การเดินทางแต่ละวัน...
เหมือนเป็นการเก็บเกี่ยวข้อมูลตอบคำถามของชีวิตเรา
การเดินทางในสนนสายเดิม ๆ ในเส้นทางเดิม ๆ ถ้าเพียงแต่เราช่างสังเกตสักนิด
จะพบสิ่งต่าง ๆ มากมายน่าสนใจไม่รู้จบ
บ่อยครั้งการได้พบเห็นคนอื่น...การได้สังเกตชีวิตอื่น ๆ ที่แตกต่างจากเรา
กลับกลายเป็นกระจกที่ส่องให้เห็นตัวเราเอง...
อย่างเช่นการได้เห็นคนไร้บ้าน
คนที่อาศัยข้างถนนเป็นที่ซุกหัวนอน...
แต่งตัวสกปรกมอมแมมหรือแม้แต่คนพิการ
นักแสดงศิลปะข้างถนน ที่ล้วนแต่ขอแบ่งปันเศษเหรียญจากคนที่ผ่านไป
เพื่อแลกกับการมีชีวิตอยู่ไปวันๆ
ความสุขใจหรือความพอใจในชีวิตของเขาเหล่านั้น
ดูช่างได้มาอย่างง่ายดาย...ในความขัดสน ไม่มีบ้าน ไม่มีความมั่นคง ไม่มีอนาคต
รวมทั่งไม่มีแม้แต่เสื้อผ้าใหม่ ๆ
ดูราวกับว่า...พวกเขามีชีวิตอยู่ได้...โดยไม่เดือดร้อนอะไร
เมื่อกระจกเหล่านี้ส่องมาที่ตัวเรา...
ทำให้เราพบว่า เราเองช่างเกิดมาพรั่งพร้อม...
ด้วย "โอกาสดี" แค่ไหน...ขณะที่เรามีบ้าน มีอาชีพ มีครอบครัวที่อบอุ่น
และมีเพื่อนฝูงอยู่มากมาย...
เรายังมักหาเรื่องไม่พอใจ ชีวิตตัวเองได้บ่อย ๆ
ทำให้เราพบว่า เราเองช่างเกิดมาพรั่งพร้อม...
ด้วย "โอกาสดี" แค่ไหน...ขณะที่เรามีบ้าน มีอาชีพ มีครอบครัวที่อบอุ่น
และมีเพื่อนฝูงอยู่มากมาย...
เรายังมักหาเรื่องไม่พอใจ ชีวิตตัวเองได้บ่อย ๆ
ฟังแล้วรู้สึกมั้ยค่ะว่ามันยุ่งยาก น่ารำคาญ ลำบากใจ อึดอัด ...
ถ้าคุณมีความคิดในแง่ลบกับคำคำนี้ละก็... เป็นเรื่องน่าเสียดายนะค่ะ
ในชีวิตคนเราอะไรหรือคือสิ่งที่ก่ให้เกิดความสุขหลากหลายรูปแบบ ทั้งความดีใจ
ความสนุกสนาน และความอบอุ่น จะเป็นอะไรอื่นไปไม่ได้หรอกค่ะ นอกจากคบหาสมาคมกับผู้อื่น กล่าวได้ว่า "การผูกมิตร"
และ การปฏิสันพันธ์กับทุกคนได้ดีนั้นเป็นปัจจัยที่จำเป็นอย่างยิ่งในการดำเนินชีวิตของมนุษย์
"การผูกมิตร" นั้นไม่มีถูกหรือหลักทฤษฎีที่ชัดเจน แต่เราจำเป็นต้องค้นหาสิ่งที่ถูกต้องตามแต่ละสถานการณ์หรือบุคคล ซึ่งน่าจะกล่าวได้ว่า เมื่อเราค้นพบและได้ก้าวข้ามอุปสรรคเหล่านั้นจนสามารถสนุกกับมันได้แล้ว หมายความว่าเรามี "ความสามารถในการผูกมิตรแบบผู้ใหญ่" แล้วนั้นเอง @<>@