ปลัดหนุ่มนอนฟังพยาบาลสาวเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับตนเองจนจบ แต่สายตาก็ยังไม่ละจากใบหน้านั้น เขาเคยเห็นใบหน้านี้ที่ไหนหนอ คิดเท่าไรก็คิดไม่ออก สุดท้ายก็เผลอหลับไปด้วยความอ่อนเพลียอีกครั้งหนึ่ง

คู่แท้....ศิลามณี

 

            ความคิดยังกังวลอยู่กับสิ่งที่วิ่งตัดหน้ารถของเขา เพราะใบหน้าที่เขาเห็นในเสี้ยวเวลานั้น ต้องเป็นคนแน่ ๆ เขาจึงหักหลบ เป็นใบหน้าที่น่ากลัวมาก ใบหน้านั้นมีสีขาวซีด ถึงแม้ว่าตรงโค้งนั้นจะมืดสนิทก็ตาม

            ปลัดหนุ่มสะดุ้งและลืมตาตื่นขึ้น ก็รู้ว่าเขาฝันไปเพราะรอบตัวเขามีแต่ความสว่างไม่มีความมืด เหงื่อเม็ดโป้ง ๆ ผุดเต็มใบหน้า เขามองไปรอบ ๆ อย่างงุนงงนี่เราอยู่ที่ไหนหรือ

            แล้วความคิดนั้นก็ต้องสะดุดลง เมื่อมีเสียงเปิดประตู ตามด้วยเสียงนุ่มนวลถามเบา ๆ

      “ ฟื้นแล้วหรือคะ หลับไปหลายชั่วโมงเชียวค่ะ “ หญิงสาวหน้าตาน่ารักในชุดพยาบาลสีขาว กำลังยิ้มเห็นเขี้ยวสีขาวสะอาด เพิ่มเสน่ห์ให้กับใบหน้านั้น

      “ ผมอยู่โรงพยาบาลหรือครับ “ เขาถามออกไปตายังคงจ้องอยู่ที่ใบหน้าแสนงามนั้นไม่วางตา

      “ ค่ะ ลุงแช่มเป็นคนนำท่านปลัดมาส่งที่โรงพยาบาล และเฝ้าดูอาการอยู่จนเช้า นี่ก็เพิ่งกลับไป “้เสียงหวานและเปี่ยมด้วยความเมตตา รายงานให้ปลัดหนุ่มซึ่งนอนอยู่บนเตียง มีสายน้ำเกลือสีใสที่ไหลหยดช้า ๆ ผ่านเข็มเข้าสู่ร่างกาย

            พยาบาลสาวเดินมาหยุดใกล้เตียงผู้ป่วยและเล่าเหตุการณ์ที่ลุงแช่มประสบเหตุ ให้ท่านปลัดซึ่งกำลังนั่งบนเตียงมองหน้าผู้เล่าอย่างไม่วางตา

            ลุงแช่มเล่าว่า “แกนั่งสูบบุหรี่อยู่หน้าเรือนพัก กำลังเป็นห่วงท่านปลัดที่ยังไม่กลับมาจากออกตรวจตำบล ทันใดก็ได้ยินเสียงมอเตอร์ไซค์วิ่งมาด้วยความเร็วสูง แล้วมีเสียงเบรกอย่างแรง และตามด้วยเสียงโครมดังสนั่น

            ฉวยได้ไฟฉายขนาดห้าท่อน สลัดทิ้งบุหรี่ แล้วลุงแช่มก็รีบวิ่งไปตามถนนลูกรัง มุ่งไปยังจุดที่มาของเสียง จากแสงไฟจากไฟฉายฝ่าความมืดไปยังจุดที่เห็นฝุ่นสีแดงยังคลุ้งอยู่ รอยต้นหญ้าแหวกเป็นทางไปยาวไกล

            ลงจากถนนไปไม่นานลุงแช่มก็ถึงต้นเสียงดังสนั่นนั้น มองเห็นรถมอเตอร์ไซค์คันหนึ่งล้มอยู่ในในพงหญ้าสภาพพังยับเยินเพราะไปชนเอาหินก้อนโตที่อยู่ห่างจากถนนประมาณยี่สิบเมตร

            ส่องไฟฉายดูรถก็จำได้ว่าเป็นรถของท่านปลัด แต่หาท่านปลัดไม่เจอ

            “ท่านปลัดครับ....ท่านปลัดครับ” ลุงแช่มตะโกนเรียกเสียงหลงด้วยความเป็นห่วงเจ้านาย แต่เงียบสงบไม่มีเสียงตอบรับ ลุงแช่มส่องไฟไปมาระหว่างสองข้างทางที่เป็นรอยแหวกของหญ้า จนเห็นเงาตะคุ่มอยู่ในพงหญ้าห่างจากถนนสักสิบเมตร

            แกตรงเข้าไปส่องไฟดูหน้าผู้ได้รับอุบัติเหตุ ก็เห็นเป็นท่านปลัดจริง ๆ แกพยายามหารอยแผลตามเนื้อตัวของเจ้านายก็ไม่เห็นมีรอยขีดข่วน มีแต่ฝุ่นที่จับตามแขนและเสื้อผ้า

            ลุงแช่มวิ่งกลับไปบ้านบอกเมียว่าท่านปลัดได้รับอุบัติเหตุรถแหกโค้ง สองผัวเมียรีบขึ้นรถ ลุงแช่มขับรถมายังจุดเกิดเหตุ แล้วช่วยกันยกท่านปลัดซึ่งหมดสติอ่อนปวกเปียกขึ้นรถนำส่งโรงพยาบาล”

 

                  คุณหมอตรวจสอบดูแล้วไม่มีรอยแผลใด ๆ ก็ให้พยาบาลทำความสะอาดฝุ่นจากร่างกาย แลเห็นความอ่อนเพลียปรากฏชัดบนใบหน้านั้น จากนั้นก็สั่งให้พยาบาลจัดหาน้ำเกลือมาให้ผู้ป่วย

            ปลัดหนุ่มนอนฟังพยาบาลสาวเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับตนเองจนจบ แต่สายตาก็ยังไม่ละจากใบหน้านั้น เขาเคยเห็นใบหน้านี้ที่ไหนหนอ คิดเท่าไรก็คิดไม่ออก สุดท้ายก็เผลอหลับไปด้วยความอ่อนเพลียอีกครั้งหนึ่ง

 

                        โปรดติดตามตอนต่อไป

                                 สวัสดีครับ