การเป็นลูกที่ดีของพ่อแม่ และเป็นเด็กดีของสังคม คือหน้าที่ของเด็ก

ห่างหายไปอีกแล้วหลายวันเลยค่ะ  ตอนแรกกะว่าจะเข้ามาเขียนบันทึกได้บ่อยๆ  แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่ได้มาเขียนอีกสักที  หลายคนคงบ่นว่าครูมิมไม่ค่อยตอบคอมเม้นท์เลย  ต้องขออภัยอย่างแรงค่ะคือทุกข้อความในบันทึกเก่าๆ หรือบันทึกล่าสุด ครูมิมได้อ่านทุกข้อความค่ะ ทั้งข้อความที่ส่งความสุขในวันปีใหม่ คำทักทาย ความคิดถึง ได้รับครบหมดแล้วและได้ส่งความระลึกถึงไปทางกระแสจิตเรียบร้อย..ฮา  ไม่รู้ว่าทุกท่านจะได้รับกันหรือเปล่า อิอิ

 

พ รุ่ ง นี้ เ ป็ น วั น เ ด็ ก แ ล้ ว....ทำให้หวนนึกถึงสมัยเด็กๆ  พอถึงวันเด็กทีไร ก็ตื่นเต้นว่าที่โรงเรียนจะจัดงานวันเด็กให้  ตั้งหน้าตั้งตาคอยกันเลยทีเดียว  นึกถึงกิจกรรมสนุกๆ หลายอย่างค่ะ เช่น  กีฬาพื้นบ้าน กินวิบาก แข่งเก้าอี้ดนตรี เกมส์เหยียบลูกโป่ง กินมันแกวที่แขวนเชือกปอ.......ครูมิมได้แข่งกันประจำก็คือ เหยียบลูกโป่ง และกินมันแกวแขวนเชือกปอ  ชนะบ้างแพ้บ้างตามแต่ว่าตอนนั้นอยู่ในอารมณ์ไหน อิอิ

 

และกิจกรรมที่โรงเรียนได้จัดให้นักเรียนได้เข้าร่วมฟังอยู่เสมอ คือ การอ่านสาส์นจากนายกรัฐมนตรีและคำขวัญวันเด็กแห่งชาติ .....สำหรับคำขวัญวันเด็กปีนี้จากนายกอภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ  นายกรัฐมนตรีคนใหม่ของประเทศไทย ว่า.......

 

ฉ ล า ด คิ ด   จิ ต บ ริ สุ ท ธิ์   จุ ด ป ร ะ ก า ย ฝั น  รั ก ผู ก พั น ส า มั ค คี

 

คำขวัญวันเด็กเป็นสิ่งที่เด็กๆ ต้องท่องจำกันให้ขึ้นใจ  เพราะต้องการรางวัลหากต้องขึ้นไปตอบคำถามบนเวที ท่องกันเป็นนกแก้วนกขุนทองเชียวค่ะ   แต่จะมีเด็กคนไหนบ้างที่เข้าใจความหมายของคำขวัญนั้นอย่างแท้จริง  ....ครูมิมเองก็ยอมรับ ตอนเป็นเด็กท่องได้ขึ้นใจอย่างเดียวจริงๆ  ไม่รู้หรอกว่ามันมีความหมายว่าอย่างไร  การสอนให้เด็กท่องจำจึงไม่มีประโยชน์อะไรเลย  เพราะเด็กจะไม่รู้จักคิด  คิดไม่เป็น พออะไรที่พลิกแพลงไปจากตำรา  ก็ถึงกับมึนเลยทีเดียว  ........เพราะฉะนั้นการสอนให้เด็กรู้จักคิด  จึงสำคัญกว่าการให้เด็กท่องจำเพียงอย่างเดียว...

 

อีกกิจกรรมหนึ่ง.......ที่รอคอยในวันเด็ก  ก็คือการทุบกระปุกออมสินที่เฝ้าหยอดเหรียญลงไปทุกวัน ไปฝากธนาคารออมสิน  แล้วก็จะได้กระปุกออมสินอันใหม่กลับมา กระปุกออมสินที่ครูมิมเคยได้รับสมัยเป็นเด็กนั้นก็จะทำจากปูนปลาสเตอร์ ทำเป็นรูปสัตว์ต่างๆ แล้วแต่ว่าปีนั้นจะตรงกับสัตว์อะไร  เป็นหมู กระต่าย ลิง  ก็แล้วแต่ว่าตรงกับปีอะไร ปีนี้อาจจะเป็นรูปวัวหรือเปล่าก็ไม่รู้นะคะ  แต่สมัยนี้กระปุกออมสินที่ธนาคารออมสินแจกให้นั้นเป็นพลาสติกเกือบหมดแล้ว  ก็ดีไปอีกแบบค่ะ คือตกไม่แตก แล้วจะมีทางเอาเงินออกอยู่ก้นกระปุก แต่ส่วนตัวครูมิมแล้ว ชอบแบบเก่ามากกว่าค่ะ เพราะมันได้อารมณ์ความรู้สึกมากกว่ากันตอนที่เราทุบกระปุกเพื่อเอาเงินออกมานับ.........หลานๆ ของครูมิมไม่มีโอกาสได้ทุบกระปุก  ไม่มีโอกาสได้ลุ้นนับเหรียญ  มีแต่เงินที่เป็นแบงค์ใหญ่ๆ ที่เก็บสะสมมาทั้งปี จากเงินประจำเดือน เงินแต๊ะเอีย .......ไม่รู้เหมือนกันว่าจะเอาความภาคภูมิใจมาจากไหน........ว่าเงินนี้เราเก็บสะสมมาด้วยน้ำพักน้ำแรง ??

 

พ รุ่ ง นี้ จ ะ เ ป็ น วั น เ ด็ ก แ ล้ ว. . . . แม้จะล่วงเลยมาหลายปีแล้วสำหรับวัยเด็ก แต่ครูมิมก็ยังได้เข้าร่วมกิจกรรมวันเด็กอยู่ทุกปี แม้จะไม่ได้อยู่ในฐานนะที่จะได้รับของขวัญของรางวัลแล้วก็ตามที  แต่ก็ยังหวนรำลึกถึงบรรยากาศเก่าๆ ของกิจกรรมงานวันเด็กของโรงเรียนเก่าที่เคยเรียนมาได้เป็นอย่างดี ไม่เคยลืม.........เลยทำให้คิดไปว่า  พรุ่งนี้อยากจะเป็นเด็กอีกครั้ง....แป่ว!!!!

 

เมื่อเป็นเด็กแม่บอกอยู่เสมอว่า.......ห น้ า ที่ ข อ ง เด็ ก ก็ คื อ เ รี ย น ห นั ง สื อ ใ ห้ เ ก่ ง  แ ล ะ เ ป็ น เ ด็ ก ดี ข อ ง พ่ อ แ ม่ แ ล ะ เ ป็ น ลู ก ศิ ษ ย์ ที่ ดี ข อ ง ค รู อ า จ า ร ย์ . . . ใ น เ ว ล า ต่ อ ม า จึ ง ไ ด้ เ ข้ า ใ จ ว่ า    ก า ร ที่ เ ร า ต้ อ ง เ รี ย น ห นั ง สื อ ใ ห้ เ ก่ ง แ ล ะ เ ป็ น เ ด็ ก ดี นั้ น   เ พ ร า ะ โ ต ขึ้ น เ ร า ต้ อ ง ทำ ง า น ห า เ งิ น ม า เ ลี้ ย ง ดู พ่ อ แ ม่ ย า ม แ ก่ เ ฒ่ า   ต อ บ แ ท น พ ร ะ คุ ณ ข อ ง ท่ า น ที่ ไ ด้ ใ ห้ กำ เ นิ ด แ ล ะ เ ลี้ ย ง ดู เ ร า ม า

 

ครูมิมว่าหน้าที่ของเด็ก.......ก็คือหน้าที่ของการเป็นลูกที่ดีของพ่อแม่นั่นเอง........หากเด็กสำนึกในความกตัญญูรู้คุณพ่อแม่ เชื่อว่าสิ่งดีๆ ทุกอย่างก็จะเพียบพร้อมในตัวเด็กอย่างแน่นอน  แล้วสิ่งดีๆ จะเกิดตามมาในสังคมเมื่อเด็กเหล่านี้เติบโตเป็นผู้ใหญ่

 

และมีคำถามที่ฝากถึงผู้ใหญ่........ว่าวันนี้ผู้ใหญ่ทำตัวเป็นตัวอย่างที่ดีให้กับเด็กแล้วหรือยัง ??? 

การพร่ำสอนไม่มีประโยชน์หากไม่เคยทำความดีเป็นตัวอย่างให้เด็กเห็น.......จริงไหมค่ะ

 

ก่อนจบบันทึกนี้ ครูมิมขอฝากบทกลอนที่มีความหมาย  เพื่อเป็นข้อคิดสำหรับเด็กทุกคนในวาระวันเด็กแห่งชาติปีนี้ค่ะ..

 

พ่อ แ ม่ ก็ แ ก่ เ ฒ่ า . . . . . . จำ จ า ก เ จ้ า ไ ม่ อ ยู่ น า น

จะ พ บ จ ะ พ้ อ ง พ า น . . . . . . เ พี ย ง เ สี้ ย ว ว า ร ข อ ง คื น วั น

ใจ จ ริ ง ไ ม่ อ ย า ก จ า ก . . . . . . เ พ ร า ะ ยั ง อ ย า ก เ ห็ น ลู ก ห ล า น

แต่ ชี พ มิ ท น ท า น . . . . . ต้ อ ง ร้ า ว ร า น ส ล า ย ไ ป

ขอ เ ถิ ด ถ้ า ส ง ส า ร . . . . . . อ ย่ า ก ล่ า ว ข า น ใ ห้ ซ้ำ ใ จ

คน แ ก่ ช ะ แ ร วั ย . . . . . . คิ ด เ ผ ล อ ไ ผ ล เ ป็ น แ น่ น อ น

ไ ม่ รั ก ก็ ไ ม่ ว่ า . . . . . . เ พี ย ง เ ม ต ต า ช่ ว ย อ า ท ร

ให้ กิ น แ ล ะ ใ ห้ น อ น . . . . . . ค ล า ย ทุ ก ข์ ผ่ อ น พ อ สุ ข ใ จ

เ มื่ อ ย า ม เ จ้ า โ ก ร ธ ขึ ง . . . . . . ใ ห้ นึ ก ถึ ง เ มื่ อ เ ย า ว์ วั ย

ร้ อ ง ไ ห้ ย า ม ป่ วย ไ ข้ . . . . . . ไ ด้ ใ ค ร เ ล่ า เ ฝ้ า ป ล อ บ โ ย น

เ ฝ้ า เ ลี้ ย ง จ น โ ต ใ ห ญ่ . . . . . . แ ม้ เ ห นื่ อ ย ก า ย ก็ ย อ ม ท น

ห วั ง เ พี ย ง จ ะ ไ ด้ ผ ล . . . . . . เ ติ บ โ ต จ น ส ง่ า ง า ม

ข อ โ ท ษ ถ้ า ทำ ผิ ด . . . . . . ข อ ใ ห้ คิ ด ทุ ก ๆ ย า ม

ใ จ แ ท้ มี แ ต่ ค ว า ม . . . . . . . . ห วั งติ ด ต า ม ช่ ว ย อ ว ย ชั ย

ต้ น ไ ม้ ที่ ใ ก ล้ ฝั่ ง . . . . . . มี ห รื อ ห วั ง อ ยู่ น า น ไ ด้

วั น ห นึ่ ง ค ง ลั บ ไ ป . . . . . . ทิ้ง ฝั่ ง ไ ว้ ใ ห้ วั ง เ ว ง

( บ ท ก ล อ น . . . . โ ด ย   อ . สุ น ท ร เ ก ตุ )

......................................................................................................

บันทึกโดย...ครูมิม

9 มกราคม /2552