GotoKnow
  • เข้าระบบ
  • สมัครสมาชิก
  • แผงจัดการ
  • ออกจากระบบ
GotoKnow

ควรเลือก

ฉันเองก็ต้องเลือกเหมือนกัน
ฉันเองก็ต้องเลือกเหมือนกัน  

ฉันได้รับข้อความนี้จากเพื่อนที่ดีคนหนึ่ง ซึ่งเพื่อนคนนี้ได้เลือกไปแล้ว
ฉันเองก็ต้องเลือกเหมือนกัน   และฉันก็เลือก
คราวนี้ตาพวกคุณแล้วล่ะที่จะต้องเลือกบ้าง
เรื่องมีอยู่ว่า......
ชายคนหนึ่งเคยลงโทษลูกสาววัย 5 ขวบของเขา  เพราะนำเงินไปซื้อกระดาษห่อของขวัญสีทอง ม้วนหนึ่ง ซึ่งมีราคาแพง ในขณะที่การเงินที่บ้านฝืดเคือง   และเค้าก็อารมณ์เสียอีกครั้งเมื่อลูกสาวของเขานำกระดาษสีทองราคาแพงนั้นมาห่อ  กล่องของขวัญเพียงเพื่อตกแต่งไว้ใต้ต้นคริสต์มาส แต่กระนั้น...ลูกสาวตัวน้อยก็ได้มอบกล่องของขวัญนั้นให้พ่อของเธอในเช้าวันรุ่งขึ้น
และพูดว่า "นี่สำหรับพ่อค่ะ"
พ่อของเธอกระอักกระอ่วนกับอาการที่ได้แสดงออกไปก่อนหน้านี้  แต่แล้วความโกรธก็ได้พุ่งพล่านขึ้นอีก ครั้งเมื่อเขาพบว่ามันเป็นเพียงกล่องเปล่า เขาพูดด้วยอารมณ์เกรี้ยวกราดว่า " ลูกไม่รู้จริงๆ อย่างนั้นหรือว่าการจะให้ของขวัญใคร มันจะต้องมีอะไรอยู่ใน กล่องของขวัญด้วย?"
เด็กน้อยมองไปที่พ่อของเธอด้วยน้ำตา และพูดว่า " โอ...พ่อจ๋า มันไม่ใช่กล่องเปล่าเลย หนูเป่าจูบเข้าไปจนเต็ม" ชายคนนั้นสะอึก/ตัวชาด้วยความเสียใจ เขาทรุดตัวลงแล้วโอบกอดลูกสาวไว้แน่น  เขาขอให้ลูกสาวยกโทษให้้กับท่าทางโกรธเกรี้ยวเกินเหตุของเขา
ต่อมาไม่นานอุบัติเหตุก็ได้คร่าชีวิตลูกสาวของชายคนนั้นไป และว่ากันว่าเขาเก็บกล่องของขวัญสีทองล้ำค่านั้นไว้ข้างเตียงตลอดชีวิตของเขาเลยทีเดียว  และเมื่อใดก็ตามที่เขารู้สึกท้อแท้ใจ หรือ
ต้องเผชิญกับปัญหาที่ยากเย็นแสนเข็ญ เขาจะเปิดกล่องใบนี้ เพื่อหยิบจูบในจินตนาการขึ้นมาหนึ่งจูบ แล้วรำลึกถึงความรักของลูกน้อยที่ได้ใส่จูบนั้นไว้ให้เขา ในความเป็นจริงในฐานะมนุษย์คนหนึ่ง พวกเราทุกคนล้วนได้รับกล่องของขวัญสีทองซึ่งบรรจุด้วยความรัก ที่ปราศจากเงื่อนไขและรอยจูบจากลูกๆ ครอบครัว, เพื่อน และพระเจ้า  ไม่มีสมบัติใดล้ำค่าไปกว่านี้อีกแล้ว ตอนนี้คุณมี 2 ตัวเลือกแล้วล่ะ  คุณจะ
1. ส่งข้อความนี้ต่อไปยังเพื่อนๆ และญาติๆ ของคุณ  หรือ
2. ลบมันทิ้งซะ แล้วทำเหมือนกับว่าไม่มีอะไรกระทบใจคุณเลยแม้แต่น้อย
อย่างที่เห็นนี่ล่ะ  ฉันได้เลือกข้อ 1 ไปแล้ว
 
เพื่อนคือของขวัญจากพระเจ้า  ผู้ซึ่งพยุงให้เรายืนขึ้นด้วยเท้า เมื่อปีกของเราไม่รู้ว่าจะบินอย่างไร
มองโลกในแง่ดี และฉันขอขอบคุณสำหรับ....
สำหรับสามีที่นอนกรนทั้งคืน เพราะนั่นหมายถึงเขากำลังหลับอยู่ที่บ้านกับฉัน ไม่ใช่กับผู้หญิงอื่น
สำหรับลูกสาววัยรุ่นที่กำลังบ่นเรื่องล้างจานอยู่  เพราะนั่นหมายถึงเธออยู่บ้าน ไม่ใช่ที่ถนน
สำหรับภาษีที่ต้องเสีย  เพราะนั่นหมายถึงฉันมีงานทำ
สำหรับข้าวของต่างๆ ที่ต้องคอยเก็บหลังงานปาร์ตี้ เพราะนั่นหมายถึงฉันถูกห้อมล้อมด้วยเพื่อนฝูง สำหรับเสื้อผ้าที่พอดีจนเกือบจะคับเกินไป  เพราะนั่นหมายถึงฉันมีกิน
สำหรับเงาที่คอยมองดูฉันทำงาน  เพราะนั่นหมายถึงกำลังได้รับแสงแดด
สำหรับพื้นที่ต้องคอยขัดถู และหน้าต่างที่ต้องทำความสะอาด เพราะนั่นบ้านถึงฉันมีบ้าน
สำหรับคำบ่นต่างๆ ที่มีต่อรัฐบาล  เพราะนั่นหมายถึงเรามีอิสระในการแสดงความคิดเห็น
สำหรับที่จอดรถที่อยู่ไกลสุดของลานจอดรถ  เพราะนั่นหมายถึงฉันฉันสามารถเดินได้  และฉันมีรถ สำหรับผ้ากองโตที่รอการซักรีด  เพราะนั่นหมายถึงฉันมีเสื้อผ้าสวมใส่
สำหรับความเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าทุกสิ้นวัน  เพราะนั่นหมายถึงฉันสามารถทำงานหนักได้
สำหรับเสียงปลุกในทุกๆ เช้า  เพราะนั่นหมายถึงฉันยังมีชีวิตอยู่และสุดท้าย.......
สำหรับอีเมล์ที่ส่งมาหาฉันมากมายซะเหลือเกิน เพราะนั่นหมายถึงฉันมีเพื่อนๆญาติๆ ที่คิดถึงฉันอยู่

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

คำสำคัญ (keywords): uncategorized
หมายเลขบันทึก: 22927
เขียน:
แก้ไข:
อ่าน:
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ

ความเห็น (0)