คิดถึงเธอมาตลอด

ย้อนกลับไปถึงสมัยเรียน ประถม มัธยมต้นที่หาดใหญ่
ตอนนั้นเอยังเรียนอยู่ที่โรงเรียนชายล้วนในเครือซาเลเซียน

เย็นๆ หลังเลิกเรียนจะมีลุงคนนึงขี่มอเตอร์ไซค์พ่วงมาขายขนม
ขนมที่แกขายสมัยนั้นชื่อไม่คุ้นหูนัก "ลอดช่องสิงคโปร์"
ทำไมไม่ลอดช่องไทย ?
ลอดช่องสิงคโปร์ หลังจากที่ได้ลองสั่งมาเพื่อยลโฉมของลอดช่องต่างประเทศแก้วนี้แล้ว
พบว่าไม่เหมือนกับลอดช่องไทยนัก
นอกจากเส้นที่คล้ายๆ กันแล้วก็ไม่เหมือนกันเลย

เส้นลอดช่องจะเป็นสีขาว
ใส่ในน้ำเชื่อมสีน้ำตาลอ่อนๆ
เหยาะน้ำนมแมวไปสักสองสามเหยาะ
รสชาติหวานสดชื่น ได้กลิ่นหอมจางๆ จากน้ำนมแมว ไม่หวานเลี่ยน ซดได้คล่องคอ

สมัยนั้นใครก็ตามที่ได้เส้นลอดช่องใหญ่บะเอ๊ก เหมือนหนอนด้วงนี่ถือว่าเท่มาก
พยายามอ้อนลุงแกให้ตักเส้นแบบนั้นให้หน่อย

หลังจากนั้นความทรงจำเกี่ยวกับลอดช่องสิงคโปร์ของเอก็เปลี่ยนไป
หลังจากจบมัธยมต้นจากแสงทอง เอก็ไม่มีโอกาสได้กลับไปกินอีก
ไม่รู้ว่าตอนนี้ลุงแกจะยังขายอยู่ไหม ?

เดินผ่านไปมาได้ยินชื่อลอดช่องสิงคโปร์ก็คอยมองเสาะหา เผื่อจะเจอลอดช่องสิงคโปร์แบบที่รู้จัก
แต่ก็ยังไม่เจอซักที

เหมือนความรักในสมัยเด็กๆ เลยนะ
ที่หายังไงก็ไม่ค่อยจะเจอเมื่อผ่านเวลามามากขึ้น
คิดถึงเธอมาตลอด ... ลอดช่องสิงคโปร์