“เราจะเผชิญกับอารมณ์ใคร่อย่างไร?”

จากIslam and Sex
ถึงวาระ “เราจะเผชิญกับอารมณ์ใคร่อย่างไร?”

 

โดย อัล อัค

 

             ผมค่อนข้าง “หมั่นไส้” น้องๆหลายคนที่ชอบซื้อหนังสือประเภท Islam and Sex ที่ปรากฏในภาษาไทยของค่ายต่างๆ ซึ่งมีไม่น้อยกว่า 4 เจ้า บางคนก็แอบๆซื้อ ใหม่ๆพวกผู้หญิงจะเขินอาย จะฝากให้เพื่อนซื้อบ้าง หลังๆก็กล้าที่จะซื้อเอง มิหนำซ้ำบางคนซื้อหลายเล่ม เมื่อถูกถามว่า ทำไมซื้อหลายเล่ม ก็บอกว่าเอาไปฝากเพื่อน(ก็ไม่มีใครถามต่อว่าเพื่อนผู้หญิงหรือเพื่อนผู้ชาย)
           

            ที่ผมบอกว่ารู้สึก “หมั่นไส้” ก็เพราะว่าหลายๆคนยังไม่มีวี่แววว่าจะได้แต่งงาน ก็เริ่มหาอ่านกันแล้ว ประเภทเตรียมความรู้กันเนิ่นนานมาก บางคนจำดุอาอ์ขึ้นรถยังไม่ได้เลย แต่ดันไปจำดุอาอ์ “อัลลอฮุมมะ ญันนิบ นัชชัยฏอนะ .....” ดุอาอ์ท่อนนี้คนไม่ได้แต่งงานไม่มีโอกาสได้ใช้หรอกครับ

            บางคนก็ให้เหตุผลว่า ศึกษาไว้ก่อน ดุอาอ์ก็จำไว้ก่อน เป็นแรงจูงใจเพื่อทำความดี มันช่างเลือกความดีที่จะทำกันจริงๆ พวกแบบนี้ ถ้าหากจะใช้ศัพท์ของเชค กอรอฎอวียฺ ก็คือ พวกที่ไม่รู้จัก “ฟิกฮฺ เอาละวียาต” หรือ ความเข้าใจต่อลำดับความสำคัญในชีวิต

พวกเราเคยถกเถียงกันหลายครั้งถึงหนังสือประเภทนี้ว่าเหมาะสมหรือไม่ ฝ่ายหนึ่งก็บอกว่า “เหมาะสม อิสลามสอนละเอียดทุกเรื่อง แล้วก็ห้ามไม่ให้เรียนรู้ไม่ได้อยู่แล้ว(วิชาการนะ เข้าใจป่าว?)”

อีกฝ่ายก็บอกว่า “รู้ว่าอิสลามสอนทุกเรื่อง แต่สมัยศอฮาบะฮฺ มันละเอียดแจ่มแจ้งขนาดนี้เลยหรือเปล่า รู้นะว่ามันเป็นวิชาการ แต่มันต้องรู้ขอบเขต”

ทั้งสองฝ่ายก็พยายามหักล้างกันด้วยเหตุผลนานา จนถึงทุกวันนี้ยังหาข้อยุติที่แน่นอนไม่ได้ 

            ผมเองมักเป็นฝ่ายค้าน ที่มักไม่ค่อยเห็นด้วยกับหนังสือประเภทนี้ แต่ผมก็ไม่อยากบอกเลยว่า ผมก็แอบซื้อมาอ่านหมดแล้วเช่นกัน(ก็คนมันอยากรู้เหมือนกันนี่) เหลือเล่มล่าสุดชื่อว่า “สามี ภรรยา มือใหม่” ของท่านอาจารย์มูรีด(โฆษณาให้ฟรีๆ) ผมยังไม่กล้าซื้อ เพราะคนขายเป็นมุสลิมะฮฺ แต่ผมคาดว่า(คาดเอาเอง) เนื้อหาก็คงคล้ายเล่มอื่นๆนั้นแหละ

            ผมเองก็มีรวมฟัตวาชุดหนึ่งที่พูดถึงเรื่องประเภท Islam and Sex ไว้ค่อนข้างละเอียด มีคนยุให้แปล แถมตั้งชื่อให้เสร็จว่า “ในมุ้ง” หรือ “ชีวิตในมุ้ง”  ฝ่ายการตลาดกะว่าจะตีหนังสือค่ายอื่นให้กระจุยเลย ผมดูเนื้อหาผ่านๆแล้ว ไม่แปลดีกว่า บอกตรงๆว่าคงกระจุยแน่ คือตัวผมคงกระจุยแน่ๆ ด้วยข้อหาว่า “หมกมุ่น” หรืออะไรทำนองนี้

            ผมทราบว่า ชมรมนักศึกษามุสลิมบางแห่งได้เอาหนังสือในแนวนี้ออกจากตู้หนังสือ แต่ส่วนตัวผมเองตอนไปช่วยซื้อหนังสือเข้าห้องสมุดบางแห่ง ผมให้มีหนังสือแนวนี้ไว้ด้วย เพราะถือว่าเป็นวิชาการที่คนหนุ่มสาวน่าจะมีวุฒิภาวะในการอ่าน และสำหรับคนที่กำลังจะแต่งงาน ผมถือว่าเป็นประโยชน์ โดยเฉพาะกับผู้ชายบางคนที่ช่างไร้เดียงสาเสียเหลือเกินในเรื่องแบบนี้(จริงๆเป็นเรื่องดีครับ ที่มีผู้ชายประเภทนี้หลงเหลืออยู่ในโลกใบนี้อยู่อีก)

            แล้วโลกแห่งความเป็นจริง เราต้องยอมรับว่า มีโอกาสที่วงพูดคุยผู้ชาย(คิดว่าวงพูดคุยผู้หญิงด้วย)จะนำเรื่อง “อย่างว่า” มาคุยกัน ฉะนั้น กระบวนการเรียนรู้แบบผิดๆถูกๆจึงเกิดขึ้นอย่างห้ามมิได้ แล้วใยเราจะไปห้ามการให้ข้อมูลที่ถูกต้อง(ผมกลายเป็นฝ่ายสนับสนุนไปแล้วหรือนี่)

            ครับ ประเด็นสำคัญที่ผมไม่ค่อยเห็นด้วยกับการมีหนังสือแนวนี้นั้น ไม่ใช่ไม่เห็นด้วยกับเนื้อหา แต่อยากให้มีเนื้อหาด้านอื่นที่ทำให้สมดุลกัน เนื้อหาด้านอื่นๆก็คือวิธีการควบคุมอารมณ์เหล่านี้ให้แก่คนที่ไม่ได้แต่งงาน ซึ่งการทำให้สมดุลนี้เป็นเรื่องจำเป็นอย่างยิ่งในสนามงานดะอฺวะฮฺ บางครั้งในการบรรยายเราเน้นการแต่งงานมากไป ชนิดที่ว่าเด็กหนุ่มหน้าเวทีพากันตาลอยเคลิบเคลิ้มตามๆกันเป็นแถว แต่เราไม่ค่อยสอนวิธีการระงับสิ่งเหล่านี้ ทั้งๆที่การสอนให้รู้จักระงับเป็นเรื่องจำเป็นกว่าด้วยซ้ำ หรือเราสอนกันเรื่องชีวิตคู่ เรื่องความรักระหว่างชายหญิง ระหว่างสามีภรรยา แต่เราลืมไปว่านับวันมีมุสลิมะฮฺที่ไม่ได้แต่งงานมากขึ้นเรื่อยๆ เรียกว่าอุ่นหนาฝาคั่งขึ้นทุกวัน เราลืมเรื่องนี้ไปจริงๆ จนเวลาเจอคำถามเรื่องการใช้ชีวิตของมุสลิมะฮฺที่ไม่ได้แต่งงาน ตั้งตัวกันไม่ค่อยทันว่าจะเอาอย่างไรดี

ผมทราบว่ามีอุสตาซบางท่านไปบรรยายในเรื่องที่ตรงข้ามกับที่คนหนุ่มสาวชอบฟัง คือท่านเลือกหัวข้อเอาเองว่า “เราจะเผชิญกับอารมณ์ใคร่อย่างไร?” ปรากฏว่าเด็กหนุ่มหลายๆคนไม่ค่อยสนุกกับหัวข้อนี้เท่าไรนัก เรียกว่าสังคมเรามีเด็กหนุ่มๆที่จะเอาแต่สนองอารมณ์อย่างเดียว แต่ยังไม่เคยเรียนรู้ศิลปะและวิธีการจัดการกับอารมณ์ตัวเองอย่างถูกต้อง

           คงไม่มีใครกล้าปฏิเสธว่า สังคมทุกวันนี้ช่างเต็มไปด้วยสิ่งยั่วยุที่น่าสะพรึงกลัวเหลือเกิน ผมยังเคยพูดกับน้องๆว่า สภาพทุกวันนี้และถ้าผมอายุอ่อนกว่านี้สัก 10 กว่าปี(เป็นวัยที่ห้าวสุดขีด) และไม่ได้อยู่ท่ามกลางพี่น้องนักทำงานอิสลาม  ผมคงไม่รอดแน่ๆ ในทางกลับกันเมื่อผมย้อนกลับไปดูเด็กหนุ่มมุสลิมทุกวันนี้ที่อายุน้อยกว่าผม แล้วอยู่ท่ามกลางเพื่อนฝูงที่ช่วยยั่วยุเรื่องแบบนี้ ไม่อยากนึกเลยว่ามันจะไปกันทำเรื่องเสียหายขนาดไหน !!!

           ผมเขียนมาเพื่อให้คิด ผมรู้ตัวว่าไม่ถนัดเรื่องนี้(เชื่อเถอะ) แต่เรื่องเร่งด่วนครับที่เราต้องจัดให้มีวาระเรื่อง “เราจะเผชิญกับอารมณ์ใคร่อย่างไร?”

...............................................