ความตายเป็นเรื่องที่ใกล้ตัวมาก ... ยังมีอะไรอีกมากมายที่อยากทำ


         ไม่น่าเชื่อนะค่ะ...ว่าเวลา 25 ปีที่ผ่านมาของดิฉัน จะเคยได้ยินเพื่อนรุ่นเดียวกันหรืออายุมากกว่านิดหน่อยบ่นถึงความตาย ว่าชีวิตนี้จะอะไรมากมายเดี๋ยวก็ต้องตายเหมือนกัน

         จากการไป Workshop ที่ชลพฤกษ์ รีสอร์ท จังหวัดนครนายก เมื่อวันที่ 5-7 พฤศจิกายนที่ผ่านมาได้มีการตั้งวง Dialogue ขึ้น ซึ่งในช่วงแรกวงจะเงียบ ๆ เพราะยังไม่มีผู้เข้าร่วมคนไหนผู้อะไรขึ้นมา แต่พอผู้เข้าร่วมเริ่มพูด ... ก็รู้สึกถูกใจกับหลาย ๆ เรื่องที่ผู้เข้าร่วมได้พูดขึ้น โดยเฉพาะเรื่องความตาย ผู้เข้าร่วมได้พูดถึงความตายว่า ปีนี้นึกถึงความตายขึ้นมา ว่าถ้าตายแล้วจะเป็นอย่างไร จะรู้สึกอย่างไร หลังจากนั้นก็ได้มีผู้เข้าร่วมคนอื่น ๆ ได้พูดถึงความตาย...บางคนรู้สึกกลัว บางคนเล่าว่าได้รู้สึกว่าตัวเองตายไปแล้ว 2 ครั้ง แต่ก็ฟื้น รู้สึกตัวอีกทีก็ปรากฏว่าตัวเองอยู่ในห้อง ICU

         สำหรับดิฉันแล้ว... คิดว่าความตายเป็นเรื่องที่ใกล้ตัวมาก จะเกิดขึ้นเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ด้วยความคิดว่าความตายเป็นเรื่องใกล้ตัว จึงรู้สึกกลัวเหมือนกัน..ยังไม่อยากตาย เพราะคิดว่ายังมีอะไรอีกมากมายที่อยากทำ แต่ยังไม่ได้ทำ...มากมายจริง ๆ มีอะไรที่อยากเรียนรู้อีกหลายอย่าง ยังมีสถานที่อีกหลายที่ที่ยังไม่ได้ไปหรือเคยไปมาแล้วแต่อยากไปอีก และที่สำคัญ คือ ยังไม่ได้ตอบแทนพระคุณพ่อแม่อย่างที่ตั้งใจเท่าไหร่เลย

        และยังคงมีคำถามว่า..ถ้าพรุ่งนี้โลกจะแตก วันนี้จะทำอะไร สิ่งที่ดิฉันเคยคิด คือ จะทำเหมือนทุก ๆ วัน แต่พอฉุกคิดอีกทีก็เปลี่ยนคำตอบดีกว่า....ถ้าพรุ่งนี้โลกจะแตก ดิฉันจะไปหาคนที่เรารักหรือไม่ก็โทรหาเขา...

        นี่เป็นเกร็ดเล็ก..เกร็ดน้อยที่ดิฉันได้จากประสบการณ์การทำงานและถ้ามีอะไรที่น่าสนใจจะนำมาเล่าเพื่อแบ่งปันกันอีกนะค่ะ