อยากตาย อยากฆ่าเขาทั้งสองคนด้วยมือตนเอง

ผมเจอข้อความนี้ มาโพสลงในเวปของมูลนิธิ

http://www.vipassanacm.com/th/view.aspx?id=113

 

อยากเชิญชวนให้ช่วยกันอ่าน และช่วยแสดงความคิดเห็น

เป็นการช่วยคนที่กำลังประสบความทุกข์ยากทางจิตใจอยู่ในขณะนี้

เธอใช้ชื่อว่า คุณมนต์ ครับ....

(ผมรักษาข้อความและรูปแบบการเขียนของเธอ เพื่อประกอบการพิจารณา)

.....................................................

 

สามีแอบไปมีเมียเก็บอยู่สองปีค่ะ

โดยที่เราไม่รู้เลย เขาสับลาง วางแผน และร่วมมือกันอย่างดีมาก

เขาเป็นทั้งสามีที่แสนดีและแสนเลวในคนเดียวกัน

เราขาดพ่อตั้งแต่เด็ก จึงยึดเขาเป็นพ่อ และได้สิ่งที่ขาดมาตั้งแต่ตอนเด็กทุกประการ

แม้เรามี sense เขาก็สาบานว่าไม่มีใคร แต่ความลับไม่มีในโลก

ในที่สุดสิ่งที่เขาพยายามปิดบังก็เปิดเผย

ความรู้สึกคือ จากพระเอก เขาก็คือผู้ร้ายที่เลวกับเรามากๆ

เราขอหย่า เขาก็หย่าให้ แต่บอกว่าเราหลอกให้หย่า

เขายังบอกว่ารักและเลือกเรา แต่เราไม่เลือกเขาเอง

เราจะเลือกเขาได้อย่างไรในเมื่อการแสดงที่ผ่านมาว่าเขาเป็นพระเอกซื่อสัตย์ซะเหลือเกิน สุดท้าย เขายังทรยศหักหลัง เรามาเป็นเวลานานด้วย

ผิดหวังในพ่อคนใหม่ที่มาแทนพ่อจริง

โกรธพ่อคนนี้ในร่างสามี

เกลียด ชัง อยากฆ่า

อิจฉาเมียเก็บ

ตอนแรกสงสารเมียเก็บ

ตอนนี้เกลียดทุกคน

ทำไมทุกคนต้องรุมทำร้ายเรา

เราไม่ใช่คนหรืออย่างไร

ร้องไห้ทุกวัน ไปหาหมอจิตเวท

ปรึกษาพยาบาลจิตเวท

อาการทรุดหนักกว่าเดิมเมื่อเขาบอกเราว่าเขารักคนนั้น

แต่แล้วก็กลับไปกลับมา ระหว่างบอกว่ารักเรากับรักคนนั้น

ไม่มีความไว้วางใจ แถมเหลือแต่ความโกรธเกลียด

ตามราวีเขาโดยการส่งข้อความไปด่า

แต่ไม่มีการตอบสนองใดๆ

รู้สึกไม่มีใคร

ไม่มีอะไร

อยากตาย

แต่ฆ่าตัวตายไม่ได้

แต่อยากตาย

อยากให้รถชนตาย

อยากให้พวกเขามาฆ่าให้เราตาย

อยากตายเท่านั้น

หรือไม่อย่างนั้นก็อยากฆ่าเขาสองคนด้วยมือตนเอง

ทุกวันนี้ทุกข์ ไม่มีความสุข

รู้สึกชีวิตเกิดมาทำไม มีแต่คนทิ้ง

ทิ้งไปกันทุกคน

อยู่คนเดียว ไม่มีเพื่อน

เพื่อนก็เบื่อกับอาการกันไปหมด

อยากตาย

ทำไมเขาไม่มาฆ่าเรา

ทำไมต้องฆ่าเราด้วยวิธีนี้

เรารักเขามาก นี่หรือคือการตอบแทนที่สาสม

ของไอ้มนุษย์ผู้ชายหน้าตาอัปลักษณ์ที่ฉันคิดว่านิสัยดี

แท้จริงแล้ว มันห่วยทั้งหน้าตาและนิสัยใจคอ

ฉันเสียเวลาไปกับมันมา 16 ปี

มันทิ้งฉันไปเมื่อฉันแก่แล้ว

มันทำกับฉันได้เหรอ

ฉันไม่มีใครแล้ว

จริงๆฉันมีเพื่อนหลายคนที่เป็นห่วงและดูแลฉัน

แต่ฉันทำแบบเขาแนะนำไม่ได้

ฉันยังอยู่ในอดีตที่เจ็บปวด

ฉันคงออกไปไม่ได้

ฉันอยากตาย

ฉันอยากให้เขามาฆ่าฉันให้ตาย

ให้ฉันเกิดมาทำไม

ฉันไม่ได้อยากเกิด

ให้ฉันตายเสียเถอะ

ฉันมันไม่ใช่คนหรอก


............................

 

แล้วมีข้อความที่เพื่อนกัลยามิตร ช่วยปลอบประโลมใจ.....

</span>

เข้ามาอยู่คุยเป็นเพื่อนคุณมนต์นะคะ...

แต่ไม่สามารถแก้ปัญหาให้คุณได้แน่ๆ...

แต่ดีใจค่ะ..ที่คุณมีปัญหาแล้วระบายมันออกมา...

อย่างน้อยคงทำให้คุณรู้สึกดีขึ้นบ้าง...

อึดอัดใจ..ก็เขียนมานะคะ...อย่างน้อย..

ก็มีคน..รับทราบความรู้สึกของคุณ..คอยเป็นกำลังใจให้คุณค่ะ..

วิธีคิดวิธีแก้ไข...รออาจารย์มาดีกว่าค่ะ...

มาอยู่เป็นเพื่อนนะคะ...

 

และเธอก็ตอบว่า.....

ขอบคุณค่ะ แต่คงไม่มีใครช่วยมนต์ได้หรอก

 มันเป็นเวรเป็นกรรมของมนต์เอง 

รู้จักเวปนี้ ก็เพราะพี่กัลยาณมิตรคนหนึ่ง

แต่คนอย่างมนต์ คงสูงไปกว่านี้ไม่ได้

ของมันต่ำ มันก็ต่ำ เอาอะไรมาประดับ มันก็ต่ำ

ทำให้มันสูง มันก็ต่ำอยู่ดี...... ไม่มีใครต้องการ

ไม่มีที่ไหนอยากได้ ไปอยู่ที่ไหนก็ทำให้คนอื่นเดือดร้อน

ไม่มีอะไรดีสักอย่าง

ใครๆก็ทิ้งไปกันหมด ในสุดท้าย มนต์ก็ถูกทิ้งอยู่ดี