แม่เขาก็บอกลูกว่า ตั้งใจอ่านหนังสือนะใกล้สอบแล้ว อย่าตากแดดมากนะเดี๋ยวไม่สบาย แสดงความเป็นห่วงเป็นใย บอกลูกว่าตั้งใจเรียนให้ดีๆจะได้ไม่ต้องมาลำบากเหมือนแม่

วันนี้หลังจากที่ผมสอบ  วิชาอนามัยครอบครัว  เสร็จประมาณบ่ายสามโมง  ผมก็เลยไปตัดผมช่วงที่ผมกำลังรอช่างตัดผมอยู่  ผมได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น  ผมได้ยินผู้หญิงคนหนื่งอายุประมาณ40กว่าๆพูดโทรศัพท์กับลูก  ลักษณะคล้ายๆว่าลูกจะโทรศัพท์มาขอเงินแม่แต่แม่ก็ไม่มีให้ บอกให้ลูกยืมเงินคนข้างบ้านก่อนเดี๋ยวแม่หาเงินส่งไปให้ ผมดูจากลักษณะท่าทางแล้วเขาแต่งตัวแบบคนงานก่อสร้าง แล้วแม่เขาก็บอกลูกว่า ตั้งใจอ่านหนังสือนะใกล้สอบแล้ว  อย่าตากแดดมากนะเดี๋ยวไม่สบาย แสดงความเป็นห่วงเป็นใย  บอกลูกว่าตั้งใจเรียนให้ดีๆจะได้ไม่ต้องมาลำบากเหมือนแม่  ผมได้ยินเขาพูดโทรศัพท์จากที่กำลังสนุกสนานกับเพื่อนกลับเปลี่ยนบรรยากาศเป็นการคึดถึงแม่  ผมอยู่ใกล้ๆแต่ไม่ค่อยได้กลับบ้านไปหาแม่เลย ได้พูดด้วยกันแต่ในโทรศัพท์ผมมีความคิดขึ้นมาในสมองว่า  กว่าแม่จะหาเงินมาได้แต่ละบาทมันลำบากขนาดไหน แม่ก็ไม่เคยบ่นขอแค่ผมตั้งใจเรียนก็พอ  บางครั้งผมก็รู้สึกละอายใจ  พอผมกลับไปบ้านไปหาแม่ผมเห็นมือของแม่ที่ทำงานหนัก และเป็นผื่นคันเพราะแพ้ดอกหญ้า ผมเห็นแล้วมันรู้สึกสะเทือนใจแบบบอกไม่ถูก  ตอนนี้เวลาผมจะใช้เงินแต่ละบาทผมต้องคิดก่อนว่ามันคุ้มค่ากับแรงงานที่แม่เสียไปหรือป่าว เพราะแม่ต้องหาเงินส่งผมและน้องเรียนน้องผมก็กำลังจะเริ่มใช้เงินเปลืองทำให้ผมช่วยแม่ประหยัด  เทอมหน้าไหนจะต้องจ่ายค่าหออีก ค่าชุดรด.  คิดแล้วปวดสมองไม่รู้ว่าจะช่วยแม่ลดรายจ่ายยังไงบ้างแต่ผมก็ช่วยระหยัดโดยตอนเช้าต้องตื่นแต่เช้าไปซื้อของไปวัด แล้วก็กินข้าวทีวัด มันเป็นการช่วยทุ่นรายจ่ายอีกวิธีหนึ่ง

 

รูปแม่กับน้องพอดีป้าพาไปเที่ยวที่ภูกุ้มข้าว