หลังเสร็จภาระกิจตอนเย็น note book ที่ได้เตรียมไปเพื่อบันทึกข้อมูลได้เริ่มทำงานขึ้นแป้ได้เริ่มบันทึกความรู้สึกของผู้เข้าอบรมต่อการจัดอบรมสัมมนา เป็นความสุข ตื้นตันใจ ทุกคนได้เกินความคาดหวังและมีความปลื้มใจกับวิธีการอบรม การถ่ายทอด วิธีการคิด การฟัง การบันทึก ได้เปิดใจเชิงบวก จากที่ไม่เคยได้พูด ก็ได้พูดอย่างสบายใจ และได้สัญญาจะนำไปปฏิบัติเพื่อตัวเองและประชาชนโดยเฉพาะผู้ป่วยเบาหวานต่อไปและอยากให้ผู้อื่นได้รับโอกาสนี้เหมือนตนเอง
จากความว้าวุ่นว่าจะเริ่มการสร้างทีมอย่างไร.......>วันนี้ทำให้แป้รู้นิดหนึ่งแล้วว่า การใช้สุนทรียสนทนาเป็นจุดประกายทีมของพวกเราชาวเสลภูมิ แป้คิดว่าการทำอย่างต่อเนื่องไม่ขาดช่วง นั่นเป็นกลยุทธ์หนึ่งที่สำคัญ......จะนำฝันไปสู่ความจริง
R2R เป็นอย่างไร นั่นเป็นคำที่แป้สนใจและสัญญากะตัวเองต้องทำให้เกิดให้ได้ ทีม เป็นหนึ่งฝันที่ก่อนเกษียณราชการแป้จะพยายามสานต่อให้ผู้คนที่แตกกระจายในความคิดการทำงานแบบเดิมๆ
ผู้ป่วยเบาหวานที่ขึ้นทะเบียนรักษาที่โรงพยาบาลเสลภูมิ ประมาณ สี่พันราย แล้วบางส่วนที่ไม่เข้าสู่ระบบการดูแลล่ะ จะทำอย่างไร ลำพังเราที่มีสองมือ หนึ่งความคิดจะทำให้เกิดการป้องกัน ควบคุมครบวงจรได้อย่างไร
ทุกเช้าแป้ไปเยี่ยมผู้ป่วยในเขตเทศบาลตำบลเวลภูมิที่นอนพักรักษาตัวในโรงพยาบาล ....ในใจลองยับๆดูหน่อย "อ๋อย พี่ได้ไปดูการนำเสนอR2R มาน่าสนใจมากรู้มั้ย" แรกๆน้องก็กังวล ยากมั้ย เราจะทำได้มั้ย หนูจะมีเวลาหรือเปล่า เป็นหลายๆคำพูด และนึกคิดของน้อง ...เอ! เราจะขายไอเดียเราต่อดีมั้ย พอมองดูแล้ว ตึกผู้ป่วยในหญิงเปิดใจมาก แป้ก็เริ่มพูดถึงถี่ขึ้น "พี่มองเห็นฝ่ายการพยาบาลเราทำงานหนักมาก แล้วถ้าพี่ลองถามเล่นๆ อะไรที่เราภูมิใจจากการปฏิบัติงานของเรา ฮะๆๆๆๆ เป็นอะไรที่ไม่มีคำตอบบสำหรับตัวเอง ....ได้โอกาสแล้วเราdirect sale ต่อ พูดเกือบทุกวัน จนอ๋อย และพี่แก้ว แต่พี่ต้องช่วยหนูนะ ได้เลย เต็มใจ เรา อ๋อยและแป้ อ๋อยคิดว่าอะไรี่เราเอ๊ะ! ตลอด นั่นแหละใช่เลยที่เราจะได้สืบค้น ตามหลักคิด หลักวิชา และหลักปฏิบัติ จะช่วยให้เรามีความสุขกับการทำงาน เพราะเราได้ช่วยให้คนที่อยู่ในภาวะที่ต้องการสนับสนุนให้ตัวเองเข้มแข็ง เราให้บริการตามหลักวิชาการ และผลออกมา ...สุดท้ายคือความปลอดภัย และประทับใจของพี่น้องประชาชนเบาหวานของเรา อ๋อยลองคิดดูหน่อยนะว่าสนิทสนมกะใคร ชวนเขาเลย เป็นการส่งโอกาสดีๆให้เพื่อนเรา นาง
เป็นคนที่อ๋อยชวนและได้ตกลง แป้ก็เลยทำตัวเป็นคุณอำนวยซะเลย สามสหายได้พบปะพูดคุยกันบ่อยขึ้นจนเกิดโครงการในฝันขึ้นมา "เราจะหารูปแบบที่เหมาะสมมาให้ผู้ป่วยนะ" นั่นเป็นการตัดเสือ้ให้คนอื่นใส่โดยไม่ได้ถามความต้องการของเขาเลย หลังเสร้จแล้วทั้ง สองโครงการ(ในฝัน) จึงได้ปรึกษาผู้อำนวยการเกี่ยวกับความเป็นมาและงบประมาณ ....ด้วยความเมตตาที่ครูบาอาจารย์ที่มีต่อศิษย์ ...ท่านให้แนวคิดการดำเนินงานและให้กำลังใจ อมยิ้มได้ทุกวันที่นึกถึงคำพูดที่แสนจะชื่นใจ จาก ผู้อำนวยการ ...อาจารย์ ถ้าหลายๆท่านที่เป็นผู้บริหารได้รับทราบความรู้สึกของแป้ ...แม้คำพูดที่น้อยนิดก็เป็นพลังผลักดันให้ คนทำงานได้มีกำลังใจที่จะสานฝันต่อไป "สุนทรียสนทนา"
เมื่อตื่นขึ้นมาพบกับปัญหา ท่านจะทำอย่างไร
ความสุขกับภาระงานที่เพิ่มขึ้น คือได้เป็นผู้กระตุ้นทีมให้เกิดการพุดคุยกันบ่อยขึ้น โดยไม่ต้องรอการสั่งการ บางครั้งการมองอะไรไม่รอบด้าน อ่าน วิเคราะห์ พิเคราะห์สถานการณืไม่รอบด้านทำให้เกิดบางสิ่งบางอย่างที่ซ่อนเร้นในมุมมืด สีดำ ....ยิ่งสีดำไม่ถูกลบเลือน มันยิ่งดำไปกันใหญ่ หลังจากสร้างทีมมาไม่นาน ก้เกิดปัญหาความไม่เข้าใจ เพียงเพราะ "เราไม่ได้บอกสิ่งที่เราทำให้ชัดเจน หรือคนที่ฟัง ไม่ยอมฟัง" แต่ไม่เป็นไรสิ่งที่ทำได้ ถ้าแก้ไขณ เวลานั้นไม่ได้ หยุดนิ่ง หายใจเข้า ให้รู้ว่าหายใจเข้า เราต้องอยู่กับลมหายใจอย่างมีสติ..บางอย่างไม่มีคำตอบ บางอย่างมีคำตอบ ...แต่เอ!!!จะหาคำตอบไปทำไม. ..... ตั้งใจในสิ่งที่ดีงามสำหรับตนเองและแผ่ให้ไกลสู่คนที่อยู่ร่วมโลกกับเรา อาจารย์กะปุ๋ม บอกว่า ....4 ประเภทที่เราจะกระตุ้น หรือพัฒนา ต้องแยกแยะให้ออก...กลุ่มที่มีใจ นาง และ อ๋อย สามเกลอ ยังให้กำลังใจกัน และสู้ต่อไป ...ในสิ่งที่ไม่ดี ต้องมีสิ่งดีเสมอ...เพื่อนชีวิต ครอบครัว เพื่อนชีวิตทำงาน มากมายที่ยื่นมือ และใจเข้ามาสู่วง สามเกลอ ขอบคุณความโชคดี และความโชคร้ายเหล่านั้น ทำให้คิดได้ว่า ทุกสิ่งอย่างไม่สามารถเป็นไปตามความปรารถณาใคร ใครก้สั่งให้เป็นแบบนั้น เป้นแบบนี้ไม่ได้ มันมีเหตุและปัจจัย "ฮักกันไว้ ดีกว่าซังกัน" "เขามีส่วนเลวบ้างช่างหัวเขา จงเลือกเอาสิ่งที่ดีเขามีอยู่ เป็นประโยชน์ต่อโลกบ้างยังน่าดู ส่วนที่ชั่วอย่าไปรู้ของเขาเลย"
ณวันนี้ บรรยากาศการทำงานเป็นทีมเริ่มจะเบ่งบานอีกครั้งหลังจากได้ไปสัมมนา พัฒนารูปแบบชมรมเบาหวานที่ ธารจินดารีสอร์ท ...พวกเราเริ่มมีปฏิสัมพันธ์กันมากขึ้น และ จะน้อมนำ ฟังด้วยจิตที่เป็นมิตร ด้วยใจที่บางเบา เพื่อ ทีมเบาหวาน ของเรา
