ความอิจฉาเป็นดั่งเม็ดทรายในดวงตา

เราคนไทยด้วยกัน  ควรรู้จักให้อภัยกัน  ควรเคารพกฎกติกาของสังคม และที่สำคัญหากคนอื่นได้ดีควรรู้จักพลอยยินดี (มุทิตา)  แล้วใจเราจะเป็นสุข คนรอบข้างก็เป็นสุข รวมทั้งสังคมก็เป็นสุข  อยากเห็นคนไทยรักกัน ชาดกเรื่องพระโลสกติสสะ เป็นเรื่องที่มีคติที่สอนเรื่องโทษของความริษยา เลยนำมาให้เพื่อนได้อ่านครับ

ในสมัยพุทธกาล มีพระอรหันต์รูปหนึ่งชื่อโลสกติสสะ ตอนท่านถือปฏิสนธิในครรภ์มารดา  บิดามารดาก็ได้รับทุกข์แสนสาหัส  บ้านของท่านเกิดไฟไหม้จนบิดามารดาสิ้นเนื้อประดาตัว  แต่พวกท่านก็เพียรอดทนเลี้ยงดูจนเติบใหญ่รู้ความ  เมื่อเดินไปไหนมาไหนได้ก็ถูกทอดทิ้งให้เป็นขอทานอยู่ข้างถนน  วันหนึ่งพระสารีบุตรเถระเห็นเข้าจึงสงสาร  พระเถระได้หยั่งรู้ว่าเด็กคนนี้เคยสั่งสมบารมีธรรมมาในชาติปางก่อน   จึงได้นำมาวัดแล้วให้บวชเป็นสามเณร   ต่อมาท่านอุปสมบทเป็นพระภิกษุชื่อโลสกติสสะ  ภายหลังเจริญวิปัสสนากรรมฐานแล้วบรรลุธรรมเป็นพระอรหันต์  ตั้งแต่ท่านเกิดมาจนกระทั่งบรรลุอรหัตผล  ไม่เคยกินอิ่มแม้สักวันหนึ่งเลย  ทั้งนี้เพราะเวลาที่ท่านบิณฑบาตอยู่  เมื่อคนใส่บาตรท่านแล้วอาหารในบาตรหายไปเองก็มี  แม้อาหารจะมีอยู่เพียงเล็กน้อย  แต่คนอื่นกลับเห็นอาหารเต็มบาตร  เลยไม่ได้ถวายอีกก็มี  อกุศลกรรมนี้เป็นผลของความริษยา

เรื่องราวในอดีตชาติมีว่า  สมัยหนึ่ง  เมื่อพระกัสสปสัมมาสัมพุทธเจ้าอุบัติขึ้นในโลก     พระโลสกติสสะนี้เคยบวชเป็นพระภิกษุในพระพุทธศาสนา    ท่านเป็นภิกษุผู้ทรงศีล  วันหนึ่งพบพระเถระรูปหนึ่งที่เป็นพระอรหันต์เดินทางมาจากแดนไกล  พระโลสกติสสะไม่ทราบว่าพระรูปนี้สำเร็จสมณกิจแล้ว  ท่านยังเกรงว่าโยมอุปัฏฐากจะเลื่อมใสพระอาคันตุกะรูปใหม่  ด้วยความริษยาจึงแกล้งทำให้พระอาคันตุกะนั้นอดอาหารหนึ่งมื้อ  ผลกรรมนี้ส่งผลให้ท่านตกนรกเป็นเวลานาน  แล้วมาเกิดเป็นคนที่ไม่เคยกินอิ่มเลย

เมื่อท่านใกล้จะปรินิพพาน  พระสารีบุตรหยั่งรู้ว่าท่านจะปรินิพพานในวันนั้น  จึงใช้คนนำอาหารไปให้ท่าน  เพื่อจะได้ฉันอาหารอิ่มก่อนปรินิพพาน  แต่ด้วยผลกรรมเก่าทำให้คนนำอาหารลืมเสีย  แล้วเทอาหารทิ้ง  ต่อมาพระสารีบุตรนึกขึ้นได้จึงส่งคนไปถามท่านว่าฉันอาหารหรือยัง  ท่านตอบว่าวันนี้ไม่ได้ฉันอะไร  พระสารีบุตรจึงนำยาจตุมธุ  (ของหวาน ๔ อย่างที่นำมาเคี่ยวผสมกัน  ประกอบด้วย  น้ำผึ้ง  น้ำอ้อย  เนยใส  และน้ำมันงา)  ไปให้ท่านฉัน  โดยที่พระเถระได้จับบาตรไว้ตลอดเวลาที่ท่านฉันอยู่    หากพระเถระไม่จับไว้ยาจตุมธุอาจจะหายไปจากบาตรด้วยผลกรรม    พระโลสกติสสะฉันอิ่มวันนั้นเพียงวันเดียวแล้วปรินิพพานในวันนั้นนั่นเอง  จะเห็นว่าผลของความริษยานั้นส่งผลในปัจจุบันและอนาคต  สามารถติดตามให้ผลจนถึงช่วงเวลาที่จะปรินิพพานอีกด้วย