ชีวิตกว่าสามปีครึ่งในมหาวิทยาลัยที่ตั้งแต่เช้าจรดค่ำที่ต้องตรากตรำในการสอนผู้อื่น แต่สองปีกับการถือเพศบรรพชิตนี้ชีวิตเรานั้นเล่ามีโอกาส “สอนตนเอง...”
กว่าสองปีที่ผ่านมาเราใช้เวลาในการสอนตนเองถึง 95% มีเพียง 5% เท่านั้นที่จะได้สนทนาเพื่อแลกเปลี่ยนกับผู้อื่น
การไม่ได้สอนใครทำให้เรามีเวลาที่จะ “สอนตนเอง...”
เราเรียนรู้ที่สอนตนเองแล้วอ่านตนเอง...
เราทุ่มเทอุทิศเวลาแห่งลมหายใจนี้เพื่ออ่านตนเอง อ่านชีวิตของตนเอง อ่านในทุกย่างก้าวที่ก้าวเอง ทั้งที่เคยผิดพลั้ง โดยเฉพาะย่างก้าวในลมหายใจปัจจุบัน
เมื่อเราทุกข์ เราก็อ่านทุกข์ เมื่อเราสุขเราก็อ่านสุข
อ่านแล้วก็สอนตัวเองว่านี่คือทุกข์ ทำอย่างนี้แล้วทุกข์ ทำอย่างนี้แล้วสุข
อ่านทุกข์ สอนทุกข์ เพื่อ “วางทุกข์”
อ่านสุข สอนสุข เพื่อ “วางทุกข์”
สอนตนเองให้รู้จักวางอารมณ์ที่ไม่จีรังที่ชื่อว่าทุกข์และสุขเสีย
เราต้องสอนตนเองเสมอว่า “ทุกข์ก็ไม่เอา สุขก็ไม่เอา...”
เมื่อใดที่เริ่มทุกข์ ก็ต้องสอนตนให้ปล่อยทุกข์
เมื่อใดที่สัมผัสสุข จักต้องวางสุขนั้นลงเสีย
การสอนตนเองนั้น เป็นคำสอนที่ล้ำค่าและอัศจรรย์ ไม่มีใครที่สอนตัวเราเองได้นอกเสียจาก “ตัวเราเอง”
ไม่มีใครรู้จักเราเท่ากับตัวเราเอง
เราจะมีวิธีการอย่างแยบคายที่สอนตนให้ทำ สอนตนให้เชื่อ
ไม่เชื่อก็ด่ามันซะบ้าง ด่าตัวเองนี่แหละ
ถ้าจะโกรธ ก็โกรธตัวเอง สอนแล้วไม่จำ จะได้ไม่มีใครมาต่อว่าเราได้ว่าเป็น “คนพ่อแม่ไม่สั่งสอน...”
พ่อแม่ท่านสั่งสอนแล้ว แต่เรานั้นไม่ยอมนำคำสั่งสอนนั้นมาสอนตัวเองให้ทำ...
เมื่อครั้งที่เราสอนตนเอง จิตเรานั้นมักจะมีข้อแก้ตัว มีอุบาย หาข้อแก้ต่างที่จะขี้เกียจบ้าง ขอหน่อยน่า นอนอีกนิดน่า
จิตฝ่ายหนึ่งบอกให้ตื่น แต่จิตอีกฝ่ายหนึ่งบอกให้นอน...!
ตื่นสิ ทำความเพียรสิ
อย่านะ คนเราต้องพักผ่อนสิ หักโหมมากไปเดี๋ยวจะแย่นะ
อย่าโง่น่า...
ความประมาทคือ “ความโง่”
ความโง่ที่จะผลัดผ่อน ความโง่ที่พักเรื่องราวต่าง ๆ แล้ว “เอาไว้ก่อน” เอาไว้วันหน้า ตราไว้คราหลัง
ครั้นเราสอนตนเองได้ เถียงกับตนเองได้ นั่นคือ “อุบายภาวนา...”
จดจำอุบายนี้ไว้ในจิต สั่งสมต้นทุนนี้ไว้ในใจ “จริตใคร จริตมัน”
ไม่มีใครจะรู้เทคนิคการสอนตัวเรา เท่ากับตัวเราสอนตัวเราเอง
อ่านตนเองเพื่อสอนตนเอง ชีวิตนี้จะยืดหยัดอย่างมั่นคงได้ด้วย “ตนเอง...”
ชีวิตนี้ก็เหมือนดั่งต้นไม้ต้นหนึ่ง
การสอนตนเองคือการดูแลต้นไม้ต้นนี้ด้วยมือของเรา
รดน้ำที่พอเหมาะ ตัดแต่งกิ่งใบ แล้วสอนใจในตัวเรา
นี่นะ นี่นะ นี่เรา สอนใจ สอนตัวเรา เพื่อขัดเกลาใจเราเอง...
นับเป็นการเตือนสติผู้ที่ตกอยู่ในวังวนแห่งรัก โลภ โกรธ หลง ได้เป็นอย่างดีค่ะ
นมัสการค่ะ
น้อมรับธรรมะและคำสอนค่ะ
คนไม่มีรากยึดถือว่า นอกจากการสอนตนแล้ว การรับ คำสอน ของผู้มีศีลเหนือกว่าตน ก็เป็นมงคลเช่นกันค่ะ
สาธุ
คนใดในโลกนี้ ไม่มีใครสอนได้ยากเท่า คนเราเอง
ใจดวงใดในจักรวาลนี้ ไม่มีใจดวงใดสอนได้ยากเท่า ใจของเราเอง
ผู้ที่ตามรู้ รู้ทัน ระงับ ข่ม ตัวของตน ใจของตนได้ เป็นผู้ที่เดินเข้าสู่หนทางอันประเสริฐ คือ ถนนแห่งอริยมรรค
ผู้ที่สอนตนเองได้ สอนใจตนเองได้ ผู้นั้นจักเข้าสู่ฐานะอันประเสริฐ
ผู้ที่สอนตนเองได้ สอนใจตนเองได้ และพฤติตามคำสอนของตนเองได้ ย่อมเป็นผู้เลิศที่แท้จริง...