ปึ้ด ผู้น่าสงสาร

สิ่งที่ยากยิ่งนักแต่ทำแล้วรู้สึกมีความสงบสุข คือการปรับเปลี่ยนความรู้สึกนึกคิดของตนเอง

 

"อยู่กับลมหายใจ ด้วยใจที่เบาๆ"    ฝึกได้แล้วจะมีความสุขค่ะ

 

เมื่อวันที่ 11 พย.แป้ได้ไปเยี่ยมบ้านและทำประชาคมสุขภาพ ชมรมเบาหวาน กะพี่ป้อม ไปพบ ปึ้ด(ผป.เบาหวาน)  ประชาชนที่อยู่ในเขตแต่พบว่าการเข้าถึงบริการสุดแสนจะยากเย็นด้วยบริบทของครอบครัว แม่ตายไปเมื่อสองปีที่แล้ว  แม่จากไปพร้อมกับความรู้สึกที่อ้างว้าง กลัว ว่าตัวเองต้องมีสภาพไมเต่างจากแม่แน่นอน!  เค้าอยู่บ้านคนเดียว บ่นลำบากมาก อยากตาย  อยู่ไปก็ไม่หาย  ปึ้ดดูหน้าตาอิดโรย ซีดเซียว ชอบดื่มเหล้าขาว ช่วงนี้เพลาๆลงแล้ว  เท้าที่สกปรกและมีแผลที่หัวแม่เท้าซ้าย ดำๆ  ไม้ที่ช่วยค้ำให้ตัวเองเดินแล้วไม่ล้ม ทำด้วยไม้ไผ่ ดีหน่อยที่ดูแล้วมั่นคงไม่น่าจะหัก   แป้ฉุกคิดถึงที่ได้ดูในทีวีที่เมืองนอกเค้าให้ผป.ดมออกซิเจนด้วยขณะทำแผล หลังทำความสะอาดแผลเขายังไม่ปิดแผล แต่จะปล่อยออกซิเจนใส่แผลประมาณ 30 นาที  ผลแผลหายดีและเร็วขึ้น ก็นึกในใจว่าเคยได้ยินคุณจุ๋มกำลังศึกษาทำเรื่องนี้    จากการพูดคุยกะพี่ป้อมที่เป็นเจ้าของไข้ พี่เค้าก็เห็นด้วย แต่แป้รอมานาน 2 วันไม่เห็นพี่เค้าทำอะไร  พอดีแป้เลยตัดสินใจ(แม้เสี่ยงต่อการที่พี่เค้าจะโกรธ  ล้ำเส้น)  ปรึกษาป้าแอ๋ว  พี่เสนอให้ประสานต่อที่จ๋า (รับผิดชอบการดูแลผู้ป่วยระยะสุดท้าย) และเป็นที่น่ายินดี จ๋ารับปาก แป้เลยประสานทม และรถ (รถซึ่งไม่ค่อยว่างสำหรับPCU) ออกเยี่ยมปึ้ดทันที เพื่อประเมินและนำสู่กระบวนการรักษาต่อเนื่อง  .......หวังลึกๆ แผลปึ้ดหายดี  ไม่ถูกตัด  สุขภาพจิตได้รับการดูแล และไม่คิดอยากตาย จนนำไปสูู่่การปรับพฤติกรรมการอยู่การกินที่เหมาะสมต่อไป 

 

ด้วยที่เมื่อวานปึ้ดรับปากแล้วแต่ไม่ยอมมาตามสัญญา  เกิดอะไรขึ้นกับปึ้ด เป็สิ่ิ่งที่ต้องค้นหา วันนี้พร้อมรถคู่ชีพ ของPCU หลังประสานไปหาอสม.แล้ว  ไม่เห็นปึ้ดเลย  ...ในวันพรุ่งนี้เป็นวันเสาร์ ก่อนกลับบ้านวันนี้จะไปแวะดูปึ้ดอีกรอบ   ....... ถ้าไม่พบก็จะไปใหม่ในวันอาทิตย์..หลังจากให้บริการตรวจคัดกรองมะเร็งปากมดลูก(8-12น.)...เป็นห่วงจริงๆ

หวังว่าจะได้พบปึ้ดดังใจหวัง.........