ต้องอดทนกับสิ่งที่เราเลือก

เหนื่อยมาก เหนื่อยเหลือเกิน จนจะทนไม่ไหวกับอาการที่เกิดขึ้นหลังรับประทานยา

ฤทธิ์ข้างเคียงของยา  อาการเคลื่อนไหวที่ผิดปกติ เจ้ายุกยิก เราห้ามไม่ได้

ต้องต้านทาน  ลำคอแข็งเกร็งไปหมด รู้สึกแย่มาก เมื่อยล้า ไม่อยากพูดกับใคร

เพราะรู้สึกว่า ไม่สามารถควบคุมตนเองได้ มันเลื่อนลอย บอกไม่ถูก

เหนื่อยมาก หายใจไม่ออก พยายามสูดหายใจลึกๆ หลับตาลง แต่ไม่สำเร็จ

ได้แต่หาอะไรมากอด กอดแน่น(เนื่องจากอาการเกร็ง) เพื่อลดอาการเกร็ง

น้ำตามันไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว

บางครั้งมันอยู่กับเราเกีอบขั่วโมง

นี่แหละคือช่วงชีวิตหนึ่งที่เราเลือก

เราต้องอดทน กับสิ่งที่เราเลือกเอง

พยายามอย่างเต็มที่ที่จะทำให้เกิดความผ่อนคลาย ตอนพูดมันง่าย

พอทำจริงๆ มันยากเกินที่จะบอก (ทำให้นึกถึงเวลาให้คำแนะนำผู้อื่น พูดว่าย แต่ทำยาก)

กลับมาพูดถึง เจ้ายุกยิกที่เช้ามาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต

ตอนไปตรวจรักษา หมอถามว่า จะเลือกเอาอะไร ระหว่างอาการอ่อนแรง กับยุกยิก แต่เคลื่อนไหวได้

เราตัดสินใจเลือก "เจ้ายุกยิก" หมอบอกว่า คนส่วนใหญ่ก็เลือกเหมือนตัวเรา

อยากให้ทุกคนเข้าใจอาการเหล่านี้ บางคนอาจมองเป็นเรื่องตลก สงสัย รำคาญ

พวกกเราไม่ได้อยากให้มันเกิดขึ้น อยากให้.............................

ขอเท่านี้ พวกเราก๊มีแรงที่จะสู้ต่อไป

ขอบคุณทุกกำลังใจที่ส่งมาให้ เกิดความรู้สึกดีๆ ที่สร้างพลังชีวิตมาขึ้น

จะเข้มแข็ง ต่อสู้ถึงแม้ว่าจะทรมาน