เมื่อเราต้องจากกัน

ไม่รู้ว่าเรื่องที่จะบันทึกไว้ต่อไปนี้จะมีประโยชน์มากน้อยแก่ผู้อ่านอย่างไรบ้าง แต่คิดว่าเวทีแลกเปลี่ยนเรียนรู้นี้จะช่วยทำให้เรารู้สึกดีที่จะแชร์ประสบการณ์

เรา...และเค้า...มันเริ่มต้นกันอย่างรวดเร็วมาก มันเกิดขึ้นเมื่อราวๆ เกือบ 3 ปีที่แล้ว ด้วยการเริ่มต้นของเราที่ถามข้อมูลเกี่ยวกับสถานที่ทำงานใหม่กับเค้า เค้าเรียบร้อยมาก ไม่ค่อยพูด ไม่ค่อยเกเร และดูเหมือนห่วงใยเราสุดๆ แต่ที่เค้าไม่เหมือนชายใดคือ "ความไม่หล่อ" เราและเค้าจึงเริ่มคบกัน ผ่านไปไม่ถึง 3 เดือนเค้าก้อได้พาแม่เค้ามาสู่ขอเรากับแม่ ก่อนแต่งเราคิดแล้วคิดอีก "เอาหน่ะ เค้าไม่หล่อ ไม่รวย เหมือนชายอื่น แต่เค้ามีสิ่งหนึ่งที่จะให้เราได้คือ ความรัก" ราวๆ 5 เดือนเราก็แต่งงานกัน เค้าย้ายมาอยู่กับเราที่บ้าน ผ่านไป 26 วัน เค้าก้อทะเลาะกับเราและขอแยกกันอยู่กับเรา เราไม่ยอม คิดอย่างเดียวว่าต้องสร้างครอบครัวให้ได้ เค้าอยู่กับเราอย่างไม่อยากอยู่ อยากแต่จะกลับบ้านที่โคราช ไม่พาเราเค้าสังคมเพื่อนของเค้า นินทาเราลับหลัง ที่แย่ที่สุด "ด่าเราอย่างรุนแรง และใช้กำลังทำร้ายเราด้วยความโมโห" เค้าไม่เคยอยากเข้าสังคมกับที่บ้านของเรา พอกลับจากที่ทำงาน เค้าก็รีบเข้าห้องนอน ไม่สนทนากับใคร หาว่าบ้านเราเรื่องมาก จู้จี้ และสุดๆ ก็คือ เค้ารักบ้านของเค้าจนต้องแยกทางกับเรา วันนี้ผ่านไป 3 ปี แห่งความทรมาน ที่ต้องทะเลาะกัน และถูกเค้าทอดทิ้งไม่เคยดูแล ไม่เคยใยดี เราจะไม่ทนเก็บเพราะเค้าด่าเราและพ่อแม่ของเรา เค้าแสดงความเห็นแก่ตัวมากจนเกินความเป็นผู้ชาย สรุปคือ เราต้องจบกันอย่างไม่มีการรีเทิร์น ลาก่อนความรัก ผู้หญิงย่อมอยู่กับผู้หญิงไม่ได้ ลาก่อน ขอให้เราเข้มแข็งตัดใจจากเค้าอย่างถาวรทีเถอะ...