ประวัติความเป็นมา

           ประวัติการแพทย์แผนไทยนั้นเริ่มมีบันทึกไว้ตั้งแต่ในสมัยพุทธกาล  มีชายผู้หนึ่งชื่อชีวกโกมารภัจจ์มีความสนใจในการศึกษาวิชาแพทย์  เพราะเหตุว่าเป็นวิชาที่ประกอบอาชีพไม่เบียดเบียนผู้ใด  เป็นผู้ปฏิบัติประกอบด้วยเมตตากรุณา   ปรารถนาที่จะให้มนุยษ์มีความสุข   จึงได้ไปศึกษาวิชาทางการแพทย์ในสำนัก-ทิศาปาโมกข์ในเมืองตักศิลา    ท่านเป็นผู้ที่ฉลาดมีความสามารถในการเรียนรู้   เรียนได้เร็ว   เรียนได้มากความทรงจำดี  ใช้เวลาเรียนน้อยกว่าผู้อื่น  เมื่อจบวิชาแพทย์แล้ว    สามารถรักษาคนไข้ครั้งเดียวก็หายได้ ในเวลาต่อมาพระเจ้าพิมพิสารทรงประชวรด้วยโรค  พระภคันทละ  (คือโรคริดสีดวงทวาร)   ก็ทรงโปรดให้หมอชีวกโกมารภัจจ์เข้าไปถวายการรักษา     หมอชีวกโกมารภัจจ์ท่านได้ถวายการรัษาด้วยการทายาเพียงครั้งเดียว  พระเจ้าพิมพิสารก็ทรงหายจากโรคที่เป็น  จึงโปรดให้เป็นแพทย์หลวงประจำพระองค์และฝ่ายในกับบำรุงพระสงฆ์    นับว่าหมอชีวกโกมารภัจจ์เป็นแพทย์ผู้มีความรู้ความสามารถในครั้งพุทธกาล   และมีผู้เคารพยกยองอย่างมาก