กลอน
มนุษย์
มนุษย์ผู้ใดใจสูง ดุจยางยูงแผ่ร่มสาขา
ผู้ใดใจต่ำธรรมดาเหมือนหญ้าอยู่แซมบนดิน
ไม่มีประโยชน์อันใดอาศัยพึ่งภูผาหิน
ทะนงตนว่ากล้าเป็นอาจินต์ไม่มีที่ทำกินเป็นของตน
อาศัยเอาซากที่ผุฟังทำรังเรือนร้ายไม่ได้ผล
ขาดสุนทรีย์แห่งกมลจ้องทำลายผู้คนอิจฉา!
คิดใหม่เสียเถิดมนุษย์เอ๋ยอย่าละเลยคำสอนพระศาสนา
จงช่วยส่งเสริมเติมวิชชาสร้างภูมิปัญญาแห่งตนฯ
สถิตย์ ทองวิจิตร / หนังสถิตย์ ปรีชาศิลป์
ขอบพระคุณค่ะ ลึกซึ้งมากค่ะ