เริ่มต้นการเป็นสาวบ้านนอก

เด็กจบใหม่มีประสบการณ์ชีวิตบางช่วงที่ดีๆ อยากนำมาถ่ายทอด ไม่รู้ว่าจะมีใครเคยเป็นเหมือนกันไหม อย่างไรก็ขอคำชี้แนะและฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ ตั้งแต่เรียนจบก็ได้เดินทางไปทำงานโรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่งในจังหวัดเพชรบูรณ์อยู่ไปอยู่มาเหมือนไฟในตัวใกล้ดับเพราะมันไม่ใช่ที่ของเราเลย เราไม่ได้รักสบายขนาดนั้น อยากทำงาน อยากทำงานเลยคิดว่าอยู่ต่อไปอย่างนี้ไม่ได้แล้ว เราต้องเปลี่ยนแปลงไปสู่สิ่งที่ดีกว่า พอดีช่วงนั้นเพื่อนโทรมาบอกว่ารพ.ชุมชนแห่งนึงในจังหวัดอุทัยกำลังต้องการลูกจ้างชั่วคราวนักรังสีการแพทย์ เลยตัดสินใจไปดูลาดเลาแต่ว่าโดนมัดมือชกต้องยินยอมพร้อมใจมาทำงานที่นี่ ด้วยความงุนงง เก็บข้าวเก็บของย้ายมาแบบไม่ทันล่ำลาใคร มาเริ่มงานวันที่ 15 สิงหาคม 2548 แม่มาส่ง เชื่อไหม ไม่เคยรู้เลยว่าจังหวัดอุทัยอยู่ตรงไหนของแผนที่ประเทศไทย พอเลี้ยวเข้ามาอุทัยปุ๊บก็งงปั๊บทำไมฉันเหมือนกำลังหลีกหนีความเจริญออกไปทุกทีทุกที แม่เริ่มหันมามองหน้าแต่ไม่รู้แม่คิดอย่างไร และแล้วแม่ก็อดทนไม่ไหว ถามมาประโยคนึงซึ้งใจมาก "หนูจะอยู่ได้เหรอลูก กลับก่อนยังทันนะ" โอ้โฮอึ้งเลยแม่พูดได้ตรงใจมากเลยแบบว่าพอเห็นความแห้งแล้งแล้วไม่อยากอยู่เลย คิดถึงสภาพข้าวโพดยังยืนแห้งใต้ มองไปรอบกายมีแต่ป่าเขาและคนแปลกหน้า แต่อย่างว่าทุบหม้อข้าวลาออกมาแล้วจะให้เป็นคนตกงานไม่มีทาง อดทนเก็บข้าวเก็บของไปทำงานตอนเช้าแบบว่าไม่รู้จะทำอะไรก่อนไม่เคยเจอผู้ป่วยมากมายอลังการขนาดนี้เลย แล้วไอ้เครื่องรุ่นสงครามโลกครั้งที่สองเนี้ย เค้าใช้อย่างไร โอ้แล้วพี่หายไปไหน โอ้ยแล้วชั้นจะทำไง วันที่ 1 ผ่านไป ใจร้องหนูอยากกลับบ้าน แม่จ๋าอยากกลับบ้าน วันที่ 2 ผ่านไปอยากช่วยค่ะ ทำฟิล์มเค้าเสียไปเป็นกล่อง เนื่องจากว่าไม่เคยล้างฟิล์มด้วยมือมาก่อน อาจารย์ขา ไหนบอกว่าเราไม่ต้องเจอรพ.ที่ล้างฟิล์มด้วยมือแล้วไง โอ้ที่หนักกว่านั้น เอกซเรย์ฟันค่ะ ไหนอาจารย์บอกว่าเราไม่ต้องทำแล้วไง ที่เค้าเรียกว่าบ้านนอกน่ะ ที่นี่ของแท้เลย แล้วเราก็กลายเป็ยสาวบ้านนอกตัวเป็นๆ เฮ้อ!!!!โอ้ยวันที่ 2 ผ่านไปด้วยความระทม แต่ที่ระทมยิ่งขึ้นคือต้องอยู่เวรค่ะ ครั้งแรกในชีวิตกับการอยู่เวรกลางคืน คนเดียว เหลียวไปไร้เงาผู้คน กลัวค่ะ เงียบที่สุด ผู้คนที่เดินขวักไขว่เมื่อกลางวันหายไปไหนกันหมด โอ้ห้องมืดช่างหน้ากลัว แล้วรู้ไหมวันที่ 3 ค่ะ ได้เรื่องค่ะ โอ้แม้เจ้าฟิล์มชันสูตรค่ะ ไม่เคยคิดเลยว่าเรียนมาแล้วต้องมาประสบพบเจอสิ่งหน้ากลัวปานนี้