ว่าทำไมไม่ใช้โอกาสที่มีอยู่ ทำกิจกรรรมที่ดี เช่น การให้คว่ามรู้ในเรื่องอาหาร การดูแลตนเอง และอื่นๆ แทนที่จะปล่อยเวลาให้ผ่านเลยไป

พาร์กินสัน โรคที่ใครๆไม่อยากจะเป็น แต่เมื่อเป็นแล้ว ก็ต้องทำตนเองให้อยู่กับสิ่งนี้ตลอดไป ยึดถือเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต ใครจะมองอย่างไร ไม่ต้องสนใจ

ตอนนี้ตนเองรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง ซึ่งที่นั่นได้พบเจอคนอื่นที่เป็นโรคเกี่ยวกับการเคลื่อนไหว

การก้าวเดินแต่ละก้าว ช่างลำบากมากๆ เท้ามันไม่มีแรงที่จะยกขึ้น   เดินลากเท้าตลอด  แล้วมีอาการอื่นๆอีก พบบางคนเป็นมากจนอาจต้องผ่าตัด มีบางคนอายุน้อยกว่าอีก 

ในโรงพยาบาลที่ไปรับการรักษา คลินิกพาร์กินสัน ที่เปิดให้บริการช่วงเช้า 1 วัน/สัปดาห์ เฉพาะตอนเช้า แต่ละคนมาที่นี้ตั้งแต่เช้า เพื่อให้ได้คิวต้นๆ มาทุกครั้งก็จะเห็นผู้คนมากมายที่ร่วมต่อสู้กับโรคนี้  ตัวเราก็ไปแต่เช้าทุกครั้ง ส่วนใหญ่จะได้คิวที่ 1 -3  หลังจากเสียบบัตรคิว ก็จะไปรับประทานอาหาร แล้วก็นั่งรอเวลา 09.00 น. หมอมาตรวจ ในระหว่างที่รอหมอมา บางคนก็จะนั่งเงียบคนเดียว บางคนก็นั่งสั่นขาตลอด ความคิดผุดขึ้นมาแวป ว่าทำไมไม่ใช้โอกาสที่มีอยู่ ทำกิจกรรรมที่ดี เช่น การให้คว่ามรู้ในเรื่องต่างๆ  แทนที่จะปล่อยเวลาให้ผ่านเลยไป  เพราะตั้งแต่รักษามา ไม่เคยได้รับคำแนะนำจากบุคลากรทางการแพทย์เลย 

หันมามองผุ้ป่วยสักนิด มองให้ลึกลงไป แล้วคุณจะมีสุขใจ