พูดคำดีหนึ่งคำได้คำดีสิบคำ เราสร้างมิตรหนึ่งคนได้มิตรสิบคน นี่คือศิลปะแห่งชีวิตที่ยิ่งใหญ่ ยิ่งให้ยิ่งได้รับ ยิ่งให้ยิ่งได้รับ

ลูกชาวไร่

ไร่ สวน คือชีวิต

ชีวิตคือไร่สวน

เมื่อครั้งยังเป็นเด็ก

ไร่สวนคือสนามเด็กเล่น

ไร่สวนคือสวนสนุกของฉัน

ฉันเรียน เล่น กับของเล่นที่ชื่อว่า ข้าว ข้าวโพด พริก มะเขือ ถั่ว อีกสารพัน

ฉันเรียน เล่น กับห้วย หนอง คลองบึง และลำน้ำน้อยใหญ่

นี่คือสนามเด็กเล่นของฉัน

พ่อสอนฉันเล่น เล่น

ใส่เบ็ด แน่ง เหวี่ยงแห เอาปลา (แน่ง คือ ข่าย อุปกรณ์หาปลาชนิดหนึ่ง)

ส่องแค่ แก๊กปลา แทงปลา ยิงปลา

ปลาใหญ่ ปลาเล็ก ปลามัน

ล้วนอาหารฉัน อาหารครอบครัว

ได้มากได้น้อยไม่สำคัญ

ได้มากก็แบ่งปันมาก ได้น้อยก็แบ่งปันน้อย พอเจือจาน

ให้อุ้ย ป้า น้า ลุง ได้กิน

แบ่งปัน แบ่งปัน แบ่งปัน จึงพันผูก

พ่อสอนฉันเล่น เล่น

ใส่คุบ ใส่แห้ว ดักหนู แต่พลบค่ำ (คุบ คือ กรงดักหนู, แห้ว คือ แร้ว ดักหนู)

ตื่นเช้าก่อนฟ้าสาง

ไป “ใจ” แห้ว และ “ใจ” คุบ

“ใจ” คือความใส่ใจ เอาใจไปดู

ได้หนูมาเป็นอาหารฉัน อาหารครอบครัว

ใส่ใจ ใส่ใจ ใส่ใจ จึงได้ใจ

พ่อสอนฉันเล่น เล่น

ทุ้งข้าว ใส่ข้าวไร่ (ทุ้งข้าว เป็นวิธีการปลูกข้าวไร่)

พ่อบอกปลูกหนึ่งได้สิบ

หนึ่งได้สิบ หนึ่งได้สิบ หนึ่งได้สิบ

ฉันบอกว่าไม่เข้าใจ

พ่อบอกดูสิ

เราปลูกแค่ข้าว

แต่เราได้แตงไทย แตงกวา ถั่วแดง ถั่วดำ ถั่วแระ งา อ้อยเย้า ข้าวโพด อีกสารพัน

ก็เรากินมันทิ้งขว้างลงไปไร่สวน

เม็ดเล็กหนึ่งเม็ดเติบโตใหญ่

กลายเป็นเม็ดพันธุ์ให้ฉันได้กินได้ใช้

นี่คือปลูกหนึ่งได้สิบที่พ่อบอก

เฉกเช่นเดียวกับชีวิต

เราพูดดีหนึ่งคำได้คำดีสิบคำ

พูดคำดีหนึ่งคำได้คำดีสิบคำ

เราสร้างมิตรหนึ่งคนได้มิตรสิบคน

นี่คือศิลปะแห่งชีวิตที่ยิ่งใหญ่

ยิ่งให้ยิ่งได้รับ

ยิ่งให้ยิ่งได้รับ

พ่อน้องซอมพอ

๑๓ พฤศจิกายน ๒๕๕๑