มีคน 2 คนเป็นเพื่อนซี้กัน..ต่างร่วมเดินทางไปในทะเลทรายด้วยกัน…
ระหว่างทาง…เกิดโต้เถียงขัดแย้งไม่เข้าใจกัน เพื่อนคนหนึ่ง…พลั้งลงมือ…ตบหน้าอีกฝ่ายคนถูกทำร้าย…เจ็บปวด…แต่ไม่เอ่ยวาจา… กลับเขียนลงบนผืน ทรายว่า “วันนี้…ฉันถูกเพื่อนรักตบหน้า” พวกเขายังคงเดินทางต่อ…กระทั่งถึงแหล่งน้ำพวกเขาตัดสินใจอาบน้ำ…ชำระกาย…พลันคนที่ถูกตบหน้ากลับจมน้ำ…เพื่อนอีกคนไม่รั้งรอ…เข้าช่วยชีวิต คนรอดตาย…ยังคงไม่เอ่ยวาจา…กลับสลักลง ไปบนหินใหญ่… ‘วันนี้…เพื่อนรักช่วยชีวิตฉัน ไว้’
อีกคนไม่เข้าใจ…ถาม ว่า… ‘เมื่อถูกฉันตบหน้า…เธอเขียนลงทราย…แล้วทำไมเมื่อครู่…ต้องสลักบนหิน’ อีกคนยิ้มพราย…กล่าว ตอบ ‘ เมื่อถูกเพื่อนรักทำร้าย…เราควรเขียนมันไว้บนทราย ซึ่งสายลมแห่งการให้อภัย…จะทำหน้าที่พัดผ่าน…ลบล้างไม่เหลือแต่เมื่อมีสิ่งที่ดีมากมาย… แต่เมื่อเราได้รับความช่วยเหลือจากเพื่อนบังเกิดเราควรสลักไว้บนก้อนหินแห่งความทรงจำในหัวใจ… ซึ่งจะไม่มีสายลมแรงเพียงใด…ลบล้างทำลายได้….’
บางทีสิ่งเพื่อนทำลงไป เค้าอาจจะไม่ได้ตั้งใจ พยายามคิดถึงด้านดีๆไว้นะครับ :)
เจริญพร โยมพวงชมพู
สุภาษิตจีนบอกว่า
เราช่วยเหลือเพื่อนไปแล้ว อย่านึกถึงบุญคุณ
หากว่าเพื่อนช่วยเรา จงจำไว้ชั่วชีวิต
เจริญพร
กราบนมัสการพระคุณเจ้า........พระปลัด
ใช่ครับเวลาเราช่วยเหลือเพื่อนอย่านึกถึงบุญคุณซึ่งเป็นอันถูกต้องที่สุด แต่น้อยคนนักที่คิดแบบนี้ หนึ่งในร้อยเท่านั้น เพราะคนส่วนใหญ่เมื่อช่วยเหลือคนอื่นแล้วย่อมจะทวงบุญคุณเสมอครับ...
กราบนมัสการ