหาพุทธธรรมได้มากขึ้นรวมทั้งยังเป็นการส่งเสริมการอยู่ร่วมกันอย่างสันติสุขในสังคมแห่ง “พุทธธรรม” อย่างแท้จริงมิใช่กลายเป็น “วิวาทะ” และเกิดช่องว่างในฐานะเป็นชาวพุทธด้วยกันจนกระทั่งกลายเป็นการเผชิญหน้ามากกว่าที่จะหาทางออกร่วมกันเพื่อแสวงหา “สันติ” ตามแบบของชาวพุทธได้

สรุป

ประเด็นปัญหานี้คงไม่มีคำตอบว่า“ได้”หรือ”ไม่ได้”เสียทีเดียวแต่เพื่อเป็นการแสวงหาความเข้าใจร่วมกันเสียมากกว่า      โดยทัศนะส่วนใหญ่ยังไม่ยอมรับต่อสถานะของกลุ่มพระตุ๊ด

เณรแต๋วโดยตรงแต่ยอมรับในฐานะเป็นสมาชิกในสังคมที่จะสามารถปฏิบัติธรรมและเรียนรู้ได้ก็หมายความว่า  แนวคิดในทางพระพุทธศาสนาไม่ได้ยกให้เป็นเงื่อนไขหรือผู้ใดเท่านั้นก็หมายความว่าพระพุทธศาสนาก็เปิดโอกาสให้แต่ก็มีบางทัศนะที่มองว่าถ้าเข้ามาด้วยเจตนาที่ประสงค์ต่อการปฏิบัติจริงๆก็เป็นเรื่องที่ควรสนับสนุนแต่ในเวลาเดียวกันก็ต้องป้องกันพฤติกรรมที่ไม่เหมาะแก่สมณสารูปอันจะเป็นสาเหตุของ“โลกวัชชะ”เหมือนกับที่เกิดขึ้นถึงความเหมาะสมไม่เหมาะสมได้

พระพุทธศาสนายอมรับ“ศักยภาพ” ของมนุษย์ในฐานะเป็นผู้ที่จะสามารถพัฒนาได้และในเวลาเดียวกันศาสนาก็ไม่ได้มีเงื่อนไขต่อเพศในการเข้าถึงธรรมหรือบรรลุธรรมแต่ประการใดดังกรณีที่พระองค์ได้ตรัสแก่พระอานนท์แต่เงื่อนไขกับสิทธิ์ในการบวชเป็นกระบวนการคัดสรรค์โดยมีเป้าหมายปลายทางเพื่อการรักษา“สังฆะ” ก็คือหมู่คณะกรอบเกณฑ์เหล่านี้จึงเป็นไปเพื่อประโยชน์ของหมู่คณะเสียมากกว่าความเป็นปัจเจก

ดังนั้นเพียงแต่เราแสวงหาความเข้าใจร่วมกัน และสามารถหาทางออกร่วมกันได้ในเบื้องต้นเพื่อพัฒนาการของพระพุทธศาสนาอาจสร้างทางเลือกมากขึ้นโดยไม่ละเลยกรอบเกณฑ์เดิมอันดีไว้ก็จะเป็นการสมควรไม่น้อยและในเวลาเดียวกันความเจริญหรือจะเสื่อมของพระพุทธศาสนาก็โดยพุทธบริษัท๔เราเองในฐานะเป็นชาวพุทธ๑ใน๔ก็มีหน้าที่และความสำคัญไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าบริษัทอื่นแต่อย่างใด        ในการที่จะช่วยกันรักษาและสืบต่ออายุ

พระพุทธศาสนารวมไปถึงช่วยกันรักษา“คุณค่า” และ“ความบริสุทธิ์” ของพระพุทธศาสนาไว้ร่วมกันในฐานะเป็นชาวพุทธรวมไปถึงปฏิบัติตนเพื่อไปสู่ปลายทางแห่งพุทธธรรมด้วยภาวะที่เราเป็นอย่างตั้งใจจะมีประโยชน์อะไรถ้ามีผ้า “กาสาวะ” คลุมกายแต่ไม่ได้พัฒนา “จิต” ยก “ใจ” เพื่อไปสู่พุทธธรรมจะต่างอะไรกับ “ผ้า” ที่ใช้คลุม “ขอน” ซึ่งผ้าก็ไม่ได้ทำให้ขอนพัฒนาไปสู่หนทางใดได้         แต่ขอนก็ไม่ได้รับรู้ต่อคุณค่าของผ้าอันเป็นสัญลักษณ์ของความ

“บริสุทธิ์” แต่ประการใด

พระพุทธศาสนาให้ความสำคัญกับการพัฒนา “จิต” ถ้ายกจิตบริหารใจได้จะมีอาภรณ์ใดคลุมกายก็ช่างความบริสุทธิ์ย่อมเกิดขึ้นแก่ผู้ปฏิบัติอย่างแน่นอน