“เด็กดื้อกลับใจ”
หลายปีก่อนได้เคยอ่านเรื่องแปลสั้นๆ ว่าด้วยเรื่อง “คนตายเล่าให้ฟัง” เป็นเรื่องของวัยรุ่นคนหนึ่ง อายุ 18 ปี ขับรถด้วยความคะนอง จนกระทั่งพบอุบัติเหตุเสียชีวิต วิญญาณมานั่งรำพึงอยู่บนป้ายหลุมศพ เสียดายชีวิตตัวเอง แต่ก็ไม่มีประโยชน์อะไร...
และเมื่อได้อ่านข้อเขียนจากคอลัมม์เล็กๆ ชื่อ “เด็กดื้อกลับใจ” ใน Who weekly People news magazine ฉบับวันที่ 18/11/51 ของบริษัทโซลิต มีเดีย (ประเทศไทย) ก็สะกิดใจ มาเล่า สู่กันอ่านด้วยคล้ายกับเรื่องแรก ผิดตรงคนเล่า “ยังมีชีวิตอยู่”
ดลลาภ เกียรติสุไพบูลย์ หนุ่มลูกคนจีนผู้มีฐานะดี ปัจจุบันของเขาคือผู้บริหารบริษัทสถาปนิกแห่งหนึ่งในกรุงเทพ เล่าชีวิตสุดขั้วตอนวัยหนุ่มว่า เบื่อหน่ายการเคี่ยวเข็ญให้ร่ำเรียนของครอบครัว เมื่อเริ่มเข้าเรียนมหาวิทยาลัยใหม่ๆ ดื่มเบียร์ขนาดเมามาย แล้วขับรถ...แน่นอน เขาเกิดอุบัติเหตุ ..รถวิ่งด้วยความเร็วสูงและเสยเข้ากับรถตู้ แล้วเบียดเกาะกั้นกลางถนนทำให้ยางระเบิด รถไปชนอีกฝั่ง..รถพังทั้งคันและเขา..แน่นอนได้รับบาดเจ็บ................ครั้งที่สองคราวนี้ฝ่าไฟแดงชนรถ 4 คันและถอยไปชนรถตำรวจ รถพังตัวก็เจ็บคู่กรณีก็มาก และก็ต้องเสียเงินมากด้วย เขาเห็นพ่อต้องหลั่งน้ำตา ต้องไปกราบไหว้ตำรวจทุกวัน ไม่เหลือใครช่วยอีกนอกจากพ่อ-แม่ เขาคิดได้กลับชีวิตกลายเป็นคนขยันทำงานเต็มที่ถึง 8 ปี ปัจจุบันสร้างโฮมออฟฟิตขึ้นมา สร้างความภูมิใจมาแทนคำเยาะหยันและเห็นบทเรียนด้านเลวด้านดีที่เขาใช้เป็นอุทาหรณ์สอนชีวิตตลอดไป
นี่คือโชคดีของคน ดวงดี ที่มัจจุราชตามความเร็วรถไม่ทัน จึงกระชากวิญญาณเขาไม่ได้ แต่ถ้ายังขืนดื้อดึงต่อ คงต้องกลับไปอ่านเรื่องข้างต้นแน่นอน..ใช้ไหมคะ อยากให้ทุกคนได้อ่านโดยเฉพาะคนที่ใช้ชีวิตแรงๆ เพราะโดยสรุปก็คือคนเป็นๆที่ทำดีได้มีค่ามากกว่าคนตายหรือคุณว่าไงคะ!
หวัดดีค่ะ.....พี่เล็ก(คนสวย)
สวัสดีค่ะน้องปุ้ยผู้น่ารัก ty มาที่แวะเข้ามาชม