ซ่อมรถแล้วตามด้วยซ่อมใจ

เจ้ากรรมนายเวร

ด้วยภาวะเศรฐกิจอย่างนี้ ทุกคนต้องทำมาหากินกันอย่างหนักมาก ของใช้อะไรที่ยังพอใช้ได้ก็นำออกมาจัดแจงซ่อมแซม เพื่อหวังว่าให้มันสามารถนำมาใช้ประโยชน์ได้ โดยเสียเงินค่าซ่อมไม่กี่บาท ดีกว่าที่จะต้องไปซื้อของใหม่ด้วยราคาที่สูงกว่าหลายเท่า รวมไปถึงกับการสูญหายได้ กับการเป็นของใหม่ในสายตาของพวกมิจฉาชีพ

วันก่อนหลังเลิกงานได้ขับมอเตอร์ไซด์กลับบ้านแถวบางกะปิ ขับรถไปถึงลาดพร้าว 71 รถยางแบน ไปซ่อมแถวลาดพร้าวซอยตรงข้ามกับโรงเรียนบางกอกศึกษา ต้องเลียบเลนสซ้ายสุดเพื่อตระเวณหาร้านปะยาง ตุเลง ๆ มาเรื่อยจนเจอในซอยที่ตรงข้ามกับโรงเรียนบางกอกศึกษาดังว่า ลึกเข้ามาราว 200 เมตรเห็นจะได้ ช่างซ่อมนี่สงสัยพี่น้องอายุราว 20-25 ปีกุลีกุจอกับงานไม่ว่างเว้นมือเลย

ช่างเมื่อเห็นอาการก็รีบจัดการหายางใหม่มาใส่ยางเก่าที่เกินกว่าจะปะยางให้ได้ แต่ตัวผู้เขียนเอง ลืมกระเป๋าตังค์ไว้ที่ทำงานแถว ๆ อนุสาวรีย์ชัย ช่างเจ้าของร้านก็ใจดีบอกว่า ถ้าอย่างนั้นก็ให้เอามือถือจำนำไว้ก่อนแล้วไงก็ค่อยเอาเงินมาจ่ายในลำดับต่อไป ระหว่างซ่อมก็ให้ดูสภาพยางรถมอเตอร์ไซด์ไปด้วย ว่ายังมีสภาพพอจะใช้งานต่อไปได้อีกหรือไม่ หากว่าช่างว่าเปลี่ยนก็จะถามราคาค่างวดไปทีเดียวเลย

เปลี่ยนยางในรถจักรยานยนต์เสร็จพร้อมกับฝากจำนำมือถือเก่า ๆ ไว้พร้อมกับบึ่งมอเตอร์ไซดมาที่ทำงานเพื่อกลับมาเอากระเป๋าตังต์ที่ตนลืมเอาไว้ จากนั้นก็บึ่งกลับร้านเดิมอีกรอบ ไหน ๆ ก็เป็นทางผ่านกลับที่พักอยู่แล้ว

คราวนี้มาเจอน้าผู้หญิงคนหนึ่งมาซ่อมจักรยานเก่า ๆ คนหนึ่ง ผูเขียนและน้าผู้หญิงต่างก็นั่งรอรถซ่อม เข้าใจว่าสภาพมันอะไหล่จักรยานบางตัวมันหมดอายุการใช้งาน ในขณะที่ส่วนตัวของผู้เขียนก็บอกให้ช่างอีกคนเปลี่ยนยางนอกมอเตอร์ไซด์ทั้งล้อหน้าและล้อหลังตามคำแนะนำของช่างแต่ต้นไปเลยเสร็จสรรพ

ระหว่างที่รอการซ่อมก็คุยกับน้าผู้หญิงคนนี้ไปเรื่อย เรื่องรถจักรยาน น้าผู้หญิงแกเล่าว่าตัวแกเองเป็นแม่ค้าขายกาแฟเข้าใจว่าเป็นรถเข็น มาซ่อมจักรยานเก่า ๆ เข้าใจว่ารถจักรยานที่นำมาซ่อมคงจมน้ำ แล้วสนิมมันกินเข้าไปในลูกปืนเลยทำให้ลูกปืนแตก ทำให้แกปั่นแล้วไม่รายเรียบ สดุดไรประมาณนั้น แกเคยติดต่อหาซื้อจักรยานมือสองของพวกโจรในราคาถูก ๆ แต่ โจรเจ้ากรรมมันดันถูกตำรวจจับได้เสียก่อน น้าผู้หญิงแกเลยชวดได้ของโจร

คุยไปคุยมาก็วกมาเรื่องทำบุญทำทาน ผู้เขียนเล่าให้น้าผู้หญิงฟังเรื่องพี่สาวผู้เขียนค้าขายอยู่ต่างจังหวัด และจะใส่บาตรพระตอนเช้า ๆ ทุกวัน การใส่บาตรของพี่สาวผู้เขียนจะทำบุญใส่บาตรให้กับลูกค้าที่มาอุดหนุนที่ร้าน เพื่อเป็นการแสดงความขอบคุณและสำนึกในบุญคุณที่เขามาให้มารายได้อยู่ดีกินดีในชีวิตปัจจุบัน และภายหลังที่ได้ทำบุญใส่บาตรนี้เป็นอานิสงฆ์ ทำให้พี่สาวผู้เขียนมีรายได้จากการทำการค้าแบบเงินไม่ขาดมือ ไม่เคยเดือดร้อนเรื่องเงิน ลูกหนี้ก็ไม่ชักดาบ ยิ่งทำมากยิ่งได้มาก ได้ใจลูกค้า ไปไหนมาไหนจะมีของติดมือซื้อหากลับมาฝากลูกค้าหากว่ามีของแปลก ๆ พอซื้อกลับมาฝากพวกเขาได้

เมื่อคุยถึงเรื่องนี้ผู้เขียนเลยบอกกับน้าผู้หญิงว่า นี่แหละที่พี่สาวทำบุญทำนอุทิศส่วนบุญให้กับเจ้ากรรมนายเวร หากว่าไม่มีคนเหล่านี้รอบครัวพี่สาวผู้เขียนจะได้มีอยู่มีกินอย่าวนี้หรอ เลยบอกว่าลองทำดูซิว่าใช่หรือไม่ใช่ พิสูจน์ไปเลย 1 เดือนว่าเป็นจริงดังที่ผู้เขียนเล่าหรือไม่ เพราะผู้เขียนมีความเชื่อเรื่องชาติภพ ทั้ง ๆ ที่ตัวเองจบมาทางด้านวิทยาศาสตร์แท้ ๆ โดยให้เหตุผลว่าตราบใดที่มีวันนี้ วันนี้ผ่านไปก็กลายเป็นอดีต และอีกวันข้างหน้าคือวันพรุ่งนี้ ซึ่งมันจะมัแนวโน้มของกิจกรรมเนื่องมาจากวันนี้ และเชื่อเรื่องต่างภพต่างจักรวาล ว่ามันมีอยู่จริง รวมทั้งการได้สนทนากับเพื่อนต่างศาสนา พูดเรื่องนี้กับทฤษฎีแม่เหล็ก ว่าเหล็กจะอยู่กับแม่เหล็กเท่านั้น อะไรที่ไม่ใช่แม่เหล็กจะไม่สามารถมาอยู่รวมกลุ่มรวมก้อนกันได้ เป็นต้น

หลังจากช่างซ่อมเสร็จและการคุยเสร็จสิ้นลง ดูน้ำผู้หญิงแกจะซาบซึ้งในการสนทนากระมั้ง ก่อนจากกันแกยกมือไหว้ผมสองสามรอบ จนทำให้ผมแทบรับไหว้ไม่ทัน แต่สิ่งที่ได้คือบอกน้ำผู้หญิงว่าคนที่อยู่ในศีลในธรรม ทำอะไรก็แล้วแต่ คุณงามความดีจะปกป้องผู้ปฏิบัติเองเพราะเขาคือ สุปฏิปัณโณ ผู้ปฏิบัติดี ผู้เขียนจากลาจากร้านซ่อมรถด้วยความอิ่มเอิบใจหลังจากไปเสียเงินค่าเปลี่ยนยางในและบางนอกรถจักรยานยนต์ เจ้าของร้านก็ดูมีความสุขกับการแบ่งปันการบอกบุญของผู้เขียน แล้วผู้เขียนก็ขับมอเตอร์ไซด์ค่อย ๆ ออกมาจากซอย....

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ธรรมคือคุณากร



ความเห็น (1)