แป๊บๆ ก็มาถึงเดือนธันวาคมแล้ว วุ่นๆอยู่กันตลอดทั้งปี แต่ก็ผ่านพ้นมาได้ นับว่าเป็นช่วงเวลาที่ได้เรียนรู้อะไรต่างๆเยอะแยะไปหมด ถ้าใครไม่ได้อะไรจากช่วงเวลาที่ผ่านมาก็ลองทบทวนดูใหม่ เป็นเวลาที่มีค่าจริงๆ ปี 2551 ยังผ่านมาได้ ปีหน้ารับมือไหวแน่...ว่ามั้ย....
ธันวาคม ห้าหนึ่ง มาถึงแล้ว
ไม่ได้แซว แต่ว่า น่าผิดหวัง
ความลำบาก ยากแค้น ไม่เว้นวัน
ทางตีบตัน หมองไหม้ ไร้คนจร
เริ่มต้นปี เรื่อยมา เดือดปุดปุด
เมืองแทบทรุด น่าเคือง เรื่องสองสี
คนละฟาก ฝั่งฝัน คนพันธุ์ดี
เตะตบตี เพื่อชาติ ฟาดกันจัง
มากลางปี บันเทิง ทำงานหนัก
ทุกคนควัก มุกเด็ด ทั้งเจ็ดสี
แดงม่วงคราม น้ำเงินเขียว เหลืองแสดดี
ให้เมืองนี้ มีสุข ความทุกข์คลาย
ที่เฝ้าบ่น หอนเห่า มันเก่าแน่
อย่าห่วงแม่ วันวาน จะผ่านผัน
เราจะได้ ลาขาด เดือนปีวัน
ขี่วัวมัน มาทั้งปี ลาทีเอย
10 ธันวาคม 2551
เขียนที่บ้าน
คำกลอนเผ็ดร้อนยอกย้อนสังคมจนเห็นภาพได้แจ่มชัด สมควรที่ชนผู้ฝึกหัดคำกลอนกาพย์ พึงรับทราบกลวิธีแสดงสารสื่อใจ อันเป็นกลเม็ดที่แยบคายเหล่านี้ จะได้เอ่ยอ้างว่าเป็นกวีได้อย่างภาคภูมิ
สวัสดีค่ะ
* มาส่งความสุขปีใหม่ค่ะ