วันแสดงดนตรีโรงเรียนนกฮูกใหญ่

            ผมเฝ้ารอวันนี้มานานแล้ว วันที่พี่แป้งจะได้มีโอกาสแสดงการเล่นเปียโนให้ดูกับเขาบ้าง หลังจากที่พลาดไปเมื่อครั้งก่อน ตอนที่ผมต้องไปเป็นวิทยากรทำแท้งที่เชียงรายนู่น

            24 กันยายน 2551 วันนี้เป็นวันพุธ เป็นวันสำคัญของครอบครัวผมอีกวันหนึ่ง เพราะที่โรงเรียนของพี่แป้งจะมีกิจกรรมก่อนปิดเทอม นั่นก็คือการแสดงดนตรีของเด็กๆช่วงชั้นที่ 1 ซึ่งก็คือ ชั้น ป.1 ถึง ป. 3 ผมเองก็ไม่เคยได้มีโอกาสมางานของโรงเรียนสักเท่าไหร่ จริงหรือเปล่าหนอ ก็พอมีบ้างแหละ ก็งานกีฬาของโรงเรียนอย่างไรเล่า

            แป้งเริ่มมีโอกาสเรียนดนตรีตั้งแต่ชั้นอนุบาล 2 ตอนนั้นเธอเริ่มเรียนไวโอลินกับครูชิ๊ป ชาวโรมาเนียน แต่ไปได้ไม่ถึงไหน เพราะบ่นว่าเจ็บคางเจ็บนิ้วตลอด และดูไม่ค่อยมีความสุขนัก เรียนได้ราว 6 เดือนก็เลิก จนได้มาเจอกับคุณครูอากิโกะ ชาวญี่ปุ่น ที่มาสอนที่โรงเรียนนกฮูก เธอดูจะชอบอกชอบใจมากเป็นพิเศษ ซึ่งก็อาจจะเป็นเพราะบุคลิกของครูที่สนุก ใจดี และเปียโนที่ส่งเสียงชนะใจลูกสาวผม เธอจึงมาขอเรียนกับคุณครูด้วยตัวเธอเองตั้งแต่อนุบาล 2

            แต่ก็นั่นแหละ เรียนก็เรียนไป แต่ขี้เกียจซ้อมนี่สิ เป็นเรื่องใหญ่ ฮ่า ฮ่า เรียนมาตั้งแต่อนุบาล 2 จนป่านนี้ผ่านไปเกือบ 4 ปี เธอยังไปได้ไม่ถึงไหน แต่ก็มีพัฒนาการนะครับ จะบอกให้ เพราะเธอได้เลื่อนขั้นจากการเรียนที่โรงเรียนไปเรียนที่บ้านคุณครูแทน อีกทั้งเมื่อปลายเทอมที่แล้ว ที่เธอได้มีโอกาสเล่นโชว์ที่โรงเรียนนั้น จิ๋มส่งเสียงทางโทรศัพท์มาให้ฟังตอนที่ผมอยู่เชียงราย ก็ไม่เบาแฮะ

            คุณครูอากิโกะบอกว่า จะจัดคอนเสิร์ตที่โรงเรียนทุกปลายเทอม เด็กนักเรียนที่เรียนดนตรี ไม่ว่าจะเรียนมาจากที่ไหน ก็จะจัดให้มาแสดงกันสดๆ เพื่อฝึกให้เขาได้แสดงออกในที่ชุมชนบ้าง แป้งก็เลยได้มาร่วมในคอนเสิร์ตวันนี้ ด้วยประการฉะนี้ครับ

            15.00 น.เป็นเวลานัดหมาย ผมจึงกลับไปรับคุณจ้าจากที่บ้านด้วย จิ๋มกลับจากโรงพยาบาลมารออยู่แล้ว พ่อแม่ของเด็กๆหลายคนก็มารอดูลูกของตัวเองและลูกเพื่อนๆ หลายคนก็เตรียมเครื่องถ่ายวิดีโอมาด้วย ส่วนผมไม่มี เพราะไม่เคยซื้อ ฮา

            ห้องเปียโน ที่ปกติเย็นเฉียบ ตอนนี้อบเลยครับ เพราะทั้งเด็กทั้งผู้ใหญ่เข้ามาสุมกันอยู่ กลิ่นเนี๊ยะ..เปรี้ยวเชียว เหงื่อโซ่ก...

            เริ่มต้นด้วยคุณพรีม สตรีที่ตัวเล็กที่สุดในชั้น ป. 2 รับหน้าที่เป็นพิธีกร เชิญเพื่อนๆพี่ๆและน้องๆขึ้นมาแสดงตามลำดับ น่ารักมากครับ คุณพรีมเธอไม่ต้องใช้บทหรือสคริปอะไรเลย พูดได้เป็นฉาก “อันดับต่อไป ขอเชิญคิวออกมาแสดงค่ะ”

            สองคนแรกคือคิวและขลุ่ย สองหนุ่มชั้น ป. 1 ออกมาแสดง รายนี้มาแปลกแหวกแนว เพราะรู้กันว่าเขาทั้งคู่ไม่ชอบเล่นดนตรงดนตรีอะไรหรอก แต่ชอบเต้นมากกว่า งานนี้เลยสวมชุดสุดหล่อออกมา แล้วก็ร้องเพลงและเต้นกันสดๆ ฮ่า ฮ่า เรียกเสียงฮาและเสียงปรบมือกันดังลั่น น่าชื่นชมคุณครูนะครับ เด็กไม่ต้องเล่นดนตรีหรอก เต้นแบบนี้และได้แสดงออกก็สุดจะเพอร์เฟ๊กแล้ว

            ตามมาด้วยคุณแสตมป์ พี่พี๊ค ป. 3 แพง ปอนด์ (ป.2) แป้ง เพื่อนแป้งอีกคนซึ่งผมไม่ทราบชื่อ พี่ต้นข้าว หนอยแน่ เม่น (เล่น 4 hands กับคุณครู) และปิดท้ายด้วยหนุน เล่น 4 hands กับคุณครู สองท่านหลังนี่เป็นเซียนแล้วครับ เพราะเขาซ้อมกันทุกวันและขึ้นเวทีใหญ่มาแล้ว

           

       จบการแสดงด้วยคุณพรีมกล่าวสรุปได้อย่างน่ารักลงตัว

            เป็นการแสดงที่เล็กๆ อบอุ่น (ค่อนไปทางร้อนและเหม็นเหงื่อเด็กๆ) และเรียบง่ายดีนะครับ โดยประเด็นใหญ่ที่ผมชื่นชมก็คือ ใครก็ได้มาแสดง ไม่ต้องเรียนดนตรีกับครูเขาก็มาแสดง มาเต้น มีคนดำเนินรายการ ซึ่งก็เป็นเด็กๆ ไม่ต้องแต่งตัวสวยงาม ไม่ต้องหาชุดแพงๆมาเชียร์ลูกๆ ไม่ต้องขายบัตร อย่างนี้จะให้กี่คะแนนดีครับ