เด็กผู้หญิงคนหนึ่งนั่งเหงาอยู่ริมหน้าต่างเธอมองดูกระถางต้นไม้ที่แห้งเฉา ดินแตกระแหง แต่ยังมีเมล็ดพืชงอกงามอยู่ในนั้นเธอเก็บเมล็ดพืชนั้นมาด้วยความสงสัย...อยากรู้ว่ามันงอกขึ้นมาได้อย่างไร?
เธอนำเมล็ดพืชนั้นมาปลูกในกระถางใบใหม่..รอคอยวันที่มันจะเติบโตเธออยากเห็นเมล็ดพืชโตเร็วจึงรดน้ำ จนล้นกระถาง..
.. วันที่ 2
เธอเฝ้าดูการเจริญเติบโตของเมล็ดพืชนั้น..ทันใดนั้นก้อมีปลาทองออกมาจากเมล็ดนั้น
เด็กหญิงเอาปลาทองใส่ไว้ในโหลและคิดว่าคงรดน้ำมากเกินไปจึงเอากระถางไปใส่ไว้ในเตาอบและเฝ้าดู
..วันที่ 3
เธอเปิดเตาอบออกดูเห็นลูกไก่เดินอยู่ในนั้นมันมองมาที่เธอและเดินตามเธอตลอดเวลาเด็กหญิงมีความคิดว่าควรจะใส่ปุ๋ยให้มันและเริ่มเทปุ๋ยจนหมดถุงและ..รอ
.. วันที่ 4
มีริบบิ้นสีแดงออกมาจากเมล็ดเธอดีใจมากนำริบบิ้นมาผูกให้กับลูกไก่แต่ละวันเด็กผู้หญิงจะเฝ้ารอดูว่าจะมีอะรัยออกมาจากเมล็ดพืชอีกเธอมีความสุขกับการได้ดูแลเมล็ดพืช รดน้ำ พรวนดิน ให้แสงแดด
... วันที่ 30
เด็กหญิงเบื่อที่จะรดน้ำ และดูแลต้นไม้ไม่ตื่นเต้นกับสิ่งที่จะออกมาจากเมล็ดพืชนั้นเหมือนแต่ก่อน..ต้นไม้เริ่มแห้งเฉาใบไม้เริ่มเป็นสีเหลืองไม่มีอะไรออกมาจากเมล็ดพืชอีก..
.. วันที่ 180
ใบไม้เริ่มแห้งกรอบดินเริ่มแตกแยกเหมือนครั้งแรกที่เด็กหญิงเจอมัน..เธอเศร้าเสียใจอย่างมาก
... วันที่ 250
เด็กหญิงรดน้ำในปริมาณที่พอเหมาะ...เธอมีความหวังที่จะได้พบสิ่งที่ทำให้ประหลาดใจอย่างที่เคยเป็น
.. วันที่ 251
เธอนำกระถางมารับแสงแดดอ่อนๆตอนเช้าด้วยใจที่เบิกบานและเต็มไปด้วยความหวัง
.. วันที่ 252
เธอใส่ปุ๋ยและพรวนดินให้ต้นไม้มีลูกไก่ที่ผูกริบบิ้นสีแดงและปลาทองในโหลอยู่ใกล้ๆ
.. วันที่ 300
การเอาใจใส่ดูแลอย่างใกล้ชิดของเธอทำให้ต้นไม้กลับมาออกใบเขียวชอุ่ม..
และที่น่าประหลาดใจคือเมล็ดพืชกลายเป็นดอกสีขาวเล็กๆรูปร่างคล้ายหัวใจ
เด็กหญิงตื่นเต้นดีใจกว่าทุกครั้ง
.. วันที่ 340
เธอร้องเพลงและพูดคุยกับดอกไม้สีขาวนั้นทุกเวลาที่ว่างเธอรู้สึกมีความสุขมาก..ที่ได้คอยเอาใจใส่โดยลืมไปสนิทว่ามันจะกลายเป็นอะไรต่อไป..เด็กหญิงไม่คาดหวังให้ดอกไม้กลายเป็นสิ่งใด
เธอทนุถนอมและดูแลมันอย่างดีที่สุด
.. วันที่ 365
เด็กหญิงนั่งอยู่ริมหน้าต่างกระถางตรงหน้าเธอไม่มีดอกไม้สีขาวรูปหัวใจอีกแล้วดอกไม้ที่เธอเฝ้าดูแลหายไป!!..แต่เธอไม่เศร้าไม่เสียใจ ไม่ร้องไห้เพราะเด็กผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่ริมหน้าต่าง
เขาสามารถพูดคุยกับเธอ ยิ้มให้เธอ ไปทุกที่กับเธอเข้าใจเธอ และเธอก็ไม่เคยเหงาอีกเลย......
** คุณรู้หรือยังว่าดอกไม้สีขาวรูปหัวใจกลายเป็นอะไร**
เด็กผู้หญิงใช้เวลา 1 ปี ในการเรียนรู้เรื่องความรักเธอเรียนรู้ว่า
- เมื่อเธอรดน้ำมากๆไม่ได้แปลว่ามันจะเจริญเติบโตเร็วมันอาจกลายเป็นสิ่งที่เธอคิดไม่ถึง
-การเอาใจใส่กันเป็นสิ่งที่ช่วยหล่อเลี้ยงให้ความรักคงอยู่ต่อไป
-การรอคอยเมื่อครั้งแรกเต็มไปด้วยความตื่นเต้นแต่นานเข้าจะกลายเป็นความท้อแท้และเบื่อหน่าย
-ถึงเรายอมรับที่จะสูญเสียแต่ไม่มีทางหนีจากความเจ็บปวดได้
- ไม่มีคำว่าสาย สำหรับความรัก เราเริ่มต้นใหม่ได้เสมอ
-การที่เราคาดหวังกับความรักมากเท่าไรเมื่อไม่เป็นอย่างที่หวังเราจะยิ่งเจ็บปวดมากเท่านั้น
คุณล่ะใช้เวลาเท่าไรในการทำความรู้จักและพยายามเข้าใจในความรักความรักไม่มีข้อปฏิบัติที่ตายตัวแต่ละคนจึงต้องค้นหาคำตอบด้วยตัวเอง ตามวิธีที่แตกต่างกัน....
ของพี่คงต้องใช้เวลาทั้งชีวิตซะแล้ว (น่าสงสารเนอะ)
แล้วคนเขียนใช้เวลาเท่าไหร่ในการเรียนรู้เรื่องที่เขียนละคะ
ไม่ว่าเวลาจะผ่านเลยไปสักเท่าใด โลกใบนี้ก็ยังอยู่ได้เพราะความรักคงจะเป็นสิ่งเดียวกระมังที่ทำโลกใบนี้น่าอยู่
ถึงแม้ว่าดอกไม้จะแห้งเหี่ยวเฉาเพราะขาดสิ่งหล่อเลี้ยง แต่ใจของคนจะพองโตทุกครั้งที่มีรัก ซึ่งเขาและเธอคนนั้นมอบให้แก่กันด้วยความจริงใจ
อนิจจาสิ่งที่บอกว่ามันควรจะลงตัวด้วยตัวของมัน อาจจะเป็นสี่งที่หายากก็ได้ โยมลองมองไปรอบๆตัวดูซิ มีความรักที่องค์ประกอบครบมากน้อยเพียงใด เมื่อโยมได้ฟังก็จงเข้าใจหลักของธรรมชาติเถิด บางสิ่งเราวิ่งไล่เหมือนเงา เหนื่อยก็หยุดซะบ้างสิ่งดีๆก็จะเข้ามาเชื่ออาตมาเถอะ
การที่เราคาดหวังกับความรักมากเท่าไรเมื่อไม่เป็นอย่างที่หวังเราจะยิ่งเจ็บปวดมากเท่านั้นข้อนี้โยมบอกเอง อย่าคาดหวังอะไรให้มากปล่อยวางซะบ้าง