การข้ามถนนในประเทศญี่ปุ่น เกือบจะทุกครั้ง โดยเฉพาะตอนที่มาถึงประเทศนี้ใหม่ๆ ที่ผมมีความรู้สึกว่าเราแตกต่างกัน และผมไม่ใช่คนญี่ปุ่น ไม่เหมือนทั้งวิธีคิด ไม่เหมือนทั้งวิธีทำ
     บริเวณทางข้ามถนนตามแยกต่างๆในกรุงโตเกียวจะทำเป็นทางม้าลาย และมีสัญญานไฟสำหรับคนข้ามพร้อมทั้งมีเสียงเตือนและสัญญานไฟเขียวกระพริบเมื่อใกล้หมดเวลาข้าม ทำให้ผู้ที่กำลังจะข้ามรีบข้ามถนน
     ผมกำลังนึกถึงเวลาที่ตัวเองกำลังข้ามถนนตรงแยกเล็กๆ ที่ไม่มีรถวิ่งผ่านมากนัก
     เวลาข้ามถนน   สายตาคนญี่ปุ่นจะจับจ้องอยู่ที่ไฟจราจร รอดูว่าเมื่อไรสัญญานไฟจะเป็นสีเขียว
     เวลาข้ามถนน (ตอนที่อยู่คนเดียว) สายตาผมจะจับจ้องอยู่ที่รถ รอดูว่าเมื่อไรรถจะหมดสักที
     เวลาข้ามถนน คนญี่ปุ่นจะยืนกันอยู่บนบาทวิถี ไม่มีส่วนใดส่วนหนึ่งของร่างกายลงไปอยู่ในท้องถนน
     เวลาข้ามถนน ผมมักจะยืนอยู่ริมบาทวิถี โดยมีขาของผมข้างหนึ่งลงไปอยู่บนถนน และบ่อยครั้งที่ผมมักจะรู้สึกตัวเมื่อเดินมาถึงบริเวณทางข้าม โดยหยุดเดินเมื่อขาทั้งสองข้างลงไปอยู่บนถนนแล้ว
     การข้ามถนน ก็เหมือนกับการทำงานที่เราทำอยู่ประจำแบบที่มีความชำนาญแล้ว การทำงานลักษณะนี้ ไม่จำเป็นต้องใช้สมองในการสั่งงาน มันเหมือนถูกสั่งการด้วยไขสันหลังที่ไม่ผ่านกระบวนการคิด แต่การอยู่ในสังคมที่มีการกระทำที่แตกต่าง ทุกครั้งของการข้ามถนน ผมต้องเตือนตัวเองให้มีสติ รู้ว่ากำลังทำอะไรอยู่ มันมีความรู้สึกเหมือนกับรถที่วิ่งมาแล้วต้องเบรคให้หยุด แล้วมีสติสั่งการว่าต้องทำอย่างไรต่อไป