ค้นหาความต้องการของตัวเอง คือความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ที่สุด

เราทุกคน...เมื่อก้าวสู่วัยหนึ่งไปสู่วัยหนึ่ง

จากผู้ถูกปกป้องคุ้มครอง...ก็กลายเป็นผู้ปกป้องคุ้มครอง

เราไม่สามารถดูแลใครได้อย่างดี

ถ้าหากเราเอง...ก็ยังไม่รู้ใจตัวเอง

ผมถือว่าความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิต

คือ...การค้นพบความต้องการที่แท้จริงของตัวเอง

รู้ว่าเราเป็นใคร...ต้องการอะไร...คิดอะไร...

และรู้ข้อดีและข้อเสียของตัวเอง

เพราะยังมีคนอีกมาก...ที่ใช้ชีวิตอยู่บนโลกใบนี้

อย่างไม่รู้เหตุผล...ไม่มีความหมายของการมีชีวิต

บางคนก็พยายามค้นหาความหมายของชีวิตจนลืมใช้ชีวิต

ลืมว่าตัวเองมีชีวิตอยู่...

อ้างบุคคลที่เกี่ยวข้องเป็นตัวบ่งบอกความหมายของชีวิตตัวเอง

บางคนใช้แฟน...เป็นคำตอบของการมีชีวิต

และวันหนึ่ง...เราก็กลับได้รู้ว่า...

ความหมายเปลี่ยนแปลงไปเรื่อยๆ ตามตัวแปร

จนวันหนึ่ง...เขากลายเป็นคนแปลกหน้า...

ชีวิตเราก็หมดความหมาย

เพราะแม้แต่ตัวเราเอง...ก็เป็นคนแปลกหน้าสำหรับเรา

หนังสือเล่มหนึ่งเขียนว่ารู้ความต้องการของตัวเองคือความสำเร็จ

ถ้าเราค้นพบตัวเองได้เร็ววัน...

เราจะสามารถเดินทางเข้าไปหาความสุขได้ตลอดเวลา

เพราะหมากที่เดิน...คือตัวเราเอง

และเราจะรู้ว่า...ความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิต

คือการที่เรามีความสุขได้ในทุกๆ ขั้นตอนของชีวิต...

เราเลือกสิ่งที่เหมาะให้ชีวิตเราได้

และเราสามารถตอบคำถามให้กับทุกคำถามในชีวิตเราได้

 

รู้ความต้องการของตัวเองคือความสำเร็จ

เราควรจะรู้ว่า...ตัวเองต้องการอะไร และดำเนินไปตามความต้องการนั้น แต่เราก็จำเป็นต้องพิจารณาตัวเองด้วยว่า เราสามารถทำตามสิ่งที่ต้องการได้หรือไม่ เกินกำลังเราหรือไม่ การดันทุรังไปอาจทำให้เราเจ็บตัวหรือไม่

ความสุข...ไม่ว่าจะเล็กหรือใหญ่...เราจะได้มา เราคงต้องประเมินภาวะของตัวเองด้วย เพียงขอให้อดทนทำในสิ่งที่คิดว่าใช่ คิดว่าควรทำ ทำแล้วเรามีความสุข และอย่าลืม...สิ่งที่ทำนั้นต้องไม่นำไปสู่ความทุกข์ของผู้อื่น

รู้ความต้องการของตัวเองคือความสำเร็จ

รู้ความต้องการของตัวเองคือความสำเร็จ ถ้า tag คือการเปิดเผยความลับของแต่ละคน ผมก็เปิดเผยตัวตนไปบ้างแล้ว จริงๆ ชีวิตผมเองก็ไม่ได้มีอะไรหลากหลายหรือหวือหวา เป็นอย่างไรก็อย่างนั้น ชีวิตก็ยังเดินทางไปเรื่อยๆ น่าเบื่อบ้าง สนุกบ้าง สลับกันไป

รู้ความต้องการของตัวเองคือความสำเร็จ ตลกดีนะ บางทีผมก็อยากให้ชีวิตมีอะไรแตกต่างกันบ้าง แต่พอเจออะไรผิดแปลกไป ก็กลับทำตัวไม่ถูก ไม่ชิน จนต้องทิ้งไป ซึ่งมันก็น่าเสียดายอยู่

          อย่างตอนเคยเปลี่ยนงานนี่ วันแรกที่ไปทำงานก็ไม่ชินไม่คุ้นเคย พอผ่านไปสักอาทิตย์ เริ่มคุ้นชินบ้างแล้ว แต่ก็ยังวางตัวไม่ถูกอยู่ดี บางทีก็คิดว่า เรามายืนผิดที่หรือเปล่านะ...คิดไปต่างต่างนานาที่จะทำให้เรากลับไปอยู่ที่เดิม มีอยู่วันหนึ่ง ทำงานอยู่ดีดี แทบอยากจะทิ้งงานที่ใหม่ วิ่งกลับไปที่เก่า เพราะความรู้สึกว่า...มันไม่ใช่ แต่พอคิดดูอีกที เราก็พร่ำบอกตัวเองใหม่ว่า ไม่ใช่การตัดสินใจของเราหรือไง ไม่ใช่เพราะเราบอกว่า งานที่เก่านั้นก็ไม่ใช่ เราถึงต้องเปลี่ยน... 

          มันคงไม่ใช่ความผิดหวังหรอกนะ มันคงเป็นความไม่คุ้นเคยมากกว่า คงต้องอาศัยความอดทนและเวลานำพาให้ผ่านพ้นไป บางที...ถึงเวลานั้น เราอาจคิดถูกก็ได้ที่มีการเปลี่ยนแปลง ใช่ไหมครับพี่น้อง